Ingrid siedzia³a nieruchomo na krzeœle. Niewidzialne wiêzy zaciska³y siê na jej kostkach i nadgarstkach. Ubranie mia³a ca³e uwalane krwi¹ Ronsona. Przed oczami ci¹gle przewija³a scenê z wiêziennej celi. By³o jej s³abo i chcia³o jej siê rzygaÌ, ale Granger-Weasley pilnowa³a jej z ró¿d¿k¹ w rêku i wœciek³ym wyrazem na twarzy. Ingrid wiedzia³a, ¿e Potter kaza³ mieÌ na ni¹ oko. W koùcu rzuci³a na Jacka zaklêcie, po którym w jego brzuchu pojawi³a siê wielka dziura, a on sam po chwili ju¿ nie ¿y³. Próbowa³a t³umaczyÌ Hermionie, ¿e chcia³a ratowaÌ ch³opaka, ale zaklêcie nie zadzia³a³o, a wrêcz przeciwnie, przynios³o zupe³nie odwrotny efekt. B³aga³a j¹, ¿eby sprawdzi³a czar w starych ksiêgach, które le¿a³y porozwalane na stole obok, ale Granger-Weasley w ogóle zdawa³a siê jej nie s³uchaÌ.

- MĂłwiÂłam mu, Âże nie powinniÂśmy ci ufaĂŚ – mamrotaÂła tylko nieustannie.

Ingrid postanowiÂła, Âże poczeka na powrĂłt Pottera i nie bĂŞdzie marnowaĂŚ energii na tÂłumaczenia, ktĂłre odbijaÂły siĂŞ od Hermiony, jak od Âściany. Szok powoli mijaÂł, wiĂŞc postanowiÂła, Âże skupi siĂŞ na wymyÂśleniu przyczyny caÂłego zamieszania z zaklĂŞciem. ZaczĂŞÂła analizowaĂŚ caÂłe zajÂście.

Kiedy przyby³y na miejsce Ronson krztusi³ siê w³asn¹ krwi¹ i trzyma³ za brzuch. Ingrid oceni³a wtedy, ¿e musia³ dostaÌ krwotoku, wiêc u¿y³a zaklêcia, które wydawa³o jej siê najbardziej skuteczne. Skota normalnie powinno zatamowaÌ krwawienie na kilkanaœcie minut, ¿eby zd¹¿yÌ przetransportowaÌ Ronsona do szpitala. Zamiast tego, pod wp³ywem czaru, w ciele Jacka zrobi³a siê dziura, ods³aniaj¹ca wszystkie wnêtrznoœci. Ingrid zamiast go uleczyÌ, niemal rozpru³a go na kawa³ki. Dlaczego?, zastanawia³a siê w duchu. Gdyby przyby³y do Azkabanu kilka chwil wczeœniej, mia³aby pe³en obraz stanu Ronsona i byÌ mo¿e uda³oby siê go uratowaÌ. Jak zachowywa³ siê, kiedy Potter go znalaz³? Jak wygl¹da³? Ingrid wytê¿y³a umys³ i próbowa³a przypomnieÌ sobie, czego przez ca³e ¿ycie nauczy³a siê o wszelkich kl¹twach. Podstawow¹ kwesti¹ jest to, ¿e zaklêcia albo dzia³aj¹, albo nie. Nigdy nie spotka³a siê z czymœ poœrednim; ¿eby dzia³a³y trochê albo w ogóle pogarsza³y sprawê. Zmarszczy³a brwi. Przypomnia³o jej siê, ¿e podczas kursów aurorskich czyta³a ksi¹¿kê o staro¿ytnych zaklêciach i natknê³a siê na rozdzia³ o odwróconej magii. Nie przypomina³a sobie co prawda, ¿eby wspominano o zjawisku, którego kilka godzin wczeœniej by³a sprawczyni¹, ale nic lepszego nie mog³a teraz wymyœliÌ.

