Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Po krótkiej wędrówce w końcu znaleźli dom Alice, koleżanki z klasy. Był to zwyczajny domek, tak podobny do innych, lecz tutaj rosły owocujące już drzewka. Znaczy, nie wiedzieli dokładnie czy TO jest dom Krukonki. Jakaś starsza pani powiedziała im, że to jest dom rodzinny Brownów.
Susan zadzwoniła dzwonkiem. Dzwonek był strasznie głośny i Max miał wrażenie, że usłyszała go połowa wioski.
Chwilę potem drzwi się otworzyły, a w nich stała roześmiana Alice. Kiedy zobaczyła trójkę, mina jej lekko spoważniała.
- Co tu robicie? Skąd wiecie gdzie mieszkam?
Błażej wytrzeszczył na nią oczy.
- Co to za oburzenie?
Na twarzy brunetki znów pojawił się uśmiech.
- Potrzebujemy przenocować tu. Na noc, może dwie, trzy. Musimy jeszcze skołować jakiś ekwipunek, namiot, itp. - powiedziała na wydechu Susan.
Dziewczyna wpuściła ich do środka.
Wnętrze wyglądało bardzo miło. Dwie kanapy, mugolska telewizja, praktycznie wszystko było białe.
Weszli po krętych schodach, które prowadziły do pokoju przyjaciółki z Hogwartu.
Ściany były pomalowane w barwach Ravenclawu, a na suficie namalowany był kruk.
Nad łóżkiem wisiał szalik w kolorach domu Krukonki, a na biurku walały się książki od transmutacji. Pod sufitem latał gołąb z głową żaby.
- Witajcie.. - zaczęła Alice, o której obecności prawie zapomnieli. - W moim pokoju.
Po chwili zaczęła chodzić po pomieszczeniu.
- To czego potrzebujecie?
- Potrzebujemy jakiś rzeczy do ubrania. No i trochę jedzenia. Możesz nam to dać?
- No... - Uczennica Hogwartu wahała się. - Poczekajcie tu! - wybiegła z pokoju i skierowała się w stronę kuchni.
Po chwili rozległ się stukot na schodach. Alice targała wielką walizę. Musiała być ciężka.
- Macie tu sporo różnych rzeczy. Buty, ubranie, jedzenie, wodę, wszystko.
Nie mogli się jednak tu dłużej zatrzymywać, musieli iść. Pożegnali się, wyszli przez boczne drzwi.
Idąc po zielonej trawie, zastanawiali się, jak się tam dostaną.
- Macie jakieś pomysły?
Susan zrobiła niepewną minę, odciągnęła ich na bok i powiedziała szeptem.
- Zapomniałam wam o tym powiedzieć.
Wyjęła z kieszeni czarny krążek z guzikami. Wciskała szybko kod.
Przed nimi stał mały, czarny samolocik.
- Dostałam go na urodziny.
- Umiesz nim kierować? - spytał niepewnie Błażej.
Susan wytrzeszczyła na niego oczy.
- No jasne!
Wyciągnęła książkę. I przerzuciła kilka stron.
- Albania. Jedziemy do Albanii.
Zrobili kamienne miny i wsiedli.

***

Kilka następnych godzin lecieli, ponieważ samolot nie leciał za szybko.
Max kierował, ponieważ kazało się, że sterowanie jest bardzo proste. Susan czytała książkę, a Błażej patrzał się przez okno. Pod nimi piętrzyły się albańskie domy.
Lądowali w puszczy, która była milę dalej.

Kiedy wylądowali, rozglądali się. W końcu się rozdzielili.
Susan szła przez środek puszczy. Kilka razy coś, lub ktoś przebiegało koło niej. Przeszła przez środek puszczy. Zobaczyła duże drzewo, oznaczone małym, niebieskim ,,X"
Podbiegła do niego, zapominając o wszystkich strachach. Sięgnęła ręką do dziupli. Poczuła ostry ból w prawej ręce i z lekkim szelestem upadła na ziemię.

