CzÂłowiek jest istotÂą peÂłnÂą sprzecznoÂści, takÂże jeÂśli chodzi o stosunek do kÂłamstwa. Z jednej strony potĂŞpia kaÂżdy przejaw nieszczeroÂści ze strony innej osoby, ale z drugiej – kompletnie nie ma oporĂłw przed naginaniem prawdy dla wÂłasnych celĂłw. O ile Âłatwiej ÂżyÂłoby siĂŞ rodzajowi ludzkiemu, gdyby kaÂżdy przyznaÂł, Âże stosuje te same sztuczki, na ktĂłre w stosunku do innych nie daje przyzwolenia.

Ingrid doskonale zdawa³a sobie sprawê ze s³aboœci w³asnej natury. W jej pracy k³amstwo by³o na porz¹dku dziennym; nie da siê wyci¹gn¹Ì od nikogo istotnych informacji nie blefuj¹c. Prawda jednak wiele komplikuje i w³aœnie dlatego tak bardzo przera¿a cz³owieka. Wbrew pozorom to nie ob³uda najbardziej krzywdzi duszê; ci¹¿y byÌ mo¿e na barkach, ale w przeciwieùstwie do szczeroœci - nie wrzyna siê w skórê do krwi.

To by³o g³ównym powodem, dla którego w przes³uchaniach czêsto wykorzystywano Veritaserum. Wypicie eliksiru by³o o wiele bardziej humanitarnym sposobem dotarcia do prawdy od stosowania tortur, ale Ingrid wiedzia³a, ¿e czasem pozostawia³o w psychice równie bolesne œlady, co fizyczne obra¿enia po Cruciatusie. Dlatego teraz, mimo ¿e nie mia³a ¿adnych powi¹zaù z Pausem, trzês³a siê na sam¹ myœl o tym, jakie pytania mo¿e zadaÌ jej Granger-Weasley. Rêce poci³y jej siê ze zdenerwowania, kiedy obraca³a w palcach fiolkê z przezroczystym p³ynem.

- Sama powiedziaÂłaÂś, Âże nie mamy czasu – ponagliÂła jÂą Hermiona. SiedziaÂła naprzeciwko Ingrid z rĂŞkami zaÂłoÂżonymi na piersiach i nerwowo ruszaÂła nogÂą.

Lindberg westchnĂŞÂła gÂłoÂśno i przymknĂŞÂła powieki. Mokrymi dÂłoĂąmi wyjĂŞÂła korek z buteleczki i jednym haustem wypiÂła poÂłowĂŞ jej zawartoÂści. Kiedy otworzyÂła powieki, ujrzaÂła pochylonÂą do przodu Granger-Weasley, ktĂłra wpatrywaÂła siĂŞ w niÂą czujnie.

- Jak siĂŞ nazywasz i co robisz w naszym ministerstwie? – PadÂło pierwsze pytanie.

Ingrid nie zd¹¿y³a u³o¿yÌ w g³owie odpowiedzi, a s³owa ju¿ wylewa³y siê z jej ust, jak z przepe³nionego pucharu.

- Nazywam siĂŞ Ingrid Lindberg. Na polecenie Ministerstwa Magii w Sztokholmie pracujĂŞ nad zabĂłjstwem Martina Carlssona.

Hermiona zamilkÂła na chwilĂŞ zastanawiajÂąc siĂŞ nad kolejnym pytaniem.

- Czy w nocy, podczas wizyty w Azkabanie, rzuciÂłaÂś na Jacka Ronsona klÂątwĂŞ, ktĂłra miaÂła spowodowaĂŚ jego ÂśmierĂŚ?

- Nie.

- WiĂŞc jakie zaklĂŞcie na niego rzuciÂłaÂś?

- SkĂśta, zaklĂŞcie uzdrawiajÂące, ktĂłrego celem jest zatamowanie krwawienia – odpowiedziaÂła spokojnie Ingrid.

Czu³a siê dziwnie. Serce ³omota³o jej w piersi, a pomiêdzy odpowiedziami w jej g³owie gromadzi³a siê ca³a masa emocji, które chcia³a z siebie wyrzuciÌ wraz z wypowiadanymi s³owami. Kiedy jednak chcia³a to zrobiÌ, nadchodzi³o kolejne pytanie i wówczas jej mózg skupia³ siê tylko i wy³¹cznie na wychwyceniu prawdziwej odpowiedzi.

- Czy odkÂąd pracujesz nad morderstwem Carlssona Paus kontaktowaÂł siĂŞ z tobÂą? – zapytaÂła Hermiona. DÂłonie miaÂła zaciÂśniĂŞte w piĂŞÂści.

- Nie.