- PotrzebujĂŞ dostaĂŚ siĂŞ do biblioteki – oÂświadczyÂła Hermionie.
- Chyba Âżartujesz – prychnĂŞÂła w odpowiedzi Granger-Weasley. – Nigdzie siĂŞ stÂąd nie ruszysz. Gdyby to zaleÂżaÂło ode mnie, byÂłabyÂś juÂż za kratkami.
- Wiem, jak udowodniĂŚ swojÂą niewinnoœÌ – powiedziaÂła Ingrid, silÂąc siĂŞ na spokĂłj. – Nie moÂżemy traciĂŚ czasu. Mamy przecieÂż jeszcze kogoÂś do uratowania, nie pamiĂŞtasz?

Hermiona nadal wpatrywa³a siê w ni¹ z zaciêt¹ min¹, ale miêsieù na jej twarzy nieznacznie drgn¹³ na wzmiankê o Janssonie, który wpad³ w sid³a Pausa.

- Harry zdecyduje, co z tobÂą zrobiĂŚ – syknĂŞÂła.

Ingrid zacisnĂŞÂła piĂŞÂści z wÂściekÂłoÂści, wbijajÂąc sobie paznokcie w skĂłrĂŞ. MiaÂła ochotĂŞ wrzeszczeĂŚ, powyrywaĂŚ siedzÂącej naprzeciwko niej kobiecie wszystkie wÂłosy z gÂłowy. Cholera jasna, oni zupeÂłnie nic nie rozumieli. Nikt nie chciaÂł jej sÂłuchaĂŚ, a czasu byÂło coraz mniej. JeÂżeli ÂśmierĂŚ Ronsona miaÂła ich czegoÂś na uczyĂŚ, to wÂłaÂśnie tego, Âże nie mogÂą dÂłuÂżej zwlekaĂŚ. Paus staÂł siĂŞ nie tylko panem Âżycia i Âśmierci, ale takÂże czasu.

- PosÂłuchaj mnie – warknĂŞÂła Ingrid. – Nikogo nie zabiÂłam. Paus albo ten jego przeklĂŞty pomocnik rzucili na Ronsona klÂątwĂŞ, Âżeby nie moÂżna byÂło mu pomĂłc. To miaÂła byĂŚ lekcja dla nas wszystkich, Âże Paus jest zawsze o krok do przodu. ByĂŚ moÂże chcieli przy okazji rzuciĂŚ na mnie podejrzenia, nie wiem, ale najwyraÂźniej im siĂŞ udaÂło. A czas znowu nam ucieka… - Hermiona ani drgnĂŞÂła. – JeÂśli nie chcesz mnie wypuÂściĂŚ, to chociaÂż zaÂłatw mi tĂŞ ksi¹¿kĂŞ.

Granger-Weasley zamyœli³a siê na chwilê, nadal jednak nie odrywa³a wzroku od Ingrid. Opuszki palców zbiela³y jej od œciskania ró¿d¿ki.

- Mam lepszy pomysÂł – odezwaÂła siĂŞ w koĂącu. SiĂŞgnĂŞÂła do kieszeni marynarki i wyjĂŞÂła z niej buteleczkĂŞ z przezroczystym pÂłynem. Ingrid natychmiast go rozpoznaÂła. – JeÂżeli mĂłwisz prawdĂŞ, moÂżemy dziaÂłaĂŚ dalej, nie czekajÂąc na powrĂłt Harry’ego. JeÂśli nie – dodaÂła – natychmiast zaÂłatwiam ci celĂŞ.

Ingrid gÂłoÂśno przeÂłknĂŞÂła ÂślinĂŞ i wbiÂła wzrok w Veritaserum.

- Brzmi sprawiedliwie – odparÂła, przenoszÂąc spojrzenie na HermionĂŞ.

Niech siĂŞ dzieje, co chce.

Erik oddycha³ g³oœno, oparty o zimn¹ œcianê piwnicy. Potê¿ny ból rozdziera³ mu cia³o nawet wtedy, gdy w ogóle siê nie rusza³. Od kilku dni czeka³ na œmierÌ, ale ta wci¹¿ nie przychodzi³a. Rudzielec te¿ jakby siê uspokoi³ i schodzi³ na dó³ tylko po to, ¿eby daÌ mu trochê wody i resztki jedzenia. Erik zupe³nie tego nie rozumia³, bo przez pierwsze dwa dni mê¿czyzna t³uk³ go bez opamiêtania na przemian z torturowaniem Cruciatusem. Jednak tego dnia, kiedy wla³ mu do gard³a Veritaserum i pyta³ o tajemnicz¹ ksi¹¿kê z pustymi stronami, ca³a przemoc usta³a. Erik nie pamiêta³, co powiedzia³ Rudzielcowi pod wp³ywem eliksiru, ale od tamtej pory nie tkniêto go palcem.

