Erik Jansson siedziaÂł oparty o ÂścianĂŞ z kolanami podkulonymi pod brodĂŞ. Do jego prawej kostki przymocowany byÂł ciĂŞÂżki ÂłaĂącuch, zaczepiony o cypel wystajÂący z piwnicznej podÂłogi. ÂŻebra bolaÂły go niemiÂłosiernie przy kaÂżdym oddechu, a gÂłowa pulsowaÂła z bĂłlu. Nie widziaÂł swojej twarzy, ale czuÂł zaschniĂŞtÂą struÂżkĂŞ krwi, ktĂłra kilka godzin wczeÂśniej ciekÂła z rozciĂŞtego Âłuku brwiowego. Nos prawdopodobnie teÂż miaÂł zÂłamany, bo opuchlizna niemal zasÂłaniaÂła mu oczy. MĂłgÂł przysiÂąc, Âże wyglÂądaÂł tragicznie i tak samo zresztÂą siĂŞ czuÂł. Po drugiej stronie piwnicy, pod ÂścianÂą leÂżaÂł skrzat domowy, rozpÂłaszczony na podÂłodze jak szmaciana lalka. Jedynym znakiem, Âże jeszcze Âżyje byÂło ciche pojĂŞkiwanie, ktĂłre co jakiÂś czas z siebie wydawaÂł. Na poczÂątku Erik zastanawiaÂł siĂŞ, po co ktoÂś miaÂłby torturowaĂŚ skrzata, ale nie byÂło nikogo, kto mĂłgÂłby mu odpowiedzieĂŚ na to pytanie, wiĂŞc daÂł sobie spokĂłj. Gdyby tylko byÂł bliÂżej stworzenia, sam by je dobiÂł, Âżeby nie musieĂŚ patrzeĂŚ, jak zwija siĂŞ z bĂłlu.
MĂŞÂżczyzna nie miaÂł pojĂŞcia, ile czasu minĂŞÂło odkÂąd Rudzielec go tutaj przyprowadziÂł, ale obawiaÂł siĂŞ, Âże prĂŞdko siĂŞ stÂąd nie wydostanie. JeÂśli w ogĂłle. Jakby na zawoÂłanie, na szczycie schodĂłw zaskrzypiaÂły drzwi i po chwili facet pojawiÂł siĂŞ na dole. Erik czuÂł niepokĂłj na widok jego zobojĂŞtniaÂłej twarzy, ktĂłra nie wyraÂżaÂła zupeÂłnie Âżadnych emocji. Nie czuÂł siĂŞ pewnie, o ile moÂżna siĂŞ tak czuĂŚ w jego sytuacji, nie wiedzÂąc, kiedy facet straci panowanie nad sobÂą. A kilka godzin temu straciÂł, czego efektem byÂło posiniaczone ciaÂło Janssona.
- Zapytam ostatni raz - zacz¹³ Rudzielec, staj¹c w bezpiecznej odleg³oœci od Erika. W palcach przek³ada³ fiolkê z przezroczystym p³ynem. Veritaserum. - Dlaczego ksi¹¿ka, któr¹ ukrad³em Carlssonowi ma czyste strony?
Jansson wpatrywa³ siê chwilê w mê¿czyznê, zastanawiaj¹c siê, czy nie bêdzie bezpieczniej zacz¹Ì blefowaÌ. Wtedy mo¿e uniknie poczêstunku eliksirem. Obawia³ siê jednak, ¿e Rudzielec tak czy siak wleje mu p³yn do gard³a. Dla pewnoœci.
- Po to, ÂżebyÂś siĂŞ pytaÂł - wycedziÂł Erik i natychmiast poczuÂł mocne uderzenie w twarz. Nie zamierzaÂł siĂŞ poddaĂŚ. I tak nic nie wiedziaÂł. NadszedÂł kolejny cios.

