Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Fale ciemnego, wzburzonego morza uderza³y mocno w drewnian¹ ³ódkê, która pru³a w kierunku wyspy znajduj¹cej siê po œrodku Morza Pó³nocnego. Deszcz la³ siê z nieba strumieniami i Ingrid prosi³a w duchu, ¿eby jak najszybciej znaleŸli siê na brzegu. Siedz¹cy obok niej Potter nie odezwa³ siê s³owem od piêtnastu minut, czyli mniej wiêcej od momentu, w którym rzuci³ na ³ódkê Zaklêcie Niezatapialnoœci. Wygl¹da³ jakby intensywnie nad czymœ rozmyœla³, wiêc Ingrid wola³a mu nie przeszkadzaÌ, w nadziei, ¿e mê¿czyzna wpadnie na jakiœ pomys³.
Po piêciu bardzo d³ugich minutach zaczarowana ³ódka zatrzyma³a siê ostro nad piaszczystym brzegiem wyspy i w momencie, kiedy Ingrid postawi³a stopê na mokrym piasku, przed jej oczami wyros³a ogromna, mroczna twierdza.
- Witamy w Azkabanie - odezwaÂł siĂŞ Potter, przystajÂąc na moment obok niej, po czym ruszyÂł w stronĂŞ kilkumetrowych, betonowych drzwi pilnowanych przez dwĂłch potĂŞÂżnych mĂŞÂżczyzn. - Harry Potter, Biuro AurorĂłw Ministerstwa Magii w Londynie. Jest ze mnÂą Ingrid Lindberg z Biura AurorĂłw Ministerstwa Magii w Sztokholmie.
Ku zdziwieniu Ingrid, mê¿czyŸni pozwolili im wejœÌ do œrodka bez zweryfikowania s³ów Pottera. Ten zaœ od razu wyczu³ jej zw¹tpienie i pospieszy³ z wyjaœnieniem.
- Zdarza³y siê w przesz³oœci przypadki u¿ywania Eliksiru Wielosokowego do podszywania siê pod wiêŸniów - powiedzia³, prowadz¹c j¹ przez d³ugi, ciemny korytarz do biegn¹cych w dó³ schodów. - Jeszcze dziesiêÌ lat temu Azkaban by³ pilnowany przez dementorów, których moce ogranicza³y powodzenie takiego oszustwa. Znalaz³y siê jednak osoby, którym uda³o wydostaÌ siê na wolnoœÌ. - Ich kroki odbija³y siê g³ucho od go³ych œcian, kiedy ostro¿nie schodzili po krêtych stopniach. - Kiedy dementorów zast¹piono ludŸmi, u których, margines b³êdu jest szerszy, trzeba by³o zabezpieczyÌ wiêzienie w inny sposób. Mury Azkabanu s¹ wiêc chronione specjalnymi zaklêciami, które maj¹ wyczuÌ oszusta. Domyœlam siê, ¿e wie pani, jak to dzia³a.
- Rozumiem, Âże sprawĂŞ uÂłatwia zapisanie Âśladu osoby, ktĂłra juÂż wczeÂśniej odwiedziÂła to miejsce - powiedziaÂła Ingrid, spoglÂądajÂąc pytajÂąco na Pottera. - A wszelkie zaklĂŞcia i eliksiry maskujÂące po prostu przestajÂą dziaÂłaĂŚ w momencie, kiedy postawi siĂŞ stopĂŞ na terenie wiĂŞzienia.
Harry Potter pokiwa³ twierdz¹co g³ow¹ i uœmiechn¹³ siê pod nosem.
- Dok³adnie. Chocia¿ nie ukrywam, ¿e stra¿nicy powinni zachowaÌ trochê wiêcej ostro¿noœci. CzujnoœÌ, sta³a czujnoœÌ.
ZnaleŸli siê przed ciê¿kimi, metalowymi drzwiami z okratowanym, wydr¹¿onym otworem. Ingrid poczu³a siê jak w starym bunkrze; od œcian bi³ niesamowity ch³ód, a krople wody spadaj¹ce z sufitu uderza³y g³ucho o kamienn¹ posadzkê. W oddali s³ychaÌ by³o g³oœny szum morza.
