Cyrus szed³ powoli chodnikiem, staraj¹c siê st¹paÌ jak najciszej. By³ pewien, ¿e nikogo o tej porze nie spotka; znajdowa³ siê w zbyt porz¹dnej dzielnicy, w której ka¿dy pomalowany na bia³o dom mia³ idealnie zadbany ogród, a mieszkaùcy szli grzecznie spaÌ zaraz po wieczornym filmie. Utwierdzi³o go to tylko w przekonaniu, ¿e mugole prowadz¹ bardzo nêdzny i nudny ¿ywot. Je¿eli tej nocy coœ posz³oby niezgodnie z planem - w co Cyrus szczerze w¹tpi³ - w tej idealnej okolicy nareszcie mog³oby wydarzyÌ siê coœ ciekawego. Mê¿czyzna postanowi³ jednak nie ryzykowaÌ ¿yciem dla dostarczenia rozrywki garstce bogatych mugoli i obieca³ sobie, ¿e jak najlepiej wykona zadanie, które zleci³ mu Paus. Ten jednak zaczyna³ go coraz bardziej dra¿niÌ, nak³adaj¹c na niego obowi¹zki, których zwyk³y czarodziej móg³by nie udŸwign¹Ì. Cyrus zdecydowanie nie by³ przeciêtnym magiem, natomiast jego problemy z agresj¹ mog³y pokrzy¿owaÌ nawet najprostszy plan. Wystarczy³a tylko jedna iskra, która rozpêta³aby piek³o. Jego szef mia³ jednak sposób na okie³znanie emocji Cyrusa, który tylko dlatego by³ wobec niego lojalny.
Rudow³osy zatrzyma³ siê nagle przed jednym z domów, który wygl¹da³ zupe³nie tak samo jak wszystkie dooko³a, i wyj¹³ ró¿d¿kê z kieszeni czarnej kurtki. Wola³ nie ryzykowaÌ i nie wchodziÌ na teren posiad³oœci nieuzbrojony, chocia¿ nie spodziewa³ siê gwa³townego czarodziejskiego alarmu w dzielnicy pe³nej mugoli. Œcisn¹³ jednak mocniej ró¿d¿kê w d³oni i machn¹³ ni¹ lekko, a pomalowana bia³¹ farb¹ furtka otworzy³a siê bez najmniejszego skrzypniêcia. Szed³ najciszej jak potrafi³ po kamiennej œcie¿ce, a kiedy dotar³ do drzwi wejœciowych, niemal bezg³oœnie powiedzia³:
- Sesam Materio. - Drzwi otworzyÂły siĂŞ, ale tym razem towarzyszyÂło temu krĂłtkie skrzypniĂŞcie.
Cyrus ostroÂżnie przeszedÂł przez prĂłg i w tym momencie drzwi zatrzasnĂŞÂły siĂŞ za nim z hukiem, a w holu zapaliÂło siĂŞ ÂświatÂło. W caÂłym domu rozlegÂł siĂŞ ogÂłuszajÂący, pulsacyjny dÂźwiĂŞk, pod wpÂływem ktĂłrego zatrzĂŞsÂły siĂŞ Âściany. RudowÂłosy mĂŞÂżczyzna odruchowo zatkaÂł uszy i rzuciÂł szybkie spojrzenie za okno, ale na ulicy nadal panowaÂły egipskie ciemnoÂści, a w Âżadnym z sÂąsiadujÂących domĂłw nie zapaliÂło siĂŞ nawet ÂświatÂło.
- Silencio! - wrzasn¹³ Cyrus i wycie usta³o, ale zamiast tego na szczycie schodów prowadz¹cych na piêtro pojawi³ siê chudy mê¿czyzna z ró¿d¿k¹ w rêku.
- Expelliarmus! - krzykn¹³ gospodarz domu, ale na szczêœcie Cyrus zd¹¿y³ wyczarowaÌ wokó³ siebie tarczê ochronn¹.
Wykorzystuj¹c kupiony czas, rzuci³ siê w praw¹ stronê, chc¹c dotrzeÌ do pomieszczenia obok schodów. W tym samym czasie jego tarcza zniknê³a, a obok ucha œwisn¹³ mu czerwony promieù, który trafi³ prosto w œcianê, od³upuj¹c przy tym kawa³ek tynku. Jak najprêdzej schowa³ siê w rogu za fotelem i czeka³, a¿ Chudzielec pojawi siê w progu. W domu zapanowa³a g³ucha cisza, ale Cyrus musia³ siê bardzo wysiliÌ, ¿eby us³yszeÌ kroki drugiego mê¿czyzny. Przez chwilê pomyœla³ nawet, ¿e facet siê ulotni³, ale nie minê³a sekunda, a oparcie fotela, za którym siedzia³ zaczê³o siê paliÌ.
