Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Tą część chcę zadedykować Portugasowi i Łapci. Mam nadzieję, że dowiedzą się dlaczego po przeczytaniu tekstu.


Max, Susan i Błażej od kilkunastu minut jechali pociągiem Expres - Hogwart. Nic ciekawego się nie działo. Po chwili przyjechała czarownica z wózkiem.
- Chcecie coś, kochaneczki? - zapytała otwierając szklane drzwi.
Max powiedział bezgłośnie coś do Susan i Błażeja i wybiegł, zostawiając przyjaciół, a po chwili podbiegł do czarownicy i kupił pudełko czekoladowych żab. Wtedy zdarzyło się nieszczęście.
Kiedy Max kupił czekoladowe żaby i był dosyć blisko wózka, Malfoy podłożył nogę pod kółka. Staruszka tak samo jak i wózek przewróciła się, a Malfoy otworzył szybko drzwi sąsiedniego przedziału i ze sztucznym zdziwieniem patrzył na przewrócony wózek.
- Stój tu! - wydyszała i poszła w stronę wejścia do wagonu, w którym siedzieli nauczyciele.
Max stał jak sparaliżowany. On jeden był na korytarzu. Wszyscy siedzieli i czujnie obserwowali sytuacje. Zwłaszcza Ślizgoni.
Chłopak zaczął się powoli cofać, aż po chwili dotarł do drzwi i dotknął po omacku rąk przyjaciół .
- Ratujcie! - szepnął, po czym wgramolił się na półkę z bagażami i wcisnął się za nie.
- Ale co się.. - zaczął Błażej.
Jak na odpowiedź przyleciał mały, zaczarowany, niebieski liścik. Susan go złapała i przeczytała:
- Oberwiesz, Finnigan. - Dziewczyna patrzyła czujnie na liścik, po czym szepnęła: - Malfoy.
- Tu powinien być! - krzyknęła z niesamowitym zapałem starsza pani, za którą stał niski nauczyciel eliksirów.
Gryfonka patrzyła jak zamurowana na dwójkę ludzi stojących w przedziale. Miała coś do powiedzenia Maxowi, lecz niestety teraz nie mogła tego zrobić. Byli obecnie w wielkich tarapatach.

Lily Van patrzała oniemiała na całą sytuację dziejącą się w stojącym na przeciwko przedziale. Przyciskała twarz do szyby, aby zobaczyć jak najwięcej. Czemu ona im to robi? Lily musiała coś szybko wymyślić. Włożyła rękę do kieszeni. Dziewczyna ucieszyła się niezmiernie. Miała jeszcze jednego detonatora! A więc mogło się jeszcze udać!
Po cichu otworzyła delikatnie drzwi i wypuściła detonatora. Ten z kolei zaczął odbiegać na koniec wagonu, a po chwili trąbić.
Nauczyciel i staruszka odbiegli, lecz kiedy wrócili, nikogo w przedziale nie było.
- Daj już sobie spokój - powiedział nauczyciel eliksirów i zamknął szklane drzwi.

- Duszno tu trochę - szepnął Błażej, który wyglądał przez małą szparę między bagażami.
- To się nie wierć - powiedział Gryfon. - Długo jeszcze tu wytrzymamy?
- Nie wiem. Pod naszym ciężarem powinniśmy spaść za...
Susan nie zdążyła powiedzieć, ponieważ półka nie wytrzymała i przyjaciele spadli na czerwone siedzenia. Obolali i posiniaczeni, ale szczęśliwi, zanosili się śmiechem.
Dziewczyna wyjrzała przez okno.
- Niedługo już będziemy na stacji, a my się jeszcze nie przebraliśmy! Znaczy WY się jeszcze nie przebraliście.
Chłopcy spojrzeli na siebie. Prawda, nadal mieli ciemne szaty Hogwartu, a Susan na sobie już mugolskie ubrania.

Po kilku minutach trio siedziało na siedzeniach. Razem jedli czekoladowe żaby. Pociąg był już koło Lasu Łap, obok którego musieli przejechać.
Nikt oprócz czarodziejów nie wiedział o tym magicznym lesie, pełnym niesamowitych stworzeń. To miejsce było tak obfite w zwierzęta, jak Zakazany Las, tylko że tutaj WSZYSTKIE zwierzęta miały łapy.
Kiedy brunetka podziwiała z oddali ukazujące się stworzenia, pociąg zrobił ostatnie BUCH i się zatrzymał. Po chwili zgasło światło.
- Lumos!
Światło oświetliło ich twarze. Gryfonka, która była zawsze przygotowana, wyciągnęła małą świeczkę.
- Incendio!
Woskowy przedmiot zapalił się. Błażej chciał rozpocząć rozmowę.
- Jak...
- BUUU!
Wszyscy odskoczyli i znaleźli się pod oknem. Wraz z ogniem w przedziale pojawił się Patryk Szarc. Oczywiście w stroju dementora. Przerażenie było ogromne, ale nie na długo, bo chłopak-dementor wyparował, żeby siać postrach w innych przedziałach.
Skamieniali wpatrywali się w miejsce, gdzie dopiero co stał Puchon.
- Doobra... - zaczął brunet. - To było dziwneeee...
Pociąg nadal stał w Lesie. Przez okno zaglądały zwierzęta. Nagle jedno wskoczyło przez leciutko otwarte okno.
Stworzenie przypominało małą kulkę, tylko że miało dwie łapki i oczka patrzyło się na nich z przerażeniem. Nagle podeszło do dziewczyny. Znaczy, nie podeszło, tylko raczej jakby przyturlało się.
- Spokojnie... Nie bój się. Zaraz cię odddamy rodzinie.
Susan otworzyła do końca okno i położyła małego, czarnego stworka na ziemię. Ten zrobił cichutkie ,,piiii" a potem odskoczył wgłąb lasu.
Pociąg ruszył, więc Błażej szybko klepnął Susan. Ta zamknęła okno i usiadła prosto na siedzeniu.



Kiedy dotarli do stacji Kings Cross, tam również nie czekała na nich miła niespodzianka.
Błażej i Susan mieli wpaść do Finniganów na opracowanie wyprawy. Oczywiście wiedzieli, że rodzice Maxa zawsze się spóźniają, więc usiedli koło magicznej barierki i czekali. Mijały minuty, lecz nikt nie przychodził.


***

John i Alicja Finnigan siedzieli spokojnie w domu. Oczywiście zapomnieli o synu, ponieważ od kilku dni nie mieli kalendarza. Sprzątali mieszkanie.
No bo kto ma pamiętać o dzieciach siedzących teraz na peronie? Przecież byli dziesięć miesięcy w Hogwarcie...

***

- Zgubiliście się?
Dziećmi zainteresował się strażnik.
- Nie-e, już idziemy - powiedział chłopak.
Machnął ręką i razem poszli schodami na ulicę. Strażnik patrzył na nich, ale po chwili wzruszył ramionami i dalej kontynuował swój marsz w kółko.

Do domu Finniganów było półgodziny marszu. Kiedy już tam się znaleźli, po cichu weszli do pokoju i zaczęli się zastanawiać nad długą wyprawą, która miała się odbyć tego lata.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.