- Niech pani wyjmie ró¿d¿kê - poinstruowa³ j¹ Potter i z ca³ej si³y za³omota³ w drzwi.
Po chwili po drugiej stronie pojawiÂła siĂŞ znudzona twarz czarnoskĂłrego mĂŞÂżczyzny, ktĂłry wpuÂściÂł ich do Âśrodka.
- Przyszliœmy porozmawiaÌ z Jackiem Ronsonem - powiedzia³ Potter, na co mê¿czyzna skin¹³ g³ow¹.
- ProszĂŞ za mnÂą.
Powêdrowali wzd³u¿ korytarza miêdzy celami. Przy kratach zaczê³o pojawiaÌ siê coraz wiêcej wiêŸniów; niektórzy z nich mieli rozbiegane spojrzenia szaleùców, jeszcze inni wyci¹gali rêce, ¿eby ich dotkn¹Ì albo rzucali niewybredne komentarze. Ingrid stara³a siê nie daÌ po sobie poznaÌ, ¿e przez krêgos³up przeszed³ jej bardzo nieprzyjemny dreszcz. Wreszcie stra¿nik zatrzyma³ siê przed jedn¹ z cel, machn¹³ w powietrzu ró¿d¿k¹ i kraty otworzy³y siê z przeszywaj¹cym skrzypniêciem. Ingrid wesz³a do œrodka za Potterem, a stra¿nik z powrotem zatrzasn¹³ drzwi i stan¹³ po drugiej stronie z rêkami zaplecionymi do ty³u.
- CzeœÌ, Jack - powiedzia³ Potter do postaci siedz¹cej na pryczy pod œcian¹.
- DzieĂą dobry, szefie - odpowiedziaÂł mĂŞÂżczyzna gÂłosem pozbawionym emocji.
MiaÂł gĂŞste czarne wÂłosy, teraz nieco lÂśniÂące od Âłoju i bladÂą, zapadniĂŞtÂą twarz. SiĂące pod oczami wskazywaÂły, Âże nie spaÂł od kilku nocy.
- To jest Ingrid Lindberg. - Potter wykonaÂł nieznaczny ruch rĂŞkÂą w stronĂŞ blondynki. - Pracuje z nami nad twojÂą sprawÂą. PrzyjechaliÂśmy sprawdziĂŚ, czy czegoÂś sobie nie przypomniaÂłeÂś.
Ronson podniĂłsÂł gÂłowĂŞ i spojrzaÂł na Ingrid. Jego oczy byÂły czarne i puste.
- Nadal nic nie pamiĂŞtam.
- Jack, je¿eli nie dostaniemy od ciebie czegokolwiek... - zacz¹³ Potter. - Obawiam siê, ¿e nie bêdziemy mogli ci pomóc.
Mê¿czyzna podci¹gn¹³ kolana pod brodê i zakry³ je lekko przybrudzon¹ szat¹. Wygl¹da³ okropnie ¿a³oœnie i Ingrid poczu³a, ¿e zaczyna mu wspó³czuÌ. Zaczyna³a rozumieÌ co Potter mia³ na myœli, przekonuj¹c j¹, ¿e Ronson tego nie zrobi³. WyraŸnie by³o widaÌ, ¿e ch³opak by³ pod wp³ywem jakiegoœ magicznego...uroku? Kl¹twy? Tego jeszcze nie wiedzia³a.
- MoÂżesz powiedzieĂŚ, jakie jest twoje ostatnie wspomnienie? - UsÂłyszaÂła jak jej gÂłos odbija siĂŞ echem od goÂłych Âścian.
ChÂłopak zastanowiÂł siĂŞ przez chwilĂŞ.
- Dopiero wróci³em do domu ze s³u¿by - zacz¹³ powoli. - Zd¹¿y³em tylko rozpaliÌ ogieù w kominku i usi¹œÌ do sto³u z kolacj¹, kiedy w p³omieniach pojawi³ siê pracownik ministerstwa i powiedzia³, ¿e mam natychmiast zjawiÌ siê w domu pana Carlssona, bo ma dla mnie zadanie. - Przerwa³ na chwilê i odgarn¹³ kosmyk t³ustych w³osów, który opad³ mu na czo³o. - Powiedzia³, ¿e to pilne i mam siê streszczaÌ.