- Everte Stati! - Rudow³osy wycelowa³ ró¿d¿kê w postaÌ majacz¹c¹ przy przeciwleg³ej œcianie i us³ysza³, ¿e mê¿czyzna wpada na stoj¹cy nieopodal rega³, ³ami¹c go z hukiem. - Incarcerous! - Niewidzialne wiêzy oplot³y ciasno Chudzielca, który wyda³ z siebie tylko ciche jêkniêcie. Cyrus machniêciem ró¿d¿ki zgasi³ p³on¹ce oparcie, po czym machn¹³ drugi raz i w pomieszczeniu zapali³o siê œwiat³o.
Le¿¹cy w pozosta³oœciach roztrzaskanego rega³u móg³ poruszaÌ tylko g³ow¹, wiêc jego wzrok szybko odnalaz³ napastnika.
- Kim jesteœ i czego chcesz?! - warkn¹³ wœciekle, na co Cyrus uœmiechn¹³ siê z³oœliwie.
- Niewiele. LeÂż spokojnie, Jansson, to moÂże nie stanie ci siĂŞ wiĂŞksza krzywda.
Przynajmniej na razie, pomyÂślaÂł Cyrus, ktĂłry najchĂŞtniej juÂż teraz zaÂłatwiÂłby faceta. Paus jednak uparÂł siĂŞ, Âżeby dostarczyĂŚ go caÂłego.
- Zaraz bĂŞdÂą tu moi ludzie, wiĂŞc raczej nie uda ci siĂŞ to, co sobie zaplanowaÂłeÂś.
- W¹tpiê. Portus! - Dwie rzeczy sta³y siê równoczeœnie: Cyrus z³apa³ Janssona za ramiê, a drug¹ rêk¹ siêgn¹³ po œwiecznik, który zamigota³ niebieskim œwiat³em, i obydwaj gwa³townie zniknêli.
W domu znowu zapanowaÂła gÂłucha cisza.

Z akt mo¿na by³o dowiedzieÌ siê, ¿e Carlsson urodzi³ siê szóstego kwietnia 1970 roku w Ystad, rodzice czystej krwi; matka Elin jest autork¹ szkolnych podrêczników, ojciec Carl zaœ znanym producentem lataj¹cych miote³. W wieku 11 lat Martin Carlsson zosta³ przyjêty do Szko³y Magii i Czarodziejstwa Hogwart, ale trzy lata póŸniej przeniesiono go do Durmstrangu. Po ukoùczeniu szko³y z wyró¿nieniem, rozpocz¹³ pracê w szwedzkim Ministerstwie Magii, najpierw jako goniec, a z czasem jako pracownik w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów w Urzêdzie Niew³aœciwego U¿ycia Czarów. W wieku 28 lat, doœÌ niespodziewanie, zosta³ przeniesiony do Departamentu Tajemnic i œlad na temat jego kariery siê urwa³. W miêdzyczasie zd¹¿y³ siê o¿eniÌ z Erik¹ Carlsson, z któr¹ nie ma jednak ¿adnych dzieci. Nigdy nie by³o na niego ¿adnych skarg, nie siedzia³ tak¿e w wiêzieniu. Wygl¹da³o na to, ¿e prowadzi³ ca³kiem normalne ¿ycie, nie licz¹c pracy w Departamencie Tajemnic, o której jednak nic nie by³o wiadomo.
Ingrid zastanawiaÂła ta nagÂła zmiana szkoÂły, ale z drugiej strony rodzice czĂŞsto przenosili swoje dzieci do innych placĂłwek i nie byÂło w tym nic dziwnego. PostanowiÂła jednak, Âże sprawdzi to jeszcze przy najbliÂższej okazji. Tymczasem do pokoju wszedÂł Harry Potter, trzymajÂąc w rĂŞku plik kartek.
- PowinniÂśmy chyba przestaĂŚ siĂŞ tutaj spotykaĂŚ - powiedziaÂł, siadajÂąc na krzeÂśle po drugiej stronie biurka. - Ludzie naprawdĂŞ muszÂą uwierzyĂŚ, Âże nie zajmujemy siĂŞ juÂż tÂą sprawÂą, bo inaczej pokrzyÂżujÂą nam wszystkie plany.
Plany natomiast by³y takie, ¿e Potter mia³ poœwiêciÌ nieco czasu na wytropienie szpiega znajduj¹cego siê w szeregach Biura Aurorów i zbadaÌ g³êbiej sprawê skrzata domowego i powi¹zanego z tym zachowania Jacka Ronsona. Ingrid zaœ mia³a nazajutrz spotkaÌ siê z Erikiem Janssonem i poprosiÌ o wydanie wszelkich nieutajnionych informacji na temat zamordowanego. Oprócz tego, Potter chcia³, aby postara³a siê o spotkanie z Szefem Departamentu Tajemnic, który oci¹ga³ siê z wydaniem pozwolenia na zajrzenie w tajne akta. Obydwoje mieli te¿ wszystko omawiaÌ w tajemnicy, ale Potter najwyraŸniej nie wymyœli³ jeszcze, gdzie mogliby siê spotykaÌ i przedstawiaÌ swoje spostrze¿enia.
- ZnalazÂła pani coÂś? - zapytaÂł po chwili, kÂładÂąc na blacie dokumenty, ktĂłre ze sobÂą przyniĂłsÂł.
