Cz³owiek bez idei jest marny. Tak przynajmniej uwa¿a³ Paus. Ju¿ kiedy by³ dzieckiem nie potrafi³ zrozumieÌ, dlaczego jego matka u¿ywa³a zaklêÌ do zajêÌ tak przyziemnych, jak przygotowywanie posi³ków czy sk³adanie ubraù. Przecie¿ z ³atwoœci¹ mog³a to robiÌ si³¹ w³asnych r¹k. NajwyraŸniej jednak w ten sposób by³o jej ³atwiej. Paus natomiast uwa¿a³, ¿e po prostu marnowa³a magiczn¹ moc, której zasoby s¹ ograniczone. Kiedy uœwiadomi³ sobie, ¿e w ten sposób z magii korzystaj¹ setki tysiêcy czarodziejów na œwiecie by³ za³amany. A póŸniej postanowi³ coœ z tym zrobiÌ. Nie sz³o mu jednak najlepiej, byÌ mo¿e dlatego, ¿e praktycznie przesta³ u¿ywaÌ magii. Od zawsze otacza³ siê s³u¿b¹, która dba³a o to, ¿eby niczego mu nie brakowa³o. Zazwyczaj byli to mugole, których ceni³ o wiele bardziej ni¿ rasê czarodziejów, która prawdopodobnie nie poradzi³aby sobie z najmniejszym problemem, gdyby tylko pozbawiÌ j¹ magii. Nie znaczy to jednak, ¿e przesta³ mieÌ do czynienia ze œwiatem, z którego siê wywodzi³. Krok po kroku wype³nia³ swój misternie przygotowany plan, wykorzystuj¹c do brudnej roboty ludzi takich jak Cyrus - œwiadomych, jak¹ naprawdê moc ma magia, wiedz¹cych jak jej u¿ywaÌ. I przede wszystkim takich, którzy nie bali siê likwidowaÌ niewygodnych osób. Paus lubi³ patrzeÌ na umieraj¹cych, ale sam nie czerpa³ przyjemnoœci z zabijania. Œcie¿ka, któr¹ pod¹¿a³, ¿eby osi¹gn¹Ì cel by³a gêsto wyœcielona trupami, natomiast osobiœcie zabi³ tylko dwie osoby. Wystarczaj¹co du¿o, ¿eby wiedzieÌ, ¿e powinien siê tym zajmowaÌ ktoœ inny.
Teraz, kiedy siedzia³ przy biurku, obserwuj¹c swojego kota zwiniêtego w k³êbek na kanapie, jego idea wydawa³a siê jeszcze wyraŸniejsza. Chcia³ odnaleŸÌ Ÿród³o magii i ochroniÌ je przed nieodpowiedzialnymi, leniwymi czarodziejami, którzy zu¿ywali cenn¹ moc na sprz¹tanie wychodków. PóŸniej wykorzysta ca³¹ magiê œwiata do celu nadrzêdnego. I nikt ju¿ go nie powstrzyma, tak jak nie zrobi³ tego Martin Carlsson i dziesi¹tki ludzi przed nim.

Ingrid pojawi³a siê znik¹d na ruchliwej ulicy przed szwedzkim Ministerstwem Magii. Próbowa³a uspokoiÌ silne dr¿enie r¹k, ale na pró¿no. Za chwilê czeka³o j¹ spotkanie z Szefem Departamentu Tajemnic, od którego mia³a uzyskaÌ bardzo wa¿ne dokumenty. Problem polega³ na tym, ¿e jedyne, o czym mog³a teraz myœleÌ, to Erik Jansson torturowany gdzieœ przez morderców Carlssona. Pó³ godziny wczeœniej Harry Potter powiadomi³ j¹, ¿e musi zmieniÌ plany, bo Jansson zosta³ porwany, a jego dom wygl¹da jak pole bitwy. Obieca³, ¿e postara siê zrobiÌ wszystko, ¿eby odnaleŸÌ mê¿czyznê, a ona ma natychmiast udaÌ siê do Sztokholmu po teczkê Carlssona. Nie mieli czasu do stracenia.
Lindberg wype³ni³a wiêc polecenie i kierowa³a siê teraz szybkim krokiem w stronê wejœcia dla pracowników, którym od kilku dni nie mia³a okazji wchodziÌ do ministerstwa. Oddycha³a g³êboko i poczu³a, ¿e zaczyna siê uspokajaÌ. Pchnê³a przeszklone drzwi budynku, wygl¹daj¹cego dla mugoli jak rozpadaj¹ca siê stacja kolejowa i po chwili znalaz³a siê w wielkim holu, po œrodku którego sta³a recepcja, a pod œcianami ustawiono windy odje¿d¿aj¹ce co chwila w ró¿nych kierunkach. Departament Tajemnic mieœci³ siê pod ziemi¹, na poziomie minus trzy. Ingrid wsiad³a do windy i cierpliwie czeka³a a¿ znajdzie siê na w³aœciwym korytarzu.
