Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

- Auu! - zawołał Błażej, podnosząc się z ziemi.
Chłopcy i Susan rozejrzeli się jednocześnie. Byli przy brzegu jakiegoś oceanu lub morza, bo fale obijały się o brzeg. Ale nie byli na jakiejś wysepce, bo obok nich wybudowane były kamienice i domki z ogródkami, na których bawiły się dzieci.
- Gramy w papier, kamień, nożyce. Kto wygra, idzie się spytać kogoś jakie to miasto - zaproponował po krótkiej chwili Max.
- A to jakiś problem? - Dziewczyna wzruszyła ramionami i podeszła do dwóch wysokich blondynów, którzy wesoło trajkotali ze sobą.
- Przepraszam... - zaczęła. Nie zrobiła na nich żadnego wrażenia, więc chrząknęła i zapytała prosto z mostu. - Gdzie my jesteśmy?
Chłopak wytrzeszczył na nią oczy.
- No entiendo. Puede repetir eso?* - zapytał.
Susan oddaliła się powoli.
- Hi...Hi..Hiszpania - wyjąkała.
- Co?
- HISZPANIA - powtórzyła wyraźniej. - Jesteśmy w Hiszpanii.
- I co to oznacza? - Max obruszył ramionami. - Przecież teleportujesz się no i będziemy w Londynie! Za trzecim razem na pewno trafisz!
- Nie - powiedziała stanowczo. - Teleportowanie jest męczące. Nie możemy dzisiaj wyruszyć.
- JAK TO?!
Susan rozejrzała się.
- Musimy być w Majorce. Niedaleko jest hotel, a milę stąd - kantor wymiany walut. Poradzimy sobie. Jutro się teleportujemy.
Max wytrzeszczył na nią oczy, a potem się zaśmiał.
- Myślisz, że wymienią nam galeony na hiszpańskie euro?
- Nie, ale wymienią TO. - Pokazała kilkadziesiąt dolarów.
Max się szczerze zdziwił.
- Wujek z Ameryki przysyła mi dolary. Uzbierała się tu już jakaś setka.
- CO?
Z uśmiechem na ustach, starając się nie martwić zaistniałą sytuacją, przeszli tą milę i wymienili dolary na 88 euro. Susan na chwilę zniknęła, ale jak się pojawiła od razu pomaszerowali do hotelu. Wiedzieli, że mogli ich nie przyjąć, ale... zapłacą z góry, a jutro rano się teleportują. Przynajmniej taki mieli plan.
- Dobrze, że mówisz po hiszpańsku - powiedział Błażej, kiedy stalli przed hotelem Beverly Playa.
Weszli.
Podeszli do lady.
- Disculpe , mis padres nos enviaron aquí porque estamos muy cansados , y mis padres querían hescze explorar la ciudad. Nos dieron el dinero , reservamos una habitación para la noche .* - powiedziała Susan na jednym tchu.
Pracowniczka hotelu trochę się spierała, ale w końcu dała im klucz do pokoju numer 444.
Kiedy dotarli do tego pokoju, rzucili się na łóżka w ubraniach i od razu zasnęli.

Obudzili się o piątej rano strasznie głodni.
Okazało się, że Susan pomyślała i o tym, i kupiła trochę jedzenia.
Zjedli francuskie rogaliki z budyniem i wypili po butelce wody. Susan rzuciła tęskne spojrzenie na łóżko, spakowała resztki śniadanie do torby. Złapali się za ręce i w tej samej chwili rozległ się głośny trzask. Dzieci już nie było.

***

Trzask rozległ się również w samym sercu Londynu.
Dzieci zbiegły z ulicy na chodnik.
Błażej w jednej chwili pocałował Susan w policzek.
- Jesteś genialna - powiedział z podziwem.
Dziewczyna zarumieniła się, a potem wyciągnęła prawą rękę. Przed nimi zatrzymał się z piskiem wściekle fioletowy autobus. W drzwiach stał jakiś chłopak.
- Witajcie w Błędnym Rycerzu...
Susan popatrzała wymownie w niebo.
- Daruj sobie - przerwała i weszła do środka razem z Błażejem i Maxem.
- Gdzie? - zapytał chłopak mniej uprzejmie.
- Dolina Godryka - odpowiedzieli jednocześnie.
Chłopak wyciągnął rękę.
- Galeon.
Zapłacił tym razem Błażej, po czym usiedli na krzesłach. Chwile potem, po bardzo dynamicznej podróży, byli w Dolinie Godryka, która wyglądała pięknie o tej porze roku.
Zielone liście, owocujące drzewa, ciemnozielona trawa... A w głębi wioski to, czego szukali od początku.
Ruiny domu, w którym 98 lat temu zamordowano Potterów.
Susan pobiegła tam bez wahania. Dotarli przed tabliczkę. Max nie odrywał od niej wzroku, lecz Susan rozmyślała i patrzała na ruiny.
Nagle spostrzegła tam coś błyszczącego. Tak, teraz widziała to wyraźnie. Mimo łańcucha, weszła i stąpała między kamieniami, i wyciągnęła błyszczące pudełko. Wróciła, przeszła pod łańcuchem i otworzyła pudełko.
List. Tam był list.

Jeśli to czytasz, będę już dawno martwy, ponieważ dobiłem sędziwego wieku, kiedy to pisałem.
Na całe życie majątku miałem aż za dużo. Nie wydałem wszystkiego, nie oddałem klucza do Gringotta ani córce, ani synowi, ani wnukom. Odwiedziłeś dom moich rodziców. Tobie należy się klucz. Ukryłem go gdzieś, tak, żeby go nikt nie znalazł. Wiem, że to ryzykowne, dziwne i głupie. Ale znajdź ten klucz. Bo w skarbcu ukryłem nie tylko złoto. Normalny człowiek by tak nie zrobił, ale ja nikomu nie mogę ufać. Wszyscy kłamią.

Klucz przełamany jest na trzy części. Znajdź wszystkie i złącz je zaklęciem Reparo. Pierwsza część jest w miejscu zamieszkania Voldemorta, kiedy miałem 11 lat.

Harry Potter

Susan przeczytała to na głos. Uśmiechnęła się i powiedziała:
- Mamy jeszcze całe wakacje, prawda?

______________________________________
* Przepraszam, nic nie rozumiem. Możesz powtórzyć?

*Przepraszam, rodzice nas tu przysłali, bo jesteśmy bardzo zmęczeni, a rodzice chcieli jeszcze pozwiedzać miasto. Dali nam pieniądze, żebyśmy zarezerwowali pokój na tą noc.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.