Granger-Weasley wyglÂądaÂła, jakby jej ulÂżyÂło. WyprostowaÂła siĂŞ na krzeÂśle i rozluÂźniÂła nieco rĂŞce.

- Zatajasz przede mnÂą jakÂąkolwiek informacjĂŞ, ktĂłra mogÂłaby zbliÂżyĂŚ nas do schwytania twojego ojca?

- Nie.

Ingrid chciaÂło siĂŞ piĂŚ. Eliksir wczeÂśniej nie oddziaÂływaÂł na jej organizm, jeÂśli nie liczyĂŚ mieszania w gÂłowie, ale teraz drapaÂło jÂą w gardle. Tak jakby jej narzÂądy same prĂłbowaÂły powstrzymaĂŚ jÂą przed mĂłwieniem prawdy.

- No dobrze – odezwaÂła siĂŞ w koĂącu Hermiona i podniosÂła siĂŞ z miejsca. MachnĂŞÂła ró¿dÂżkÂą i w dÂłoni Ingrid pojawiÂła pĂŞkata butelka z turkusowym pÂłynem.

– Serum.

- Wiem co to jest – powiedziaÂła Lindberg. W stwierdzeniu nie byÂło ani krzty niechĂŞci; eliksir nadal dziaÂłaÂł i nakazywaÂł jej reagowaĂŚ na kaÂżdÂą wypowiedÂź.

Ingrid wypiÂła zawartoœÌ fiolki. Eliksir zÂłagodziÂł pieczenie w gardle i uspokoiÂł koÂłatanie w piersiach. WkrĂłtce uczucie ulgi wypeÂłniÂło caÂły organizm. W stosunku do przesÂłuchiwanych, ktĂłrym podawano serum, lekkoœÌ duszy tÂłumaczono wyrzuceniem z siebie caÂłej prawdy. Znaczna czêœÌ nabieraÂła siĂŞ na tĂŞ manipulacjĂŞ, zupeÂłnie zapominajÂąc, Âże serum – podobnie zresztÂą jak Veritaserum – sztucznie ingeruje w umysÂł i programuje go na potrzeby skutecznego dziaÂłania mikstury.

- ZdaÂłaÂś egzamin – rzekÂła Granger-Weasley. – A teraz rusz siĂŞ. Pora znaleŸÌ Erika Janssona.

Erik le¿a³ w ciemnoœciach w ka³u¿y krwi i pojêkiwa³ z bólu. Jeszcze pó³ godziny temu wrzeszcza³, ile si³ w p³ucach, wpatruj¹c siê w rozerwany kikut prawego przedramienia, ale teraz bezw³adnie czeka³ na œmierÌ. Doskonale wiedzia³, ¿e to tylko kwestia czasu, kiedy siê wykrwawi. Z ca³ego serca pragn¹³, ¿eby sta³o siê to zanim zejd¹ siê szczury zwabione zapachem œwie¿ego, ludzkiego miêsa.

WczeÂśniej postanowiÂł, Âże bĂŞdzie sÂłuchaÂł Rudzielca. PowiedziaÂł sobie, Âże zrobi wszystko, co mu rozkaÂże i byĂŚ moÂże wtedy kupi sobie trochĂŞ wiĂŞcej czasu. Nie byÂł gÂłupi; pracowaÂł jako auror wystarczajÂąco dÂługo, Âżeby wiedzieĂŚ, Âże mordercom nie moÂżna ufaĂŚ. Mimo to staraÂł siĂŞ taĂączyĂŚ tak, jak zagraÂł Rudzielec, chociaÂż szansa nagrodzenia za posÂłusznoœÌ byÂła znikoma. PisaÂł wiĂŞc list do Ingrid, wyskrobujÂąc na pergaminie kaÂżde podyktowane sÂłowo. W pewnym momencie uÂświadomiÂł sobie, Âże nadszedÂł czas, w ktĂłrym staje siĂŞ przynĂŞtÂą. Gdyby chodziÂło tylko o Harry’ego Pottera… Bez wahania pozbawiÂłby Âświat magii jedynej osoby, ktĂłra przeÂżyÂła starcie z Voldemortem i ostatecznie go pokonaÂła. Problem polegaÂł na tym, Âże Rudzielec chciaÂł teÂż gÂłowy Ingrid. A na to Erik nie mĂłgÂł pozwoliĂŚ.

Piêtnaœcie lat wczeœniej pope³ni³ ogromny b³¹d, który nie dawa³ mu spokoju. Gdyby nie jego g³upota i tchórzostwo, Ingrid byÌ mo¿e wiod³aby teraz spokojne ¿ycie, a on pracowa³by w Biurze Aurorów i nadal mia³ obie d³onie. Tymczasem wiele wskazywa³o na to, ¿e wkrótce umrze jako donosiciel i po raz kolejny wystawi Ingrid na œmiertelne niebezpieczeùstwo. Mo¿e w³aœnie dlatego zas³ugiwa³ na d³ug¹ i bolesn¹ œmierÌ.

