Ingrid nie mia³a pojêcia, która jest godzina. Brak okien w sekretnym gabinecie zaczyna³ j¹ coraz bardziej dra¿niÌ; czu³a siê, jakby ktoœ zamkn¹³ j¹ w nadzwyczaj luksusowym wiêzieniu. Wszystko to potêgowa³a jeszcze frustracja, bo odk¹d tylko siê obudzi³a, próbowa³a znaleŸÌ jakiekolwiek informacje na temat Ÿród³a, o którym Carlsson wspomnia³ w swoich dokumentach. Oprócz tego, akta by³y niekompletne, wiêc oprócz zgadywania, niewiele mog³a zrobiÌ.

- Musimy zdobyĂŚ brakujÂące strony, inaczej niczego siĂŞ nie dowiemy – powiedziaÂła chwilĂŞ póŸniej do Pottera, ktĂłry po drugiej stronie stoÂłu wertowaÂł gruby tom PoczÂątek i koniec magii cz. 1.
- JesteÂś pewna, Âże tam jest odpowiedÂź? – zapytaÂł, podnoszÂąc wzrok znad ksi¹¿ki.
- Nie wiem – westchnĂŞÂła. – Z jakiegoÂś powodu, ktoÂś je ukryÂł. Najpierw myÂślaÂłam, Âże to Ackerman, biorÂąc pod uwagĂŞ to, w jaki sposĂłb… - urwaÂła w ostatniej chwili, ale Harry juÂż zd¹¿yÂł siĂŞ zainteresowaĂŚ.
- W jaki sposĂłb co?

Ingrid stwierdziÂła, Âże na tym etapie nie ma juÂż nic do stracenia, wiĂŞc wzruszyÂła ramionami i wyjaÂśniÂła mĂŞÂżczyÂźnie, jak zagroziÂła Szefowi Departamentu Tajemnic w Sztokholmie ujawnieniem rodzinnego skandalu, jeÂżeli nie wyda jej dokumentĂłw Martina Carlssona.

- Tylko nie mĂłw tego Hermionie – poradziÂł Harry, uÂśmiechajÂąc siĂŞ gÂłupio. Zaraz jednak spowaÂżniaÂł. – ChociaÂż wÂłaÂściwie, mogÂłaby nam z tym pomĂłc. Ma dobre kontakty z Szefem Departamentu Tajemnic, a jest szansa, Âże majÂą jak¹œ kopiĂŞ. Porozmawiam z niÂą, kiedy wrĂłci.

Lindberg zgodzi³a siê kiwniêciem g³owy i przysunê³a do siebie Pocz¹tek i koniec magii cz.2. Wertowa³a ksiêgê strona po stronie, czuj¹c coraz wiêksze znu¿enie. Przyda³aby im siê do pomocy jeszcze jedna para oczu, ale Granger-Weasley mia³a te¿ swoje s³u¿bowe obowi¹zki, z których nie mog³a ca³kiem zrezygnowaÌ. Potter zapewnia³ jednak, ¿e jego przyjació³ka robi wszystko, co w jej mocy, ¿eby ich odci¹¿yÌ. Ingrid przewróci³a kolejn¹ stronê, nie spodziewaj¹c siê zupe³nie, ¿e znajdzie na niej cokolwiek interesuj¹cego, ale jej wzrok zawiesi³ siê na wy³uszczonym nag³ówku:

Zasoby mocy.

