Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

O ile będzie to czytała, dedykuję ten FF Katherine Pierce. Nie wiem czemu, tak po prostu.


Max zszedł powoli po schodach. No tak, udało im się wejść niezauważalnie, zupełnie jak szpiegom udaje się dostać do pilnie strzeżonych pomieszczeń, ale jednak uznali, że musieliby się pokazać na dole.
Stanął za mamą. Widać było bardzo dobrze jej lśniące blond włosy. Max ostrożnie położył rękę na jej ramieniu.
Kobieta aż podskoczyła i strąciła różdżkę, która spadła prosto pod włączony odkurzacz. Głogowa różdżka została z piskiem wessana do wnętrza mugolskiej maszyny. Zerknęła z nadzieją w oczach na odkurzacz, ale ten już nie wydawał żadnych dźwięków.
- Max! - zawołała. - Już wróciłeś z Hogwartu? Myślałam że wrócisz za kilka dni! Przepraszam synu, nie chciałam żeby to tak wyszło - mówiła bardzo szybko, jakby się bała, że chłopak jej przerwie.
Lecz on się tylko uśmiechnął. Nie był wściekły na mamę, nawet o tym nie pomyślał. Jak mógłby opuścić rodziców? I teraz, kiedy kobieta tak się cieszy powiedzieć jej, że wyjeżdża? Może się wycofać? Nie, decyzja została już podjęta. Musi jej o tym powiedzieć.
- Mamo.. Wyjeżdżam - powiedział cicho.
- Co?! Ty nie możesz nigdzie wyjechać bez opieki, jesteś niepełnoletni!
- Przykro mi mamo. Muszę. Wybieram się tam razem z Susan i Błażejem. Nie zatrzymacie nas.
Odszedł ze spuszczoną głową na górę. Wiedział że dopiero teraz się zaczną kłopoty.
- Nie było żadnego dostępnego świstoklika, poza tym nie możemy sami nim podróżować, bo trzeba go załatwić skądś, ale tylko dorośli mogą to robić. Miotły odpadają. Nie możemy tyle lecieć. Pozostaje tylko teleportacja. Potraficie się teleportować? - usłyszał głos Susan, kiedy otworzył drzwi do swojego pokoju.
- Nie. A co, ty niby potrafisz? - powiedział Błażej z niedowierzaniem.
- No... - Susan zarumieniła się, a jej długie brązowe włosy przykryły jej rumieniec.
- To niebezpieczne - rzekł Max.
- Wiem, ale musimy spróbować! To jedyna szansa na dostanie się w określone miejsce!
- No dobra.
Trzymali się za ręce. Musieli to zrobić szybko, gdyż mama już kończyła sprzątać. Pewnie zaraz przyjdzie do nich, próbując wybić synowi głupi pomysł z głowy. Biedna, nie zdawała sobie sprawy z jak poważną informacją przyjdzie jej się wkrótce zmierzyć.
Susan stała z uniesioną różdżką. Powiedziała chłopakom co mają robić.
- Raz... Dwa... TRZY!
Max poczuł dziwny skurcz w żołądku. Obrazy wirowały mu przed oczami. Oczy wyłaziły z orbit. Zaraz umrze. Wiedział to. To jest droga do śmierci. Nie mógł oddychać...
Po kilku sekundach obrazy już nie migotały. Zaczerpnął świeżego powietrza. Smakowało jak najlepszy smakołyk. Z trudem je łapał, ale był szczęśliwy. Jednak zdał sobie sprawę, że coś tu nie pasuje. Dolina Godryka to MIASTECZKO zamieszkałe przez czarodziejów. A o ile chłopak wiedział, w miasteczku nie rosną palmy. Ani nie ma tam morza, które głośno szumi. Czy Susan coś się nie udało?
- Sorry, Max. - Susan podeszła do niego. - Naprawdę nie chciałam. Czytałam atlas świata przed teleportacją i... jesteśmy?
- Bezludna wyspa - odpowiedziała. - Jest o nich cały rozdział, wiesz?
- A gdzie jest Błażej?
- Nie wi...
Nagle coś zaszeleściło w gałęziach drzew. Przerażeni odskoczyli do tyłu, bo znajdowali się tylko kilka stóp od małego lasku.
- A-a czy na ta-takich bezludny-y-ych wy-wyspach są zwierzęta?
- Tak! Węże, ptaki... jaszczurki... Sporo ich jest, a w wodach żyją ławice ryb, delfiny, rekiny...
- Dobra, wystarczy!
Podeszli powoli do krzaków. Z nich wyskoczył Błażej.
- Mam coś do żarcia!
Nie byli jednak zbytnio głodni, ale zapakowali kilka bananów do plecaka. Uśmiechnęli się do siebie. Byli sobie na bezludnej wyspie, którą zalewała po części woda.
- GDZIE MOJA RÓŻDŻKA?! - zawołała nagle Susan, przetrząsając kieszenie.
Rozglądali się po wyspie, szukali w krzakach, lecz różdżki nigdzie nie znaleźli. Nagle Błażej, patrząc się gdzieś za morze, stanął jak zamurowany. Natychmiast spojrzeli w te stronę.
- Niee... - jęknęła dziewczyna.
Na morzu (lub oceanie) kołysał się mały, drewniany patyczek. Kołysał się na falach, ale wcale nie był blisko brzegu. Patrzyli na różdżkę jak wryci.
- No.. - powiedział Max. - Accio moja miotła!
Czekali. Czekali. Czekali. Lecz miotła nadal nie przylatywała. Tak, mogła być daleko od domu, ale to trwało za długo. Usłyszeli jakiś świst.
Na zachód zobaczyli jakiś brązowy punkt. Zbliżał się i zbliżał, był coraz bliżej. W końcu wylądował w ręce Maxa.
Chłopak na niej usiadł. Poleciał w powietrze. Poczuł cudowny wiatr we włosach. Podleciał i chwycił różdżkę, która została wykonana z ostrokrzewu. Twarda. Wylądował koło Susan i rzucił jej różdżkę.
- Mam nadzieję, że ci się teraz uda. Nie lubię teleportacji.
- Jasne.
Susan machnęła różdżką i obróciła się. Razem z chłopakami zawirowała i rozpłynęli się w powietrzu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.