Ingrid siedzia³a na pod³odze w swoim pokoju hotelowym, a wokó³ niej pouk³adane by³y dokumenty, które przekaza³ jej Ackerman. Potter nadal nie wróci³ do ministerstwa, wiêc zostawi³a mu wiadomoœÌ, ¿e za³atwi³a co trzeba i bêdzie czekaÌ w hotelu. Nie by³o na razie lepszego miejsca, w którym mogliby siê spotkaÌ, wiêc jej pokój musia³ wystarczyÌ. Wziê³a do rêki pierwszy plik papierów i zaczê³a je uwa¿nie przegl¹daÌ. Po kilku minutach z niepokojem zauwa¿y³a jednak, ¿e co rusz brakuje kilku stron. Zazwyczaj tych, które powinny zawieraÌ oficjalne komentarze i decyzje Szefa Departamentu Tajemnic. Wygl¹da³o na to, ¿e Magnus Ackerman postanowi³ siê z ni¹ podra¿niÌ. Obieca³a sobie w duchu, ¿e nazajutrz pójdzie do niego i przypomni o dzisiejszej rozmowie. Pewnie konieczne oka¿e siê ponowne pokazanie zawartoœci torebki. Na razie jednak musia³o wystarczyÌ jej to, co dosta³a.
Martin Carlsson pracowaÂł w brytyjskim Departamencie Tajemnic od lutego. ZostaÂł przeniesiony jako specjalista od pradawnej magii i zaklĂŞĂŚ skandynawskich. Oficjalnie miaÂł czuwaĂŚ nad tym, aby Âżadne pradawne klÂątwy nie zostaÂły odkryte przez niepowoÂłane osoby. W Wielkiej Brytanii zaczĂŞÂły odradzaĂŚ siĂŞ nowe ruchy, ktĂłre chciaÂły zyskaĂŚ sÂławĂŞ podobnÂą ÂŚmiercioÂżercom. Nieoficjalnie na aktach widniaÂły dopiski, chyba samego Carlssona, ktĂłre niestety niewiele mĂłwiÂły.

Wierzy, Âże zasoby zaczynajÂą siĂŞ koĂączyĂŚ. ÂŹr. na Pac. SprawdziĂŚ.

Ingrid zmarszczy³a nos. O jakie Ÿród³o mog³o chodziÌ? No i co ma jakieœ Ÿród³o do dzia³alnoœci gówniarzy, którzy zainteresowali siê pradawnymi zaklêciami? Stare idee czêsto od¿ywa³y, a historia zatacza³a ko³o. Nietrudno by³o trafiÌ na œlad tej magii, czytaj¹c nawet ksi¹¿ki w szkolnej bibliotece. Przewróci³a kartkê. Znowu brakowa³o strony. Czyta³a dalej.
Wygl¹da³o na to, ¿e dokumenty by³y w dwóch egzemplarzach - jeden mia³ Carlsson, który robi³ notatki, a drugi, skopiowany trafia³ do sztokholmskiego archiwum. Szefostwo musia³o byÌ na bie¿¹co. Ingrid wertowa³a kolejne pliki papierów, nie trafiaj¹c na nic nawet przez kilkadziesi¹t stron. W okolicach maja Martin zacz¹³ zapisywaÌ nowe, dziwne informacje. Notatki by³y zapisywane na szybko albo w stanie silnych emocji.

ZnalazÂłem P. Upozorowane spotkanie, kÂłamstwo nt. ÂźrĂłdÂła. Czerwiec.

I kolejne.

Uwa¿a, ¿e mu przeszkadzam. Waha siê. Moja wiedza to klucz. Interesuje go ksi¹¿ka.

Ingrid klasnê³a w d³onie. Ksi¹¿ka! Wreszcie coœ maj¹. Jakaœ osoba, mê¿czyzna lub kobieta, interesowa³a siê ksi¹¿k¹ skradzion¹ z gabinetu. Trzeba by³o teraz rozszyfrowaÌ, kim mo¿e byÌ P. W ka¿dym razie, byÌ mo¿e odkryli motyw. Nie chodzi³o tylko o kradzie¿ ksi¹¿ki. Carlsson na pocz¹tku by³ do czegoœ potrzebny, z czasem zacz¹³ przeszkadzaÌ, wiêc trzeba by³o go zlikwidowaÌ. Zacz¹³ siê domyœlaÌ, ¿e mo¿e byÌ w niebezpieczeùstwie, dlatego dosta³ ochronê w postaci Jacka Ronsona.
Lindberg czuÂła, Âże serce wali jej jak mÂłot i caÂła drÂżaÂła z podniecenia. W koĂącu trafiÂła na jakiÂś Âślad. MajÂą pierwszÂą literĂŞ imienia, byĂŚ moÂże nie bĂŞdzie trudno namierzyĂŚ mordercĂŞ. TrzĂŞsÂącymi siĂŞ dÂłoĂąmi, przewertowaÂła kolejne strony. Kolejny dopisek.

