Cyrus siedzia³ przy swoim biurku w jednym z pokojów Biura Aurorów i niecierpliwie bêbni³ palcami o drewniany blat. Potter i szwedzka panienka d³ugo nie wracali z Azkabanu, co zaczê³o go trochê niepokoiÌ. Co prawda by³ pewien, ¿e eliksir, którym potraktowa³ Ronsona dzia³a jak nale¿y, ale w ci¹gu ca³ego swojego ¿ycia zd¹¿y³ siê nauczyÌ, ¿e nigdy nie mo¿na lekcewa¿yÌ przeciwnika. Zreszt¹, osobiœcie uwa¿a³, ¿e ka¿dy, kto zna³ historiê upadku Lorda Voldemorta, powinien kierowaÌ siê t¹ dewiz¹. Cyrus zacz¹³ siê zastanawiaÌ, jaki powinien byÌ jego nastêpny krok. Musia³ bez w¹tpienia zaj¹Ì siê Lindberg, która stanowi³a spore zagro¿enie. Potter nie by³ taki g³upi, na jakiego wygl¹da³, ale wyraŸnie brakowa³o mu charyzmy, ¿eby podnieœÌ sprawê na wy¿szy poziom. Szwedka mog³a jednak zadzia³aÌ mu na ambicjê i tym samym narobiÌ k³opotów Cyrusowi. Zreszt¹, móg³ policzyÌ na palcach jednej rêki czarodziejów, którzy znali siê na zaklêciach na tyle, ¿eby rozpoznaÌ prastar¹ kl¹twê. Problem polega³ na tym, ¿e trudno by³o zlikwidowaÌ kogoœ, kto blisko wspó³pracowa³ z szefem Biura Aurorów. Cyrus wiedzia³ jednak, ¿e nie ma rzeczy niemo¿liwych.
Po chwili zastanowienia wstaÂł z miejsca i wyszedÂł z pomieszczenia na zatÂłoczony korytarz. Potter wÂłaÂściwie nakazaÂł wszystkim rezygnacjĂŞ z Âżycia osobistego na rzecz rozwiÂązania sprawy, wiĂŞc wszyscy pracownicy Biura biegali z pokoju do pokoju, noszÂąc ze sobÂą sterty rozmaitych papierĂłw. Cyrus zaczepiÂł ciemnowÂłosego mĂŞÂżczyznĂŞ o egzotycznej urodzie.
- WidziaÂłeÂś moÂże szefa?
- Craig widziaÂł go w kawiarni, wiĂŞc pewnie zaraz powinien tu byĂŚ - powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna, przeglÂądajÂąc dokumenty, ktĂłre trzymaÂł w rĂŞkach. - SwojÂą drogÂą to Âświetnie, Âże my musimy zapieprzaĂŚ, a Potter pije herbatkĂŞ z tÂą blondyneczkÂą. Ciekawe co na to jego Âżona. - Facet zarechotaÂł pod nosem i odszedÂł.
Cyrus zastanowi³ siê przez moment. Potter i Lindberg wrócili ju¿ z Azkabanu, wiêc mo¿e warto by³oby wybraÌ siê tam i sprawdziÌ, czy Ronson nadal trzyma gêbê na k³ódkê. Nie by³o co prawda zbyt wiele czasu przed powrotem szefa do ministerstwa, ale Cyrus nie s¹dzi³, ¿eby przy takim t³umie pracowników ktokolwiek zauwa¿y³ jego nieobecnoœÌ. Ruszy³ wiêc w stronê wind, a po kilku minutach znalaz³ siê na mokrych po wczeœniejszej ulewie ulicach Londynu. Odszuka³ wzrokiem opuszczon¹ uliczkê i skierowa³ siê w jej stronê, ¿eby deportowaÌ siê niezauwa¿enie na wybrze¿e. W po³owie drogi zmieni³ jednak zdanie i zawróci³.

Na osiedlu wiktoriaùskich domków panowa³a cisza i spokój. Z punktu widzenia prowadzonej sprawy o morderstwo by³a to niew¹tpliwa wada, ale Ingrid cieszy³a siê, ¿e mog³a niepostrze¿enie aportowaÌ siê niemal przed samym wejœciem na teren posiad³oœci. Trudno by³o jednak nie zwróciÌ uwagi na fakt, ¿e morderca równie¿ pozosta³ niezauwa¿ony, co znacznie utrudnia³o jej pracê. Zaczyna³o siê ju¿ œciemniaÌ, ale mimo to w oknach domu Martina Carlssona panowa³a ciemnoœÌ; jedne z nich by³y nawet szczelnie zas³oniête bordowymi firanami. Potter pierwszy znalaz³ siê przy drzwiach wejœciowych i zastuka³ w nie metalow¹ ko³atk¹.