Ingrid pokrĂŞciÂła gÂłowÂą.
- Niewiele. DopĂłki nie dowiemy siĂŞ, nad czym Carlsson pracowaÂł przed ÂśmierciÂą, trudno o jakichkolwiek wrogĂłw. MoÂże jutro coÂś ruszy.
- Mnie za to udaÂło siĂŞ ustaliĂŚ, Âże Wizengamot prowadzi wÂłasne Âśledztwo - powiedziaÂł mĂŞÂżczyzna. - Chyba nie do koĂąca nam ufajÂą. MajÂą jeszcze mniej niÂż my, ale nie jest to szczegĂłlnie pocieszajÂące. Jackowi bĂŞdzie trudno siĂŞ wybroniĂŚ, jeÂżeli wezwÂą go na przesÂłuchanie w tym tygodniu.
Za oknem zerwaÂł siĂŞ wiatr i uliczna lampa zaskrzypiaÂła zÂłowrogo.
- Musimy dowiedzieĂŚ siĂŞ, co staÂło siĂŞ z tym domowym skrzatem - powiedziaÂła Ingrid. - Ronson ewidentnie zachowywaÂł siĂŞ tak, jak te stworzenia, gdy chcÂą same siebie ukaraĂŚ. MyÂślĂŞ teÂż, Âże powinniÂśmy ponownie udaĂŚ siĂŞ do Azkabanu.
Potter pokiwaÂł gÂłowÂą na znak, Âże teÂż tak uwaÂża.
- Problem polega na tym, Âże we dwĂłjkĂŞ niewiele moÂżemy zdziaÂłaĂŚ, a nie mamy kogo poprosiĂŚ o pomoc.
- Porozmawiam jutro z Janssonem, mo¿e on bêdzie móg³ kogoœ przydzieliÌ albo sam do nas do³¹czy - podsunê³a Ingrid. Innego wyjœcia nie mieli.

Paus otrzepywa³ w³aœnie popió³ z granatowej marynarki, któr¹ jakiœ czas temu córka przywioz³a mu z W³och. Bardzo ceni³ sobie elegancjê, a te niedorzeczne szaty czarodziejów sprawia³y, ¿e czu³ siê jak wariat zapl¹tany w kaftan bezpieczeùstwa. Sta³ w³aœnie w zaniedbanym salonie, w którym œmierdzia³o wilgoci¹ i grzybem, a warstwa kurzu pokrywaj¹ca meble by³a tak gruba, ¿e dostrzega³ j¹ nawet w pó³mroku. Obieca³ sobie, ¿e weŸmie d³ug¹, gor¹c¹ k¹piel, jak tylko wróci do swojej posiad³oœci. W g³êbi domu da³o s³yszeÌ siê skrzypienie, a po chwili jedne z drzwi otworzy³y siê gwa³townie i do pokoju wszed³ rudow³osy mê¿czyzna. Jego twarz jak zwykle nie wyra¿a³a ¿adnych emocji, co coraz bardziej zaczyna³o dra¿niÌ Pausa, który nigdy nie móg³ odgadn¹Ì charakteru wieœci, jakie mê¿czyzna mia³ mu do przekazania. Oprócz tego Cyrus do perfekcji opanowa³ sztukê oklumencji, wiêc wszelkie próby dotarcia do jego umys³u by³y skazane na pora¿kê.
- Jest w piwnicy - wychrypiaÂł rudowÂłosy i gestem wskazaÂł na drzwi, przez ktĂłre przeszedÂł kilka sekund wczeÂśniej. - ÂŻyje, ale musiaÂłem go zakneblowaĂŚ, bo strasznie siĂŞ wydzieraÂł.
- Œwietnie - pochwali³ Paus. - Nie mogê tam z tob¹ zejœÌ, nie chcemy przecie¿, ¿eby mnie rozpozna³. - Star³ z obrzydzeniem kropelkê wody, która w³aœnie spad³a mu na czo³o z przeciekaj¹cego dachu. - Musisz z niego wyci¹gn¹Ì wszystko, co wie. Mo¿esz u¿ywaÌ wszelkich znanych ci œrodków, ale ma pozostaÌ ¿ywy. Je¿eli faktycznie nie bêdzie chcia³ pisn¹Ì s³ówka, u¿yj tego. - Z kieszeni marynarki wyci¹gn¹³ niedu¿¹ fiolkê przezroczystego p³ynu i wrêczy³ j¹ Cyrusowi.
- Co ze skrzatem?
Paus potarÂł przyprĂłszone siwiznÂą skronie.
- Myœlê, ¿e nie bêdzie nam ju¿ potrzebny, Ronson chyba zrozumia³ aluzjê. Rób co trzeba, ja tymczasem wracam do siebie. Informuj mnie na bie¿¹co.
Cyrus skin¹³ w milczeniu g³ow¹, zaczeka³ a¿ mê¿czyzna zniknie w p³omieniach i skierowa³ siê z powrotem do piwnicy.
CzekaÂła go bardzo dÂługa noc.