Jest bliski znalezienia Ÿr. Ma wszystko oprócz ksi¹¿ki. Chce mnie zabiÌ. Muszê go powstrzymaÌ

Jednak wzrok Ingrid przykuÂło coÂś innego. Pod spodem byÂło zapisane kolejne zdanie, nieco nieczytelne; zupeÂłnie nie przypominaÂło pisma Carlssona. Nie trzeba byÂło byĂŚ specjalnie wyszkolonym, Âżeby to zauwaÂżyĂŚ. Nagle zdaÂła sobie sprawĂŞ, Âże skÂądÂś zna ten charakter pisma. SkupiÂła siĂŞ, Âżeby rozszyfrowaĂŚ zapisek i niemal od razu zamarÂła, zatykajÂąc usta dÂłoniÂą. Nie tylko pismo byÂło znajome.

CzÂłowiek bez idei jest marny.

- Paus - wyszeptaÂła do siebie. ByÂła w takim szoku, Âże nawet nie zauwaÂżyÂła, Âże do pokoju ktoÂś wszedÂł.
- Kim jest Paus? - zapytaÂł Harry Potter siadajÂąc obok niej na dywanie i wpatrujÂąc siĂŞ uwaÂżnie w jej zszokowanÂą twarz.
- To on stoi za morderstwem Martina Carlssona - wymamrotaÂła Ingrid. - I jest moim ojcem.