Ingrid pokiwa³a nieznacznie g³ow¹, wyjê³a z kieszeni kurtki kawa³ek pergaminu i pióro i zanotowa³a kilka s³ów.
- Wiesz jak nazywa siĂŞ ten pracownik, ktĂłry wydaÂł ci polecenie?
- Nie znam jego nazwiska - odparÂł Ronson tym samym bezbarwnym gÂłosem.
- MĂłgÂłbyÂś nam powiedzieĂŚ, jak wyglÂądaÂł? - wtrÂąciÂł siĂŞ Potter, zaplatajÂąc rĂŞce na piersi.
Nagle twarz bruneta wykrzywiÂła siĂŞ w zdziwieniu. PodniĂłsÂł wzrok z punktu w koĂącu celi, ktĂłry obserwowaÂł niemal przez caÂły czas i spojrzaÂł na Ingrid. BÂłysk zdezorientowania w jego oczach zgasÂł niemal w tej samej chwili, w ktĂłrej siĂŞ pojawiÂł.
- Ja... - wymamrotaÂł. - Nie mogĂŞ sobie przypomnieĂŚ... W tamtej chwili wydawaÂło mi siĂŞ, Âże na pewno gdzieÂś widziaÂłem tego faceta, ale teraz zupeÂłnie nie pamiĂŞtam jak wyglÂądaÂła jego twarz. ChociaÂż... - W oczach Ronsona znĂłw pojawiÂł siĂŞ przebÂłysk emocji. - JuÂż wiem! To byÂł ten facet, ktĂłry... - ÂŁUP. GÂłowa Jacka uderzyÂła z impetem w kamiennÂą ÂścianĂŞ. ÂŁUP. Kolejny raz, i...
- Co jest do cholery! - wrzasn¹³ Potter i podbieg³ do ch³opaka, próbuj¹c powstrzymaÌ go przed roztrzaskaniem sobie g³owy na kawa³ki. Z³apa³ go mocno za ramiona i przytwierdzi³ do pod³ogi, wbijaj¹c kolano w jego krêgos³up.
Ingrid wpatrywa³a siê z zaskoczeniem w lepki od krwi ty³ g³owy bruneta. W tej samej chwili do celi wbieg³ stra¿nik, zaciskaj¹c mocno palce na ró¿d¿ce. Wyczarowa³ niewidzialne wiêzy, które oplot³y rêce Ronsona, le¿¹cego nieruchomo na ziemi.
- Chyba straci³ przytomnoœÌ - stwierdzi³ stra¿nik i kolejnym machniêciem ró¿d¿ki podniós³ bezw³adne cia³o. - No, wizyta skoùczona. Muszê zabraÌ go na piêtro do szpitala.
- Niech mnie pan poinformuje, co z jego stanem - powiedzia³ Potter, wyraŸnie wstrz¹œniêty tym, co przed chwil¹ siê wydarzy³o.
Ingrid wyszÂła za nim z celi i nie odezwaÂła siĂŞ sÂłowem, zanim nie znaleÂźli siĂŞ z powrotem na brzegu.
- W porz¹dku? - zwróci³a siê do Pottera, który gramoli³ siê ostro¿nie do ³ódki.
- Tak - odparÂł. - Nie rozumiem tylko, co siĂŞ staÂło. - ZachowywaÂł siĂŞ jak szaleniec.


***

- Jak bardzo ufa pan swoim wspó³pracownikom, panie Potter? - zapyta³a Ingrid czterdzieœci minut póŸniej, kiedy siedzieli w jednej z kawiarni niedaleko Ministerstwa Magii. Na stole sta³y dwie fili¿anki z gor¹c¹ herbat¹ i ciastka.
- Na tyle, na ile wymaga tego moja praca - odparÂł mĂŞÂżczyzna, marszczÂąc brwi. - Dlaczego?
Ingrid pochyliÂła siĂŞ nieco i poÂłoÂżyÂła splecione dÂłonie na blacie.
