Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Gêsta mg³a spowija³a przedmieœcia Londynu i zapewne ¿aden z mieszkaùców okolicznych posiad³oœci nie zauwa¿y³ nag³ego znikniêcia zakapturzonej postaci stoj¹cej chwilê wczeœniej na podjeŸdzie jednego z domów. G³uche trzaœniêcie poprzedzaj¹ce to wydarzenie zanotowa³ jedynie bury kot kul¹cy siê pod jednym z samochodów. Z jednego z okien wiktoriaùskiej posiad³oœci tli³a siê niewyraŸna, pomaraùczowa poœwiata, podczas gdy reszta budynku pogr¹¿ona by³a w ciemnoœci. Pomieszczeniem, z którego s¹czy³o siê œwiat³o by³ znajduj¹cy siê na piêtrze gabinet wype³niony po brzegi rozmaitymi ksiêgami. Zwykle uporz¹dkowany pokój wygl¹da³ teraz jak pobojowisko; jeden z rega³ów le¿a³ przewrócony na pod³odze, otoczony przez porozwalane dooko³a ksi¹¿ki, szyba w jednej z witryn by³a rozbita, a od³amki szk³a lœni³y wœród w³ókiem bordowego dywanu. Za wywróconym biurkiem le¿a³a na wznak postaÌ mê¿czyzny, z którego g³owy s¹czy³a siê œwie¿a krew. Jego twarz by³a wykrzywiona w grymasie zaskoczenia, a niebieskie oczy wpatrywa³y siê martwo w sufit. W pierwszej chwili wydawa³o siê, ¿e nikogo nie ma w pomieszczeniu, ale w najdalszym k¹cie oparty o œcianê siedzia³ m³ody mê¿czyzna wpatruj¹cy siê nieobecnym wzrokiem to w ró¿d¿kê, któr¹ œciska³ w d³oni, to w martwe cia³o le¿¹ce naprzeciwko niego.
- Co ja… - wychrypiaÂł, po czym zÂłapaÂł siĂŞ za kolana, przyciÂągn¹³ je do torsu i zacz¹³ siĂŞ rytmicznie koÂłysaĂŚ w przĂłd i w tyÂł. – Co ja zrobiÂłem, co ja zrobiÂłem, co ja zrobiÂłem… - Jego sÂłowa odbijaÂły siĂŞ po pokoju z coraz wiĂŞkszÂą si³¹, aÂż w koĂącu przerodziÂły siĂŞ w krzyk.
W pozostaÂłej czĂŞÂści domu nadal panowaÂła cisza.

***

W ministerstwie jak zwykle panowa³ chaos, nad którym nikt nie potrafi³ zapanowaÌ. Z powodu zmiany przepisów dotycz¹cych stosowania czarów w obecnoœci mugoli biurka w wiêkszoœci urzêdów ugina³y siê pod dokumentami, które trzeba by³o uzupe³niÌ zgodnie z nowymi procedurami. Ingrid w takich momentach szczerze ¿a³owa³a, ¿e jest jedn¹ z pracownic Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, który œrednio cztery razy w miesi¹cu wyskakiwa³ ze zmian¹ przepisów lub wprowadzeniem nowych regulacji. Co prawda pracowa³a w Biurze Aurorów, które w du¿ej mierze mia³o zajmowaÌ siê nierozwi¹zanymi sprawami i œciganiem czarnoksiê¿ników, ale mimo wszystko ktoœ musia³ wykonywaÌ uci¹¿liw¹ papierkow¹ robotê.
- Lindberg, szef ciĂŞ wzywa. – Ingrid podniosÂła gÂłowĂŞ na dÂźwiĂŞk damskiego gÂłosu, ktĂłry naleÂżaÂł do sekretarki siedzÂącej kilka stanowisk dalej.
- DziĂŞki – odparÂła uprzejmie i z ulgÂą podniosÂła siĂŞ z krzesÂła. MiaÂła nadziejĂŞ, Âże to wezwanie na miejsce zbrodni i Âże w koĂącu zajmie siĂŞ czymÂś bardziej poÂżytecznym niÂż nanoszenie poprawek na dokumenty. Fakt byÂł taki, Âże od jakichÂś dwĂłch czy trzech miesiĂŞcy Biuro AurorĂłw szwedzkiego ministerstwa magii nie miaÂło zbyt wiele roboty. Szwedom najbardziej odbijaÂło w czasie rzadkich w tym kraju upa³ów, wiĂŞc po zakoĂączeniu okresu wakacyjnego nastaÂł czas ciszy, spokoju i niesamowitej nudy.
Kilka minut póŸniej zapuka³a do drzwi gabinetu, na których widnia³a poz³acana tabliczka z wygrawerowanymi s³owami:

Erik Jansson
Szef Biura AurorĂłw
Kwatera G³ówna Aurorów

- WejœÌ – odezwaÂł siĂŞ niski mĂŞski gÂłos i Ingrid weszÂła do Âśrodka.
Gabinet by³ bardzo przestronny i jasny. Przy oknie sta³o masywne biurko z sosnowego drewna, a po bokach do œcian przylega³y rega³y, na których piêtrzy³y siê rozmaite dokumenty i akta. W k¹cie tu¿ przy drzwiach sta³a myœlodsiewnia zakryta niedbale kawa³kiem ciemnego materia³u. W fotelu za biurkiem siedzia³ Jansson; blady, szczup³y mê¿czyzna o nieco przyd³ugich br¹zowych w³osach i kilkudniowym zaroœcie. Na widok Ingrid przysun¹³ siê bli¿ej blatu i opar³ na nim splecione d³onie.
- Szef mnie wzywaÂł – powiedziaÂła Ingrid i zajĂŞÂła miejsce w fotelu naprzeciwko mĂŞÂżczyzny.
- PojawiÂła siĂŞ pewna sprawa, w ktĂłrej twĂłj udziaÂł jest niezbĂŞdny – zacz¹³ Jansson. – Znasz siĂŞ na eliksirach, zielarstwie i zaklĂŞciach najlepiej z nas wszystkich, a przynajmniej jeÂżeli chodzi o ten typ sprawy.
Ingrid sÂłuchaÂła uwaÂżnie, zupeÂłnie nieprzygotowana na pochwaÂły ze strony szefa. Jansson zawsze ograniczaÂł siĂŞ do „rĂłbcie swoje” albo „dobra robota” i byÂł raczej chÂłodny w obejÂściu.
- O co dokÂładnie chodzi? – zapytaÂła, zakÂładajÂąc nogĂŞ na nogĂŞ.
- Dwa dni temu zamordowano Martina Carlssona. Do zeszÂłego roku pracowaÂł w naszym ministerstwie, ale zostaÂł przeniesiony do brytyjskiego Departamentu Tajemnic. – Jansson siĂŞgn¹³ do jednej z szuflad biurka, wyj¹³ z niej bia³¹ teczkĂŞ i podaÂł jÂą Ingrid. – UdaÂło mi siĂŞ dowiedzieĂŚ, Âże wykonywaÂł zadania na zlecenie szefa szwedzkiego Departamentu i za pó³ roku miaÂł wrĂłciĂŚ z powrotem do nas.
Ingrid otworzy³a teczkê i jej oczom ukaza³y siê zdjêcia oko³o czterdziestoletniego mê¿czyzny, który le¿a³ na wznak na bordowym dywanie, a z jego roztrzaskanej g³owy s¹czy³a siê krew. Kolejne zdjêcia przedstawia³y jego martwe cia³o z ró¿nej perspektywy, a tak¿e pokój, który wygl¹da³ jakby przesz³o przez niego tornado. Na ostatnim ze zdjêÌ widnia³ m³ody mê¿czyzna o gêstych czarnych w³osach, który ko³ysa³ siê w przód i w ty³ z kolanami podci¹gniêtymi pod brodê. Ingrid podnios³a do góry zdjêcie i spojrza³a pytaj¹co na szefa.
- To Jack Ronson, pracownik Biura AurorĂłw w trakcie szkolenia – poinformowaÂł Jansson. – Nie wie, jak znalazÂł siĂŞ na miejscu zbrodni, ani dlaczego trzyma w rĂŞku ró¿dÂżkĂŞ Martina Carlssona. ÂŻona denata znalazÂła ich tak nad ranem.
- Nie bardzo rozumiem – powiedziaÂła Ingrid, odkÂładajÂąc teczkĂŞ na blat. – Jest trup, jest podejrzany, prawdopodobnie jest teÂż narzĂŞdzie zbrodni. Dlaczego nie uÂżyjÂą Veritaserum?
- UÂżyli – odparÂł krĂłtko mĂŞÂżczyzna. – Po prostu nie zadziaÂłaÂło.
Ingrid wybaÂłuszyÂła oczy. Nie sÂłyszaÂła jeszcze o przypadku, w ktĂłrym dobrze uwarzony eliksir by nie zadziaÂłaÂł. ZwÂłaszcza jeÂżeli chodzi o Veritaserum, ktĂłry jest jednym z najsilniejszych eliksirĂłw jakie komukolwiek udaÂło siĂŞ wymyÂśliĂŚ. CzuÂła, Âże czeka jÂą wiele godzin spĂŞdzonych nad ksiĂŞgami zanim rozwikÂła tĂŞ zagadkĂŞ. O ile w ogĂłle jÂą rozwikÂła.
- Musisz udaĂŚ siĂŞ do brytyjskiego ministerstwa magii i porozmawiaĂŚ z szefem tamtejszego Biura. Wprowadzi ciĂŞ w ca³¹ sprawĂŞ, dostarczy potrzebne dokumenty, skÂładniki na eliksiry, jeÂżeli bĂŞdzie konieczne ich uwarzenie – powiedziaÂł Jansson. – Przede wszystkim musisz przesÂłuchaĂŚ Ronsona i dokÂładnie zbadaĂŚ, czy znajdowaÂł siĂŞ pod wpÂływem jakiegoÂś zaklĂŞcia, czy innego eliksiru.
- Nie uwaÂża szef, Âże tamtejsi aurorzy juÂż to zrobili?
- Zrobisz to jeszcze raz – powiedziaÂł ostro mĂŞÂżczyzna i utkwiÂł wzrok w Ingrid. – Lindberg, nie wysyÂłaÂłbym ciĂŞ tam, gdybym nie wierzyÂł, Âże rozwi¹¿esz tĂŞ sprawĂŞ. Martin Carlsson byÂł jednym z naszych, musimy siĂŞ tym zaj¹Ì. ChociaÂżby dla jego rodziny.
Ingrid skinê³a tylko g³ow¹ i wziê³a z biurka teczkê ze zdjêciami i kopi¹ wstêpnych zapisków brytyjskich aurorów. Jansson kaza³ jej jak najszybciej iœÌ do domu, spakowaÌ najpotrzebniejsze rzeczy i udaÌ siê do brytyjskiego ministerstwa za pomoc¹ sieci Fiuu.
- Jeszcze jedno. Jak nazywa siĂŞ Szef Biura AurorĂłw w Londynie? – zapytaÂła jeszcze na odchodne i zÂłapaÂła za klamkĂŞ od drzwi.
- Harry Potter.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.