Harry wpatrywaÂł siĂŞ z niedowierzaniem w Ingrid, prĂłbujÂąc przetrawiĂŚ to, co wÂłaÂśnie mu powiedziaÂła. Jej ojciec zamordowaÂł Carlssona? PrzecieÂż to byÂło niedorzeczne. Kiedy zostaÂła mu przysÂłana do pomocy, kazaÂł jÂą dokÂładnie sprawdziĂŚ i nigdzie nie byÂło wzmianki o Âżadnym ojcu. Lindberg wychowywaÂła matka i babcia, dopĂłki nie zginĂŞÂły w nie do koĂąca jasnych okolicznoÂściach, kiedy miaÂła szesnaÂście lat. PoczuÂł, Âże ta sprawa coraz mniej mu siĂŞ podoba. PrzeszÂło mu nawet przez myÂśl, Âże to moÂże byĂŚ puÂłapka. Ingrid mogÂła od poczÂątku wiedzieĂŚ, kto za tym stoi i chroniĂŚ ojca, dlatego tak dÂługo nie mogli trafiĂŚ na Âżaden znaczÂący trop. Skrzat pewnie teÂż byÂł zmyÂłkÂą. Z drugiej strony... Po co miaÂłaby mu o tym mĂłwiĂŚ wÂłaÂśnie teraz?
- MoÂżesz mi powiedzieĂŚ o co tutaj chodzi? - zapytaÂł ostro, nie zwaÂżajÂąc na to, Âże nigdy nie przeszli na „ty”. Kobieta nadal wpatrywaÂła siĂŞ w niewyraÂźnie zapisane na aktach sÂłowa, jakby nie mogÂła od nich oderwaĂŚ wzroku. - Lindberg! Natychmiast wyjaÂśnij mi, co co tutaj chodzi! - Nie chciaÂł na niÂą wrzeszczeĂŚ, ale czuÂł, Âże jego teÂż ogarniajÂą silne emocje.
- Niech mi pan pomo¿e wstaÌ - wymamrota³a, próbuj¹c siê podnieœÌ.
Zrobi³ o co prosi³a i posadzi³ j¹ na ³ó¿ku, które znajdowa³o siê tu¿ za nimi. Ingrid by³a wstrz¹œniêta; oddycha³a ciê¿ko i nie mog³a pohamowaÌ silnego dr¿enia d³oni. Harry pomaca³ wiêc kieszenie swojej marynarki i z jednej z nich wyj¹³ fiolkê z jasnoró¿owym p³ynem.
- Eliksir uspokajajÂący - powiedziaÂł, podajÂąc jej buteleczkĂŞ.
Wla³a sobie zawartoœÌ do ust i po kilku sekundach dr¿enie r¹k zaczyna³o ustêpowaÌ, a oddech siê uspokaja³. Wygl¹da³o na to, ¿e jest nieco lepiej, chocia¿ Lindberg nadal wygl¹da³a, jakby mia³a siê rozsypaÌ.
- Wyjaœnisz mi, co jest grane? - zapyta³ Harry i przysun¹³ sobie krzes³o spod œciany, ¿eby usi¹œÌ naprzeciwko kobiety.
- Nie zna³am mojego ojca zbyt dobrze - zaczê³a powoli. - Kiedy by³am jeszcze dzieckiem, czêsto o niego pyta³am, ale matka nie chcia³a o nim mówiÌ. Powtarza³a, ¿e zostawi³ nas bardzo dawno temu i ju¿ nie wróci. Dla mnie by³a to tragedia, ale ona czu³a wyraŸn¹ ulgê, ¿e go z nami nie ma. Mija³y wiêc lata, a kiedy mia³am trzynaœcie lat, do³¹czy³a do nas babcia. Matka mojego ojca - doda³a, krótko patrz¹c Harry'emu w oczy. - Nigdy wczeœniej jej nie widzia³am i nie do koùca rozumia³am, co u nas robi, a nikt nie mia³ zamiaru mi tego wyjaœniaÌ. Któregoœ wieczoru pods³ucha³am jak obie rozmawiaj¹ w kuchni. Babcia ucieka³a przed Pausem. Przed w³asnym synem.
- I znalazÂła was. NaraÂżajÂąc na Âśmiertelne niebezpieczeĂąstwo - wtrÂąciÂł Potter.
- Myœlê, ¿e chcia³a nas ostrzec i uciec z nami w jakieœ bezpieczne miejsce. Zawsze lepiej mieÌ kogoœ do walki z wrogiem, ni¿ mierzyÌ siê z nim samemu - powiedzia³a Ingrid i wypuœci³a powietrze z p³uc. - Mniej wiêcej wtedy zrozumia³am, ¿e ojciec wcale nas nie zostawi³, a wrêcz przeciwnie; to my zostawi³yœmy jego i od tej pory musia³yœmy siê ukrywaÌ. DoœÌ czêsto zmienia³yœmy miejsce zamieszkania, ale matka t³umaczy³a to swoj¹ prac¹, a ja o nic nie pyta³am. Zreszt¹ - doda³a, wzruszaj¹c ramionami - dziesiêÌ miesiêcy w roku spêdza³am w szkole, wiêc przesta³o mi to przeszkadzaÌ.
Harry s³ucha³ cierpliwie, chocia¿ naprawdê chcia³ siê ju¿ dowiedzieÌ, co ten Paus ma wspólnego ze œmierci¹ Martina Carlssona. Czu³ jednak, ¿e musi poznaÌ ca³¹ historiê od pocz¹tku do koùca. W niej musia³o tkwiÌ rozwi¹zanie.
- W szkole spêdza³am ca³e dnie w bibliotece, wertuj¹c ksiêgi, stare wycinki z gazet. Chcia³am siê dowiedzieÌ czegoœ o ojcu. ZrozumieÌ, dlaczego musimy przed nim uciekaÌ. By³am coraz starsza, a jednak matka nie chcia³a ze mn¹ rozmawiaÌ na ten temat. - W g³osie kobiety da³o siê wyczuÌ nutê pretensji. - W ka¿dym razie, nie trafi³am na zbyt wiele. Znalaz³am jego zdjêcie w jednej z gazet, ale pisali o nim w kontekœcie pieniêdzy i bogactwa, nikt siê nawet nie zaj¹kn¹³, ¿e mo¿e byÌ niebezpieczny - przerwa³a i zamknê³a na chwilê oczy, a jej oddech znów przyspieszy³. - Któregoœ dnia, zaraz po moich szesnastych urodzinach, wraca³am od kole¿anki i zobaczy³am, ¿e obserwuje mnie jakiœ mê¿czyzna. By³ elegancko ubrany, starszy i uœmiechn¹³ siê do mnie lekko. Pomyœla³am wtedy, ¿e kogoœ mi przypomina, ale zupe³nie nie skojarzy³am. - Ingrid schyli³a siê i podnios³a z pod³ogi teczkê z aktami. - Kiedy tylko dotar³am pod dom, wiedzia³am, ¿e coœ jest nie tak. Drzwi by³y uchylone, œwiat³o by³o zgaszone, mimo ¿e by³o ju¿ ciemno. Wesz³am do œrodka z ró¿d¿k¹ w pogotowiu i zobaczy³am, ¿e na pod³odze w salonie... le¿¹... dwa cia³a...
- Nie musisz... - wtrÂąciÂł Harry, ale przerwaÂła mu.
- Le¿a³y tam... kompletnie zmasakrowane. Nie wiem, czy kiedykolwiek widzia³am coœ równie strasznego, nawet gdy pracowa³am ju¿ jako auror... - Dr¿¹cymi rêkami odwróci³a teczkê w stronê Pottera i wskaza³a palcem na napis na jednej ze stron.