- Pan Potter. - Ros³y mê¿czyzna, którego Ingrid mija³a kiedyœ na ministerialnym korytarzu, skin¹³ g³ow¹ na powitanie i wpuœci³ ich do œrodka. - Peter Johnson - przedstawi³ siê i wyci¹gn¹³ w jej stronê wielk¹ d³où.
- Lindberg - odparÂła Ingrid, pewnie odwzajemniajÂąc uÂścisk i wÂśliznĂŞÂła siĂŞ do Âśrodka. - MoglibyÂśmy porozmawiaĂŚ z ÂżonÂą Carlssona?
- Mo¿ecie spróbowaÌ - powiedzia³ Johnson. - Ale nie wiem, czy coœ z niej wydusicie, chyba ci¹gle jest na silnych eliksirach. Codziennie podaje mi kawê i ciastka, kiedy przychodzê na swoj¹ zmianê a póŸniej zamyka siê w pokoju na ca³y dzieù.
Potter pokiwaÂł ze zrozumieniem gÂłowÂą i upewniÂł siĂŞ, czy jego podwÂładny nie zauwaÂżyÂł przez ostatnie kilka dni niczego dziwnego.
- Nie, szefie. Ale jeÂśli o mnie chodzi, to z tym domem jest coÂś nie tak.
Ingrid doskonale wiedziaÂła, o co mu chodziÂło. ByÂła tutaj dopiero drugi raz, ale coÂś w powietrzu sprawiaÂło, Âże czÂłowiek wpadaÂł w nieco depresyjny nastrĂłj. Nie byÂło to nic wyjÂątkowego, biorÂąc pod uwagĂŞ fakt, Âże kilka dni temu zamordowano tutaj czÂłowieka, ale mimo wszystko chciaÂło siĂŞ z tego domu uciec jak najprĂŞdzej.
PowĂŞdrowali z Potterem pod drzwi sypialni Âżony Carlssona i delikatnie w nie zastukali.
- Pani Carlsson? Tutaj Harry Potter, czy moglibyœmy zaj¹Ì pani chwilê?
Po drugiej stronie rozlegÂło siĂŞ niewyraÂźne szuranie i po chwili ich oczom ukazaÂła siĂŞ kobieta o smutnej, zmĂŞczonej twarzy. W ciÂągu ostatnich kilku dni niemal caÂłkowicie posiwiaÂła.
- PowiedziaÂłam juÂż wszystko. NaprawdĂŞ nie wiem, co jeszcze miaÂłabym...
- Czy mieli paĂąstwo skrzata domowego? - wypaliÂła Ingrid.
Wdowa po Martinie Carlssonie wyglÂądaÂła na nieco zaskoczonÂą tym pytaniem, co musiaÂło byĂŚ jednÂą z nielicznych emocji, jakie okazaÂła od Âśmierci mĂŞÂża.
- Tak - powiedziaÂła po chwili. - Ale nie pamiĂŞtam, kiedy ostatnio widziaÂłam Trybika.
- MoÂże mogÂłaby go pani przywoÂłaĂŚ? - zapytaÂł z nadziejÂą Potter. - Bardzo nam na tym zaleÂży.
Kobieta wzruszyÂła tylko ramionami i westchnĂŞÂła pod nosem.
- No dobrze. Trybik, przyjdÂź tu natychmiast, proszĂŞ!
Ingrid spodziewaÂła siĂŞ gÂłoÂśnego trzasku, ale nic siĂŞ nie wydarzyÂło. Zaskoczona pani Carlsson ponowiÂła prĂłbĂŞ, ale i tym razem odpowiedziaÂła im gÂłucha cisza.
- Czy skrzat zawsze wykonywaÂł pani polecenia? - Ingrid wypowiedziaÂła na gÂłos pierwszÂą myÂśl, ktĂłra przyszÂła jej do gÂłowy.
- OczywiÂście - potwierdziÂła pani Carlsson nieco uraÂżonym tonem. - NaprawdĂŞ nie wiem, co mogÂło siĂŞ staĂŚ...
Harry Potter zerkn¹³ na Ingrid porozumiewawczo i obydwoje po¿egnali siê grzecznie z za³aman¹ i lekko zdezorientowan¹ kobiet¹.
- Niech pani nadal prĂłbuje wzywaĂŚ Trybika - powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna na odchodne - i koniecznie nas zawiadomi, jeÂśli siĂŞ uda.
WyglÂądaÂło na to, Âże chociaÂż z jednej strony zrobili jeden krok do przodu, to cofnĂŞli siĂŞ aÂż o dwa i znĂłw byli w punkcie wyjÂścia.