Obudziła się w jakimś białym pomieszczeniu. Widziała postać w białym stroju, która kładła leki na małym stoliku. Dopiero teraz poczuła rurkę w buzi, w której leciała ciecz, która smakowała jak ciasteczka maślane.
- Dzień dobry.
Susan podskoczyła, kiedy usłyszała lekarza.
- Możesz zdjęć tą rurkę.
Dziewczyna ją zdjęła, a po chwili zapytała.
- Gdzie ja jestem? Co się stało? Co ja tu robię? Czemu pan mówi po angielsku?
- Spokojnie. Jesteś w szpitalu, zostałaś ugryziona przez podziemnego skorpiona, których nie ma w Albanii, dlatego cię leczymy, a przyniósł cię ten młody człowiek. - Lekarz wskazał na faceta siedzącego obok, którego Susan dopiero teraz zauważyła. - A lekarze muszą mówić w wielu językach.
- Aha.
Susan wpatrywała się w tajemniczego mężczyznę. Czemu ją tu przyniósł? Jak uporał się z tym skorpionem?
- Panie doktorze... - zaczęła. - Może pan nas zostawić samych?
Lekarz odszedł bez słowa, wpatrując się w nich.
- No więc... Dziękuję panu.
Mężczyzna prychnął.
- Musisz uważać kochanieńka na te skorpiony. Nie jednemu zrobiły krzywdę, a wielu zabiło. Kiedy cię znalazłem, byłaś blada i zimna, już myślałem, że byłaś martwa. Aha, na pewno to ci się jeszcze przyda.
Wyciągnął jej różdżkę i... tak! To był kawałek klucza do Gringotta!
- Skąd pan wiedział?
Mężczyzna wytrzeszczył na nią oczy, jakby mu się zdawało, że to oczywiste.
- Myślisz, że jak udało by mi cię w większej części uleczyć? A co do kawałka klucza, znalazłem go w dziupli. Po co przecież miałabyś sięgać do niej? Te skorpiony mieszkają tylko w dziuplach potężnych drzew. Nie zaatakowałby cię, gdybyś nie chciała czegoś z tej dziupli wziąć.
Pielęgniarka podeszła i szepnęła coś facetowi na ucho.
- Na mnie już pora - rzekł. - A ciebie lekarz wypisał ze szpitala. Twoi przyjaciele czekają na ciebie przed szpitalem.
- Chwilę - zaczęła Susan. - Ile tu leżałam?
- Cztery dni - odpowiedział z uśmiechem i wyszedł.
Dziewczyna wybiegła ze szpitala. Zobaczyła Maxa i Błażeja, którzy szczerze ucieszyli się na jej widok.
- Susan! - podbiegł do niej Błażej. - Już myślałem, że cię straciłem!
Pocałował Susan w policzek.
Max, widząc tę scenę, odchrząknął poirytowany. Podał Susan krążek.
- Jedziemy?
- Jak? - zdziwił się Błażej. - Nie mamy klucza.
Gryfonka wyciągnęła z kieszeni kawałek klucza.
Chłopcy uśmiechnęli się.
Susan wpisała kod, wsiedli do czarnego samolotu i odlecieli.
A następnego dnia, w gazetach i wiadomościach porannych w Albanii i wielu pobliskich krajów znalazło się wielkie zdjęcie czarnego samolotu oraz trójki przyjaciół i napis:




POSZUKIWANI W CAŁEJ EUROPIE.
A pod spodem:
Mamy informacje, że ta trójka nastolatków będzie się poruszała po całej Europie czarnym samolotem (na zdjęciu po lewej) Mogą oni handlować nielegalnymi środkami odurzającymi po całym kontynencie. Dowiedzieliśmy się również, że ich samolot nie jest zarejestrowany w rejestrze. Młodzi sami kierują samolotem, co może powodować wiele wypadków. Jeśli ktokolwiek ich zobaczy lub będzie znał informacje dotyczące miejsca ich ukrycia, prosimy o niezwłoczny kontakt.

Tel. 785 674 890 34

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.