CzÂłowiek bez idei jest marny

- Napisa³ to na œcianie. Ich krwi¹ - powiedzia³a Ingrid. W jej g³osie brzmia³a pal¹ca nienawiœÌ. - I zostawi³ mi list.
Harry z trudem oderwaÂł wzrok od dokumentĂłw i spojrzaÂł na niÂą ze zdziwieniem.
- List?
Lindberg pokiwaÂła potakujÂąco gÂłowÂą i prychnĂŞÂła pod nosem.
- To by³ jakiœ be³kot szaleùca. Napisa³, ¿e tak koùcz¹ ci, którzy nie doceniaj¹ wartoœci magii, nie rozumiej¹ jej mocy i trwoni¹ j¹ na byle co. Zaproponowa³ mi, ¿ebym do niego do³¹czy³a, a on mnie wszystkiego nauczy i razem bêdziemy mogli uratowaÌ œwiat czarodziejów. Pisa³, ¿e chocia¿ dawno mnie nie widzia³, to czuje, ¿e nawi¹zalibyœmy niÌ porozumienia. ¯e zrozumia³abym, ¿e to co zrobi³, by³o konieczne.
Potter wzdrygn¹³ siê mimowolnie. To wszystko brzmia³o niedorzecznie i strasznie. By³ zbyt zszokowany, ¿eby trzeŸwo oceniÌ tê historiê, ale w g³êbi duszy czu³, ¿e jest prawdziwa.
- Jak uda³o ci siê przed nim ukryÌ? - zapyta³. Na wyrazy wspó³czucia przyjdzie jeszcze czas.
- Nigdy po mnie nie przyszed³ - przyzna³a Ingrid. - Te¿ mnie to dziwi³o - doda³a, na widok zaskoczonej twarzy Pottera. - Oczywiœcie zmieni³am nazwisko. Dokoùczy³am szko³ê w³aœciwie w tajemnicy, pod okiem dyrektora. Tam by³am bezpieczna. Dopiero, gdy doros³am musia³am o siebie zadbaÌ. Nie mia³am innej rodziny. A jednak, Paus nigdy nie próbowa³ mnie znaleŸÌ. Z czasem zrozumia³am dlaczego.
Harry posÂłaÂł jej pytajÂące spojrzenie.
- Nigdy nie u¿ywa³am czarów bez potrzeby - stwierdzi³a. - Uczy³am siê, pracowa³am, Ìwiczy³am zaklêcia dniami i nocami. G³ównie po to, ¿eby któregoœ dnia odnaleŸÌ tego drania i zrobiÌ mu to samo, co on zrobi³ mojej matce i babce. To by³ mój cel i na to latami poœwiêca³am ca³¹ energiê, oczywiœcie oprócz pracy w ministerstwie. Myœlê, ¿e Paus co jakiœ czas mnie sprawdza. Widzi, ¿e mam cel, nawet jeœli to on nim jest. Dla niego idea jest najwa¿niejsza. Wa¿niejsza nawet od niego samego.