Potter wróci³ do tajnego pokoju dopiero przed siódm¹ wieczorem. By³ nabuzowany emocjami, ale potworne zmêczenie, z jakim musia³ siê zmagaÌ, nieco niwelowa³o jego gwa³townoœÌ.

Ingrid stwierdziÂła, Âże nie zwracaÂł na niÂą szczegĂłlnej uwagi, co mogÂło oznaczaĂŚ tylko jedno – Hermiona juÂż zd¹¿yÂła zawiadomiĂŚ go o wynikach testu z Veritaserum. Prawdopodobnie teÂż wystarczajÂąco uspokajajÂący byÂł fakt, Âże Granger-Weasley zostawiÂła jÂą w sali bez ochrony, a sama wyruszyÂła zbadaĂŚ okolicĂŞ, w ktĂłrej mieszkaÂł Jansson. Ingrid widocznie nie cieszyÂła siĂŞ aÂż takim zaufaniem, Âżeby pozwolili jej na pracĂŞ w terenie.

- ChodÂź tutaj – rozkazaÂł Potter, otwierajÂąc z impetem szafkĂŞ po drugiej stronie sali.

Lindberg wsta³a pos³usznie i szybkim krokiem zbli¿y³a siê do mê¿czyzny. Odruchowo chcia³a zasugerowaÌ mu, ¿e powinien wzi¹Ì porz¹dny prysznic, ale wtedy jej oczom ukaza³a siê kamienna, bogato zdobiona misa.

Harry umieœci³ w niej zawartoœÌ fiolki, któr¹ trzyma³ w palcach i pochyli³ siê, ³api¹c Ingrid za przegub zanim zd¹¿y³a cokolwiek powiedzieÌ. Od wirowania w rozmazanych wspomnieniach zrobi³o jej siê niedobrze. ¯o³¹dek podszed³ jej do gard³a, wiêc zamknê³a oczy, niecierpliwie czekaj¹c a¿ dotknie stopami pod³o¿a.
W koĂącu stanĂŞli w pionie, wiĂŞc ostroÂżnie uchyliÂła powieki.
Znajdowali siĂŞ w celi Ronsona. Przez malutkie okratowane okno wpadaÂła smuga ÂświatÂła i Ingrid uÂświadomiÂła sobie, Âże nie jest to wspomnienie z zeszÂłej nocy. Jack siedziaÂł na pryczy z twarzÂą ukrytÂą w dÂłoniach. Po dygoczÂących ramionach moÂżna byÂło poznaĂŚ, Âże bezgÂłoÂśnie pÂłacze. GdzieÂś na korytarzu rozlegÂł siĂŞ metaliczny dÂźwiĂŞk otwieranego zamka i wkrĂłtce przed celÂą pojawiÂł siĂŞ wysoki mĂŞÂżczyzna w mundurze. Bez sÂłowa otworzyÂł kraty i wszedÂł do Âśrodka, sprawdzajÂąc, czy nikt do nie obserwuje. Ingrid zdawaÂło siĂŞ, Âże mĂŞÂżczyzna wyglÂąda znajomo, ale nie mogÂła sobie przypomnieĂŚ, gdzie go widziaÂła.

- To nie jest straÂżnik – powiedziaÂł Harry, jak gdyby czytaÂł jej w myÂślach. – Znam tu wszystkich.

Ingrid podskoczyÂła w miejscu. Potter zachowywaÂł siĂŞ zupeÂłnie swobodnie i najwidoczniej przywykÂł do tego, Âże mimo realnoÂści zdarzeĂą, ktĂłrych byli Âświadkami, tamte postacie znajdowaÂły siĂŞ po innej stronie i nie mogÂły ich ani usÂłyszeĂŚ, ani zobaczyĂŚ.

Mê¿czyzna w mundurze wycelowa³ ró¿d¿kê w Ronsona, który usi³owa³ wrzeszczeÌ, ale ¿aden dŸwiêk nie wydobywa³ siê z jego ust. To przerazi³o go jeszcze bardziej, bo zacz¹³ waliÌ na oœlep w œcianê, a¿ na jego d³oniach pojawi³a siê krew.