Trz¹s³ siê z zimna. Piwniczne okno od dwóch dni by³o uchylone, ¿eby smród rozk³adaj¹cego siê cia³a skrzata domowego choÌ trochê wywietrza³. Erik wiedzia³, ¿e ta uprzejmoœÌ nie by³a skierowana w jego stronê, po prostu odór œmierci zacz¹³ przedostawaÌ siê na piêtro. Rudzielec zabi³ stworzenie w szale agresji cztery noce wczeœniej i przez dwie kolejne kaza³ Janssonowi patrzeÌ jak martwe cia³o nadgryzaj¹ szczury.

Nad jego gÂłowÂą rozlegÂły siĂŞ kroki. Drzwi do piwnicy otworzyÂły siĂŞ i po skrzypiÂących schodach zszedÂł Rudzielec. W rĂŞku trzymaÂł kawaÂłek pergaminu i piĂłro z kaÂłamarzem.

- Masz dzisiaj szansĂŞ siĂŞ na coÂś przydaĂŚ – powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna i kucn¹³ przed Erikiem. Na zimnej podÂłodze rozprostowaÂł pergamin i wetkn¹³ mu piĂłro do rĂŞki.

Jansson spojrzaÂł na niego z wstrĂŞtem i odrzuciÂł piĂłro. Na zwykle zobojĂŞtniaÂłej twarzy Rudzielca pojawiÂł siĂŞ grymas.

- Obydwaj dobrze wiemy, Âże nie wytrzymasz kolejnej porcji Cruciatusa – wycedziÂł przez zaciÂśniĂŞte zĂŞby. – SÂłuchaj mnie, to moÂże jeszcze trochĂŞ poÂżyjesz. – PodniĂłsÂł piĂłro, wcisn¹³ je w dÂłoĂą Erika i uderzyÂł go otwartÂą rĂŞkÂą w skroĂą. – Dla zasady. A teraz pisz. Droga Ingrid…

Paus stuka³ palcami w blat biurka. Plan powiód³ siê bez zarzutu. Ch³opak nie ¿yje, a w zrozpaczonym Potterze chêÌ zemsty rozgorza³a z pe³n¹ moc¹. Cyrus nie da³ siê z³apaÌ i teraz wykonuje kolejn¹ czêœÌ zadania.

A jednak coÂś byÂło nie tak. Paus czuÂł, Âże wszystko dzieje siĂŞ zbyt wolno. ChciaÂł juÂż dobraĂŚ siĂŞ do Pottera, dziĂŞki ktĂłremu zdobĂŞdzie potrzebnÂą moc. No i Ingrid… Ingrid bĂŞdzie wisienkÂą na torcie. Przez ostatnie dwanaÂście lat pozwoliÂł jej rosn¹Ì w si³ê, nabywaĂŚ coraz wiĂŞcej umiejĂŞtnoÂści i z dumÂą stwierdziÂł, Âże wszystko to wykorzystywaÂła tylko w swojej pracy. ÂŻadnych niepotrzebnie rzuconych zaklĂŞĂŚ, uwarzonych eliksirĂłw, zmarnowanych magicznych skÂładnikĂłw. JeÂśli jest tak samo mÂądra w dokonywaniu wyborĂłw, jak zdolna, to byĂŚ moÂże wcale nie bĂŞdzie musiaÂła umieraĂŚ. Och, byliby wtedy najpotĂŞÂżniejszÂą rodzinÂą na Âświecie! Kontrolowaliby przepÂływ magii i to oni decydowaliby, na ile i czy ktokolwiek mĂłgÂłby korzystaĂŚ z jej zasobĂłw. Nigdy wiĂŞcej marnotrawstwa. JuÂż nikt nie mĂłgÂłby siĂŞ im przeciwstawiĂŚ. Byliby nieÂśmiertelni.

Gdyby tylko czas pÂłyn¹³ szybciej…