Nie mia³a zielonego pojêcia, czy Magnus Ackerman bêdzie mia³ czas j¹ przyj¹Ì, ale nie mia³a wyboru. On zreszt¹ te¿ nie. W tajemnicy przed Potterem, który z pewnoœci¹ nie pochwala³by tak paskudnych metod, poszpera³a trochê w dokumentach i znalaz³a na Szefa Departamentu Tajemnic trochê haków, na wypadek, gdyby nie chcia³ pomóc po dobroci. Mia³a nadziejê, ¿e nie bêdzie musia³a ich wykorzystaÌ, bo mog³a swoje zuchwa³e zachowanie przyp³aciÌ posad¹, a co gorsza zamkniêciem œledztwa w sprawie Carlssona.
Winda zatrzymaÂła siĂŞ z Âłoskotem i Ingrid wyszÂła na pusty korytarz, nie pamiĂŞtajÂąc nawet, czy ktoÂś jechaÂł razem z niÂą. SzÂła pewnym krokiem, odczytujÂąc uwaÂżnie tabliczki na drzwiach pokojĂłw, ktĂłre mijaÂła. Gabinet Ackermana znajdowaÂł siĂŞ na samym koĂącu korytarza, a strzegÂły go ciĂŞÂżkie, mahoniowe wrota. Lindberg wypuÂściÂła powietrze z pÂłuc i zaÂłomotaÂła w drzwi. Po krĂłtkiej chwili oczekiwania w progu pojawiÂła siĂŞ mÂłoda, atrakcyjna kobieta o nieco znudzonym spojrzeniu.
- Pan Ackerman jest teraz zajêty - powiedzia³a, nie zaszczycaj¹c Ingrid nawet spojrzeniem. - Proszê przyjœÌ póŸniej, a najlepiej jutro.
- Jasne - odparÂła Lindberg i w tej samej chwili odepchnĂŞÂła rĂŞkÂą kobietĂŞ, wpakowujÂąc siĂŞ do Âśrodka.
Pomieszczenie byÂło podzielone na dwa pokoje; w pierwszym znajdowaÂł siĂŞ kontuar, za ktĂłrym zapewne na co dzieĂą siedziaÂła idiotka o znudzonym spojrzeniu, natomiast za drzwiami po lewej stronie musiaÂł znajdowaĂŚ siĂŞ gabinet Ackermana. RuszyÂła wiĂŞc w tamtÂą stronĂŞ i nacisnĂŞÂła na klamkĂŞ.
- Malin, mĂłwiÂłem, Âżeby... - MĂŞÂżczyzna za biurkiem osÂłupiaÂł w poÂłowie zdania, widzÂąc, Âże to wcale nie jego sekretarka wchodzi do gabinetu. - Co pani tu robi?
- Przepraszam, ¿e tak bez zapowiedzi - zaczê³a Ingrid, sil¹c siê na grzecznoœÌ. Wiedzia³a jednak, ¿e to zupe³nie niepotrzebne. - Mia³am umówiÌ siê z panem na spotkanie przez Erika Janssona, Szefa Biura Aurorów, ale pewnie ju¿ pan s³ysza³, ¿e Jansson znikn¹³.
Ackerman wpatrywa³ siê w ni¹, wci¹¿ nieco zdziwiony i przejecha³ ow³osion¹ d³oni¹ po pomarszczonej twarzy.
- OczywiÂście. To pani prowadzi sprawĂŞ morderstwa Martina. Pani...
- Lindberg.
- WÂłaÂśnie. Nie bardzo jednak wiem, co paniÂą do mnie sprowadza.
Ingrid rozsiad³a siê na fotelu naprzeciwko biurka i za³o¿y³a nogê na nogê. Nie mia³a wiele czasu, ale czu³a, ¿e mê¿czyzna bêdzie stawia³ opór. Sprawia³ wra¿enie, jakby ta wizyta by³a mu bardzo nie na rêkê. I to wcale nie dlatego, ¿e zak³óci³a jego wolny czas.
- WnoszĂŞ o udostĂŞpnienie dokumentĂłw na temat pracy Martina Carlssona z ostatniego roku - powiedziaÂła oficjalnym tonem. - Rozumie pan, Âże sprawa jest nadzwyczajna i nie prosiÂłabym o nic, gdyby nie chodziÂło o morderstwo. A byĂŚ moÂże i o sprawy jeszcze wiĂŞkszej wagi.
Mangus Ackerman pochyli³ siê lekko do przodu, zdradzaj¹c tym samym zainteresowanie tym, co zarówno jej, jak i Potterowi uda³o siê zdobyÌ. Nie wiedzia³, ¿e tak naprawdê nie maj¹ nic, a Ingrid wola³a nie wyprowadzaÌ go z b³êdu.