Warz¹c eliksiry zawsze wiemy, ¿e jest jakaœ granica naszych zapasów: zazwyczaj s¹ to kocio³ek albo fiolka, do której wlewamy gotowy wywar. Codziennie te¿ u¿ywamy zaklêÌ z ró¿nych dziedzin magii, nie zdaj¹c sobie sprawy, sk¹d ona tak w³aœciwie siê bierze. Gdzie ma swoje Ÿród³o? Jakie s¹ jej zasoby? Czy magia mo¿e siê wyczerpaÌ?
Ró¿d¿ki s¹ jedynie narzêdziami, za pomoc¹ których przywo³ujemy magiê na w³asne potrzeby. Jednak magiczna moc nie bierze siê znik¹d, ale ma swoje Ÿród³o i, niestety, jest ono wyczerpywalne. Tak przynajmniej twierdzi³ szwedzki mag Konrad Magnusson, który od 1817 roku prowadzi³ szerokie badania na temat magii samej w sobie. Po wielu latach badaù, wyniszczaj¹cych podró¿ach i eksperymentach, Magnusson dotar³ na œrodkowy Pacyfik, gdzie wed³ug niego znajdowa³o siê Ÿród³o magicznej mocy z ca³ego œwiata. Swoje teorie szczegó³owo opisa³ w pracy Traktat o u¿ytecznoœci czarów (1825).

Dalej tekst traktowaÂł o ÂźrĂłdÂłach kaÂżdej z dziedzin magii, opierajÂąc siĂŞ raczej na przypuszczeniach niÂż udowodnionych faktach. Ingrid ÂściÂągnĂŞÂła brwi i powĂŞdrowaÂła z powrotem do akt Carlssona, w ktĂłrych widniaÂł zapisek:

ÂŹr. Na Pac.

Dalej Carlsson wspomina³ coœ o ksi¹¿ce, któr¹ bardzo chcia³ dostaÌ Paus.

- Mam coÂś – powiedziaÂła do Pottera i przywoÂłaÂła go gestem do siebie. ZerwaÂł siĂŞ z krzesÂła i poprawiÂł okulary na nosie, Âżeby mĂłc odczytaĂŚ fragment, ktĂłry wskazaÂła Ingrid. – Do tego momentu.
ObserwowaÂła jak wodzi wzrokiem po nieco zatartych juÂż literach, a jego oczy rozszerzajÂą siĂŞ z kaÂżdym przeczytanym sÂłowem.
- O cholera – wydusiÂł z siebie po chwili. – Czyli ÂśmiaÂło moÂżemy zaÂłoÂżyĂŚ, Âże Paus zabraÂł z gabinetu Carlssona wÂłaÂśnie ten traktat. – PĂłjdĂŞ do biblioteki, moÂże stary Cook coÂś wie na ten temat.

W tym samym momencie do pomieszczenia weszÂła jednak Granger-Weasley, machajÂąc kopertÂą, ktĂłrÂą trzymaÂła w rĂŞce.
- PrzyszÂło do ciebie – zwrĂłciÂła siĂŞ do Pottera i podaÂła mu list.
Harry rozerwa³ pieczêÌ i wyj¹³ z koperty kawa³ek pergaminu. Po chwili na jego twarzy zaczê³y malowaÌ siê emocje, których Ingrid nie potrafi³a nazwaÌ. Strach? Wœciek³oœÌ? Niepokój? A mo¿e wszystko naraz? Chcia³a zapytaÌ, co jest napisane w liœcie, ale po chwili Potter sam siê odezwa³.

- To Paus – wychrypiaÂł. – MuszĂŞ jechaĂŚ do Azkabanu, Jack jest w niebezpieczeĂąstwie. O ile jeszcze w ogĂłle Âżyje – dodaÂł z goryczÂą i rzuciÂł list na stó³. Zanim Ingrid zd¹¿yÂła siĂŞ zorientowaĂŚ, znikn¹³ za drzwiami.
Zaskoczona Hermiona chwyciÂła pergamin ze stoÂłu i zaczĂŞÂła czytaĂŚ na gÂłos:

Szanowny Panie Potter,

Nie mieliœmy okazji siê poznaÌ, ale mniemam, ¿e na tym etapie œledztwa, ju¿ powinien dotrzeÌ Pan do tego, kim jestem. Chcia³bym Panu zdradziÌ jedn¹ rzecz o sobie. Bardzo lubiê adrenalinê i uwa¿am, ¿e ¿ycie jest o wiele bardziej ekscytuj¹ce, kiedy robi siê rzeczy mog¹ce j¹ wywo³aÌ. Dlatego muszê przyznaÌ, ¿e jestem odrobinê zawiedziony, bo ostatnio zupe³nie mi Pan jej nie dostarcza. Gdyby nie moje inne zajêcia, z pewnoœci¹ zacz¹³bym siê nudziÌ, a powiem Panu w tajemnicy, ¿e kiedy siê nudzê, robiê siê bardzo nieprzyjemny i kapryœny.
Ze wzglêdu jednak na szacunek dla osi¹gniêÌ, z których jest Pan znany, postanowi³em daÌ Panu jeszcze jedn¹ szansê. Otó¿, w Azkabanie siedzi przera¿ony, m³ody ch³opiec, który czeka Paùsk¹ pomoc. Ba, jest przekonany, ¿e wielki Harry Potter, którego tak bardzo podziwia, uratuje go przed œmierci¹.
Pytanie wiĂŞc do Pana, Panie Potter – czy speÂłni Pan oczekiwania Jacka Ronsona? Uprzedzam, Âże o piĂŞtnastej moÂże byĂŚ juÂż za póŸno.
Z wyrazami szacunku,
P.
PS. ProszĂŞ pozdrowiĂŚ mojÂą cĂłrkĂŞ.

Ingrid siedziaÂła nieruchomo na krzeÂśle, nie mogÂąc wydusiĂŚ sÂłowa. UnikaÂła spojrzenia Granger-Weasley, ktĂłra staÂła nad niÂą, ÂściskajÂąc w dÂłoniach list od Pausa.
- MuszĂŞ siĂŞ dostaĂŚ do Azkabanu – powiedziaÂła w koĂącu dr¿¹cym gÂłosem i podniosÂła siĂŞ z miejsca. – Paus moÂże tam byĂŚ. PrzecieÂż on ich wszystkich pozabija! – W jej gÂłosie sÂłychaĂŚ byÂło panikĂŞ, ktĂłrej nawet nie prĂłbowaÂła ukryĂŚ.
- Wiem jak dostaĂŚ siĂŞ tam szybciej – powiedziaÂła Hermiona. – Bierz ró¿dÂżkĂŞ i chodÂź. Nie mamy czasu do stracenia!

Harry wyskoczy³ z drewnianej ³ódki, która z impetem zatrzyma³a siê przy brzegu, i co si³ w nogach pobieg³ w stronê kamiennego mostu, prowadz¹cego do Azkabanu. Stary zegarek na lewym nadgarstku wskazywa³, ¿e zosta³o mu zaledwie dziesiêÌ minut.

- Potter! Otwierajcie szybko i ogÂłoÂście alarm! – wrzasn¹³ na straÂżnikĂłw, pilnujÂących wejÂścia do wiĂŞzienia.
- Ale na jakiej podstawie? – zdziwiÂł siĂŞ jeden z mĂŞÂżczyzn.
- W nosie to mam, wszyscy majÂą byĂŚ w stanie gotowoÂści – warkn¹³ Harry i puÂściÂł siĂŞ biegiem przez krĂŞty korytarz.

Czu³, ¿e coraz bardziej zaczyna brakowaÌ mu tchu, a podeszwy pali³y go pod stopami. Dlaczego Hermiona tak póŸno przynios³a mu ten cholerny list? A mo¿e Paus specjalnie wys³a³ go na ostatni¹ chwilê, ¿eby Harry nie zd¹¿y³ dotrzeÌ na czas? Zbieg³ po w¹skich, krêtych schodach, o ma³o nie rozbijaj¹c sobie g³owy o wystaj¹ce ska³y i dotar³ pod okratowane przejœcie do korytarza, na którym znajdowa³y siê cele wiêŸniów.

- OTWIERAÆ! – rykn¹³ z caÂłych siÂł, ale nikt siĂŞ nie pojawiaÂł. ZmruÂżyÂł oczy i w oddali zobaczyÂł tylko wystajÂące podeszwy butĂłw le¿¹cego czÂłowieka. Odsun¹³ siĂŞ wiĂŞc na kilka krokĂłw od krat i podniĂłsÂł ró¿dÂżkĂŞ. – BOMBARDA MAXIMA!