- MoÂżesz siĂŞ wydzieraĂŚ, ile dusza zapragnie – powiedziaÂł bezbarwnym gÂłosem mĂŞÂżczyzna przebrany za straÂżnika. – JeÂśli bĂŞdziesz prĂłbowaÂł komukolwiek powiedzieĂŚ, co staÂło siĂŞ tamtej nocy w gabinecie Carlssona, poranisz nie tylko swoje piĂŞkne rÂączki – wysyczaÂł.

Wtedy znów wskaza³ ró¿d¿k¹ na Jacka i machn¹³ ni¹ bezg³oœnie. Z jej koùca wystrzeli³ bladoró¿owy strumieù uderzaj¹c ch³opaka prosto w skroù. Ingrid nie mog³a patrzeÌ na jego wykrzywion¹ w bólu i przera¿eniu twarz, któr¹ bezg³oœnie wyra¿a³ cierpienie.

Nagle sceneria zmieni³a siê jedynie na kilka sekund. W tym krótkim czasie Ingrid i Harry zd¹¿yli dostrzec owal gabinetu i tego samego mê¿czyznê, który rzuci³ zaklêcie na Jacka. Tym razem jednak z szaleùstwem w oczach wpatrywa³ siê w le¿¹cego na pod³odze, martwego Carlssona. Obraz zmieni³ siê nagle i znowu stali w celi Ronsona.

- To musi byĂŚ wspomnienie z wczoraj – mrukn¹³ Harry. ByÂł wÂściekÂły.

Lindberg zwrĂłciÂła oczy ku Jackowi, ktĂłry leÂżaÂł nieruchomo na pryczy i wpatrywaÂł siĂŞ w sufit. ByÂł wychudzony, a brudna szmata, w ktĂłrÂą byÂł owiniĂŞty, wisiaÂła ÂżaÂłoÂśnie na jego Âżylastych ramionach. Twarz miaÂł posiniaczonÂą i obdrapanÂą.

Historia z przedostatniego wspomnienia powtórzy³a siê. Wysoki mê¿czyzna w mundurze stra¿nika wkroczy³ do celi, rzucaj¹c na wejœciu kl¹twê na Ronsona. Tym razem jednak, zupe³nie bez s³owa, machn¹³ ró¿d¿k¹ po raz kolejny. Brunatny promieù trafi³ Jacka prosto w pierœ z tak¹ si³¹, ¿e zachwia³ siê na nogach. Niemal równoczeœnie z oddali dobieg³ ich wrzask Pottera, który próbowa³ dostaÌ siê na korytarz. Mê¿czyzna w mundurze wycofa³ siê pospiesznie z celi i znikn¹³. Ronson sta³ ledwo, a g³owa opada³a mu na pierœ.

Kiedy Potter ze wspomnienia pojawi³ siê w drzwiach, prawdziwy Harry poci¹gn¹³ Ingrid za ramiê, a wszystko wokó³ ponownie zawirowa³o. Kilkanaœcie sekund póŸniej stali z powrotem w sali konferencyjnej ministerstwa magii i unikali swojego spojrzenia.

Harry usiadÂł przy stole i zastukaÂł knykciami w blat.
- ZabrakÂło dosÂłownie chwili – powiedziaÂł z goryczÂą. – Gdybym dotarÂł minutĂŞ wczeÂśniej, zÂłapalibyÂśmy tego czÂłowieka. Jack wci¹¿ by ÂżyÂł.
- Nie wiesz tego – wyszeptaÂła Ingrid, podchodzÂąc bliÂżej. – To potĂŞÂżny czarodziej. Rzuca zaklĂŞcia niewerbalne z takÂą ÂłatwoÂściÂą, jakby to byÂła najprostsza rzecz na Âświecie. ZwÂłaszcza, Âże sÂą to klÂątwy, ktĂłre potrafi opanowaĂŚ tylko kilka osĂłb.

Potter zmarszczyÂł brwi i spojrzaÂł jej prosto w oczy.

- Wiesz, co to za zaklĂŞcia?

Lindberg nieznacznie pokiwaÂła gÂłowÂą.

- Tak mi siĂŞ wydaje. Ale to nie ma znaczenia – dodaÂła. – CzytaÂłam o nich jedynie w ksi¹¿kach. Trudno ĂŚwiczyĂŚ przeciwzaklĂŞcia, jeÂśli nie zna siĂŞ nikogo, kto potrafi rzuciĂŚ klÂątwĂŞ.

- Musimy dowiedzieĂŚ siĂŞ, gdzie jest ten czÂłowiek – powiedziaÂł Harry, podnoszÂąc siĂŞ z krzesÂła.

- Wiemy, gdzie jest. – W drzwiach staÂła Hermiona i z grobowÂą minÂą wymachiwaÂła do nich zapisanym pergaminem.

Ingrid zdawaÂło siĂŞ, Âże jest poplamiony krwiÂą.