- Nic juÂż dzisiaj nie zdziaÂłamy - powiedziaÂł Potter z rezygnacjÂą, wychodzÂąc przez furtkĂŞ na chodnik. - Trzeba siĂŞ zastanowiĂŚ, co dalej. Niech pani wraca do hotelu, jutro spotkamy siĂŞ w ministerstwie.
Ingrid skinĂŞÂła gÂłowÂą, poÂżegnaÂła siĂŞ z mĂŞÂżczyznÂą i zniknĂŞÂła z gÂłuchym trzaskiem.

- Lumos!
Cyrus schodzi³ ostro¿nie po drewnianych schodkach do niewielkiej piwniczki, któr¹ odkry³ dopiero po kilku latach mieszkania w tej norze. W powietrzu unosi³ siê zapach wilgoci, a stopnie skrzypia³y pod ciê¿arem jego cia³a, kiedy kierowa³ siê coraz ni¿ej. Mê¿czyzna zastanawia³ siê, kiedy ca³a konstrukcja siê zarwie, a on sam spadaj¹c, rozkwasi sobie twarz. Kiedy wreszcie postawi³ stopy na kamiennej posadzce, machniêciem ró¿d¿ki zapali³ lampê wisz¹c¹ pod sufitem i w pomieszczeniu zrobi³o siê nieco jaœniej. Pod œcianami sta³y poustawiane w równym rzêdzie drewniane skrzynie skrywaj¹ce rozmaite tajemnice rodziny Cyrusa, których sam jeszcze w ca³oœci nie zbada³. Po ziemi wala³y siê stare wydania Proroka Codziennego, albo spalone na popió³ pozosta³oœci po ruchomych zdjêciach czarodziejów. Poœród tego ba³aganu, w najdalszym k¹cie piwnicy, siedzia³o brzydkie, skulone stworzenie, przykute ³aùcuchem do wystaj¹cych z pod³ogi cypli. Nieproporcjonalna do reszty cia³a g³owa opada³a mu bezw³adnie na pierœ odzian¹ w brudny kawa³ek poszewki, która kiedyœ musia³a byÌ bia³a.
- ObudŸ siê - warkn¹³ Cyrus i kucn¹³ przed skrzatem, œciskaj¹c w d³oni ró¿d¿kê.
Stworzenie otworzyÂło ostroÂżnie Âślepia, a z jego ust wydobyÂło siĂŞ ciche charkniĂŞcie.
- N-nie mam wiĂŞcej, s-sir...
Mê¿czyzna nadal wpatrywa³ siê w Trybika. Piekielnie trudno by³o utrzymaÌ moc skrzata na takim poziomie, ¿eby nie uda³o mu siê znikn¹Ì na wezwanie, a jednoczeœnie móc pobieraÌ od niego magiê. Gdyby to od niego zale¿a³o, to ju¿ dawno zabi³by t¹ bezu¿yteczn¹ ³ajzê, ale Paus utrzymywa³, ¿e skrzat mo¿e okazaÌ siê nieoceniony. Cyrus siêgn¹³ lew¹ rêk¹ do kieszeni p³aszcza i wyj¹³ z niej maleùk¹ fiolkê wype³nion¹ ¿ó³tawozielonym p³ynem. Odkorkowa³ j¹ zrêcznie i wla³ do ust stworzeniu, które by³o zbyt s³abe, ¿eby chocia¿ spróbowaÌ zaprotestowaÌ. Po kilku sekundach oczy skrzata o¿ywi³y siê, a na jego niemal przezroczystej twarzy pojawi³y siê kolory. Cyrus nie trac¹c ani chwili, zacisn¹³ palce na ró¿d¿ce.
- FÜrstÜrelse - powiedzia³ wyraŸnie, a z jego ró¿d¿ki wystrzeli³ pomaraùczowy promieù.
Trybik zacz¹³ siê przeraŸliwie trz¹œÌ, a pod jego powiekami pokaza³y siê bia³ka. Z jego ust dobiega³o przeraŸliwe charczenie, a¿ w koùcu po³owê twarzy zas³oni³a mu piana. Cyrus obserwowa³, jak jego ró¿d¿ka wydobywa z maleùkiego cia³ka bladoró¿ow¹ poœwiatê, wype³niaj¹c fiolkê po poprzednim eliksirze. Kiedy si³a zaklêcia unios³a stworzenie nad ziemiê mê¿czyzna przerwa³ po³¹czenie, a Trybik opad³ na posadzkê jak szmaciana lalka.
- Tyle powinno wystarczyĂŚ - powiedziaÂł do siebie Cyrus, wyprostowaÂł siĂŞ i ruszyÂł w stronĂŞ schodĂłw.
Kiedy drzwi zatrzasnĂŞÂły siĂŞ z gÂłuchym trzaskiem, w piwnicy zapanowaÂła przeraÂźliwa cisza.