- ProszĂŞ pani, akta tego rodzaju sÂą ÂściÂśle tajne. Niewymowni majÂą pracowaĂŚ lojalnie i wydajnie, a jak moÂżemy tego od nich oczekiwaĂŚ, nie zapewniajÂąc im naleÂżytych standardĂłw bezpieczeĂąstwa?
- Przyzna pan, ¿e Carlssona to ju¿ niewiele obchodzi - rzek³a spokojnie, a mê¿czyzna rzuci³ jej wœciek³e spojrzenie. - Jesteœmy na dobrym tropie, ale ¿eby mieÌ stuprocentow¹ pewnoœÌ musimy wiedzieÌ, czym zajmowa³ siê Carlsson przed œmierci¹. Wydaje nam siê, ¿e odkry³ coœ wstrz¹saj¹cego, dlatego zosta³ zabity - blefowa³a dalej.
Szef Departamentu Tajemnic wyglÂądaÂł w poÂłowie na przeraÂżonego, a w poÂłowie na wÂściekÂłego. Ingrid nie do koĂąca wiedziaÂła, dlaczego targaÂły nim tak silne emocje. Nie znaÂła siĂŞ zbyt dobrze na odczytywaniu ludzkich uczuĂŚ, natomiast zachowanie mĂŞÂżczyzny tylko utwierdziÂło jÂą w przekonaniu, Âże w dokumentach jest coÂś waÂżnego.
- Nie bêdê rozdawa³ poufnych informacji tylko dlatego, ¿e wydaje ci siê, ¿e coœ znalaz³aœ - wycedzi³ przez zêby Ackerman. - Pracownicy naszego departamentu ci¹gle nadstawiaj¹ karku i godz¹ siê z ryzykiem, ¿e mog¹ zgin¹Ì. Nikt z tego powodu nie wywraca do góry nogami pracy ca³ego zespo³u! Nic ci nie dam!
Lindberg patrzyÂła przez moment na wzburzonego Magnusa Ackermana, a potem siĂŞgnĂŞÂła do torby i wyjĂŞÂła z niej zapieczĂŞtowanÂą kopertĂŞ. PoÂłoÂżyÂła jÂą na biurku, znĂłw siĂŞgnĂŞÂła do torebki i wyciÂągnĂŞÂła z niej plik zdjĂŞĂŚ, ktĂłre poÂłoÂżyÂła zaraz obok koperty tak, Âżeby nie byÂło widaĂŚ, co na nich jest.
- Widzi pan tĂŞ kopertĂŞ? - zapytaÂła, wskazujÂąc na niÂą palcem. - Niech pan sprawdzi do kogo jest zaadresowana.
Mê¿czyzna spojrza³ niepewnie na Ingrid i dr¿¹c¹ d³oni¹ odwróci³ kopertê. Na jego twarzy pojawi³o siê zaskoczenie i niepokój, ale nie powiedzia³ ani s³owa.
- A teraz niech pan zobaczy, co przedstawiajÂą zdjĂŞcia. - MĂŞÂżczyzna ponownie wykonaÂł polecenie, a na jego twarzy pojawiÂły siĂŞ struÂżki potu. Kiedy obejrzaÂł fotografie, zatkaÂł sobie dÂłoniÂą usta, prĂłbujÂąc stÂłumiĂŚ dÂźwiĂŞk wÂściekÂłoÂści pomieszanej z rozpaczÂą. - ÂŻona chyba nie bĂŞdzie zadowolona.
- Ty ¿mijo - wysapa³ Ackerman, próbuj¹c praw¹ d³oni¹ chwyciÌ ró¿d¿kê, która le¿a³a na biurku.
- Nie radzê - powiedzia³a Ingrid, celuj¹c w niego swoj¹ ró¿d¿k¹. By³a œmiertelnie przera¿ona, ale czu³a, ¿e facet zaczyna pêkaÌ. Pomyœla³a, ¿e prawdopodobnie nigdy nie bêdzie mog³a ju¿ wróciÌ do pracy w szwedzkim Biurze Aurorów. - To co z tymi dokumentami? - doda³a po chwili, staraj¹c siê brzmieÌ jak najbardziej spokojnie i stanowczo.
Piêtnaœcie minut póŸniej znów sta³a na ulicy przed ministerstwem, spocona i roztrzêsiona. Resztkami si³ powstrzymywa³a siê, ¿eby nie zwymiotowaÌ. Przed chwil¹ zaryzykowa³a ca³¹ swoj¹ karierê, a sprawa zabójstwa Carlssona zawis³a na w³osku. Ingrid sama nie wiedzia³a, czy trzêsie siê z nerwów, czy z emocji, ¿e dokopa³a temu perwersyjnemu draniowi. Mia³a nadziejê, ¿e Ackerman wbi³ sobie do g³owy, ¿e ma na niego o wiele gorsze rzeczy ni¿ to, co robi³ po godzinach pracy. Rozejrza³a siê dooko³a, a kiedy upewni³a siê, ¿e nikt na ni¹ nie patrzy, zniknê³a z g³uchym trzaskiem z dokumentami denata w torbie.