RozlegÂł siĂŞ przeraÂżajÂący huk, a z sufitu posypaÂła siĂŞ spora warstwa kamieni i gruzu. Krata jednak nadal staÂła na swoim miejscu, ale kilka szczebli powykrzywiaÂło siĂŞ, tworzÂąc wÂąskie przejÂście. Harry’emu ulÂżyÂło, Âże jest tak samo koÂścisty, jak w czasach, gdy byÂł nastolatkiem, i przecisn¹³ siĂŞ przez szparĂŞ miĂŞdzy kratami.

Na korytarzu panowa³a niesamowita cisza. Harry w biegu rozgl¹da³ siê na boki; w ka¿dej z cel na pryczy le¿a³ wiêzieù, nie ruszaj¹c siê nawet o centymetr, nikt nie wydawa³ te¿ z siebie ¿adnych dŸwiêków. Zatrzyma³ siê dopiero przy ciele le¿¹cym na kamiennej posadzce i pochyli³ siê nad nim. Stra¿nik, który ostatnim razem prowadzi³ do celi Ronsona, mia³ szeroko otwarte, martwe oczy. Harry rozejrza³ siê i zobaczy³, ¿e w celi obok sta³ nieruchomo, wyprostowany Jack.

- Zaraz ciĂŞ stÂąd zabiorĂŞ! – krzykn¹³ Potter i naparÂł na kraty, ktĂłre niemal od razu ustÂąpiÂły pod jego naciskiem. – SÂłyszysz mnie? – zapytaÂł, dopadajÂąc chÂłopaka i potrzÂąsajÂąc nim mocno.
- Niech pan weÂźmie moje myÂśli – wymamrotaÂł Jack i zaraz po tym jego ciaÂłem wstrzÂąsnĂŞÂły konwulsje. UpadÂł na ziemiĂŞ, trzymajÂąc siĂŞ za brzuch i krztuszÂąc siĂŞ krwiÂą, ktĂłra teraz zaczĂŞÂła wypÂływaĂŚ z jego ust. – Sz-szyb-ciej…
Harry rozejrzaÂł siĂŞ z przeraÂżeniem po celi, prĂłbujÂąc zlokalizowaĂŚ jakiekolwiek naczynie, do ktĂłrego mĂłgÂłby przelaĂŚ myÂśli chÂłopaka. Sam nic przy sobie nie miaÂł.
- Trzymaj! – Za jego plecami pojawiÂła siĂŞ Ingrid. OdkrĂŞciÂła fiolkĂŞ i podaÂła mu jÂą.
Us³ysza³, jakby za mg³¹, ¿e przyby³a tu te¿ Hermiona, ale skupi³ siê na zabieraniu wspomnienia z g³owy Ronsona, który zaczyna³ opadaÌ z si³.
- Wytrzymaj jeszcze, juÂż ciĂŞ stÂąd zabieramy – powiedziaÂł rozpaczliwie Harry.
Jack pokrĂŞciÂł jednak gÂłowÂą, jednÂą rĂŞkÂą nadal trzymajÂąc siĂŞ za brzuch, a drugÂą ÂłapiÂąc Harry’ego za przegub z si³¹, ktĂłrej trudno spodziewaĂŚ siĂŞ po umierajÂącym czÂłowieku.
- Jansson… j-eszcze Âży… Âżyje, ratuj-jcie g-go… - wydukaÂł Ronson, a wtedy z jego ust wylaÂła siĂŞ caÂła fala krwi.
- SkĂśta! – Harry odwrĂłciÂł siĂŞ na dÂźwiĂŞk obcego sÂłowa i zobaczyÂł, Âże Ingrid celuje ró¿dÂżkÂą prosto z chÂłopaka. W jego brzuchu otworzyÂła siĂŞ jednak kolejna rana, z ktĂłrej trysnĂŞÂła krew.
- CO TY WYPRAWIASZ?! – wrzasnĂŞÂła z przeraÂżeniem Hermiona, prĂłbujÂąc wyrwaĂŚ ró¿dÂżkĂŞ z dÂłoni Lindberg. – ZARAZ GO ZABIJESZ!
- UsiÂłujĂŞ go ratowaĂŚ! – broniÂła siĂŞ Ingrid, ale w jej gÂłosie moÂżna byÂło wyczuĂŚ strach. – Dlaczego to cholerne zaklĂŞcie nie dziaÂła?!