- Ktoœ z ministerstwa kaza³ paùskiemu podw³adnemu zjawiÌ siê u Carlssona. S¹ ró¿ne opcje, ale chyba warto zachowaÌ ostro¿noœÌ. Maj¹c na uwadze dobro sprawy, oczywiœcie.
- CzĂŞsto przekazujemy sobie takie wiadomoÂści za pomocÂą sieci Fiuu, to szybsze niÂż wysÂłanie sowy - odparÂł Potter. - To nie jest chyba nic nadzwyczajnego?
Lindberg wypuÂściÂła powietrze z pÂłuc i napiÂła siĂŞ herbaty z porcelanowej filiÂżanki w kotki. Nie pamiĂŞtaÂła, kiedy ostatni raz byÂła w tak kiczowatym miejscu.
- JeÂżeli to polecenie wyszÂło od pana, to faktycznie, nie ma w tym nic nadzwyczajnego - powiedziaÂła, wzruszajÂąc ramionami. ZobaczyÂła jednak cieĂą, ktĂłry przebiegÂł przez twarz Pottera i wiedziaÂła, Âże trafiÂła w sedno. - JeÂśli jednak tak nie byÂło, to mamy dwie moÂżliwoÂści. Albo ktĂłryÂś z pana pracownikĂłw chciaÂł zabawiĂŚ siĂŞ w szefa, albo...
- ...ktoÂś celowo wysÂłaÂł tam Jacka, Âżeby wrobiĂŚ go w morderstwo - dokoĂączyÂł Harry Potter i potarÂł dÂłoniÂą sÂłynnÂą bliznĂŞ w ksztaÂłcie bÂłyskawicy. WyglÂądaÂł na zmĂŞczonego.
Ingrid pokiwa³a twierdz¹co g³ow¹. Z jednej strony wspó³czu³a Potterowi, który bêdzie musia³ siê teraz uporaÌ z kretem w zespole, ale z drugiej cieszy³a siê, ¿e wreszcie pewne elementy zaczê³y uk³adaÌ siê w logiczn¹ ca³oœÌ. Nadal pozostawa³y jednak kwestie, od których rozwi¹zania byli daleko.
- Myœlê, ¿e ktoœ powinien wróciÌ do Azkabanu i porozmawiaÌ ze stra¿nikiem. - Utkwi³a spojrzenie niebieskich oczu w mê¿czyŸnie. - Musimy dowiedzieÌ siê, czy ktoœ odwiedzi³ Ronsona w ci¹gu tych kilku dni. Powiedzia³ pan, ¿e ch³opak zachowywa³ siê jak szalony. - Zrobi³a pauzê, a Potter skin¹³ g³ow¹. - Moim zdaniem, ktoœ, kto szkoli siê na aurora, nie zeœwirowa³by po trzech dniach spêdzonych w wiêzieniu.
- Kolejne zaklĂŞcie?
- Jeszcze tego nie wiem - przyzna³a Ingrid. - Równie dobrze mo¿e to byÌ eliksir. Istotne jest w tym momencie to, ¿e ktoœ ca³y czas grzebie w pamiêci Ronsona. Dzisiaj przez wiêkszoœÌ czasu rozmawia³ z nami bez jakichkolwiek emocji, ale mia³ przeb³yski, podczas których wyraŸnie siê o¿ywia³.
- To znaczy, ¿e nie chce siê ca³kowicie poddaÌ kontroli - stwierdzi³ Potter, jakby to by³a najbardziej oczywista rzecz na œwiecie. Po chwili zaœmia³ siê krótko. - Wie pani, kiedy zobaczy³em, jak uderza g³ow¹ o œcianê, pomyœla³em przez moment, ¿e zachowuje siê dok³adnie jak skrzat domowy, który chce siê ukaraÌ za to, ¿e powiedzia³ kilka s³ów za du¿o.
Ingrid uÂśmiechnĂŞÂła siĂŞ w odpowiedzi na jego spostrzeÂżenie. Nagle w jej gÂłowie pojawiÂł siĂŞ pewien pomysÂł.
- Myœlê, ¿e w³aœnie otworzy³ pan kolejne drzwi, panie Potter. Je¿eli nie ma pan doœÌ na dzisiaj, to myœlê, ¿e powinniœmy odwiedziÌ jeszcze jedno miejsce.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.