Ronson jednak przesta³ siê ju¿ ruszaÌ. Harry z³apa³ siê za g³owê i patrzy³ na le¿¹cego przed nim w ka³u¿y krwi ch³opaka; z jamy brzusznej zia³a przera¿aj¹ca rana, która ukazywa³a wnêtrznoœci. Ingrid zwymiotowa³a w k¹cie celi, kaszl¹c przy tym g³oœno. Za ich plecami da³o siê s³yszeÌ nadbiegaj¹cych stra¿ników. Harry mia³ teraz ochotê ich wszystkich pozabijaÌ. Nie rozumia³, jak mo¿na by³o do tego dopuœciÌ. W jaki sposób do strze¿onego wiêzienia dosta³ siê ktoœ zupe³nie nieproszony, kto nie uruchomi³ ¿adnych alarmów i na dok³adkê zaczarowa³ jednego z wiêŸniów tak, ¿e móg³ sterowaÌ jego ¿yciem na odleg³oœÌ?

- Macie przeszukaĂŚ caÂły Azkaban! – warkn¹³ chÂłodno, kiedy piĂŞciu rosÂłych mĂŞÂżczyzn stanĂŞÂło przed celÂą, zasÂłaniajÂąc sobie usta, Âżeby nie zwymiotowaĂŚ. – Nie obchodzi mnie, czy siĂŞ przy tym porzygacie czy nie. Zabierzcie innych i przeszukajcie teren. Macie to zrobiĂŚ dokÂładnie, centymetr po centymetrze, chociaÂżby ten draĂą schowaÂł siĂŞ w pieprzonej mysiej dziurze! – rykn¹³ do nich i wskazaÂł im rĂŞkÂą na wyjÂście. – JAZDA!

Hermiona poÂłoÂżyÂła mu rĂŞkĂŞ na ramieniu.
- WezwaÂłam juÂż, kogo trzeba – powiedziaÂła cicho. - MoÂże powinniÂście z Lindberg wrĂłciĂŚ do ministerstwa i…
- Nie – przerwaÂł jej ostro Harry. – Zaczekam tutaj, dopĂłki go nie zabiorÂą. Wy wracajcie i dowiedzcie siĂŞ, co jest w tym wspomnieniu. Pilnuj Ingrid. – Ostatnie zdanie wyszeptaÂł i podaÂł Hermionie ma³¹ fiolkĂŞ ze srebrzystym pÂłynem, po czym odwrĂłciÂł siĂŞ z powrotem w stronĂŞ zmasakrowanego ciaÂła Jacka.

Znowu zrobiÂło mu siĂŞ niedobrze, ale nie mĂłgÂł przestaĂŚ patrzeĂŚ na chÂłopaka. Gdyby zjawiÂł siĂŞ tu kilka chwil wczeÂśniej, byĂŚ moÂże udaÂłoby mu siĂŞ uratowaĂŚ Jacka. ByĂŚ moÂże natkn¹³by siĂŞ tutaj na tego potwora, ktĂłry czerpie radoœÌ z mordowania ludzi i zabiÂłby go w tak samo okrutny sposĂłb, w jaki on rozprawiaÂł siĂŞ ze swoimi ofiarami. Tak niewiele brakowaÂło… Kolejny raz daÂł siĂŞ wciÂągn¹Ì w jak¹œ okropnÂą grĂŞ, w ktĂłrej byÂł pionkiem. Czy w ogĂłle kiedykolwiek bĂŞdzie w stanie przerwaĂŚ to pasmo morderstw?