Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Moją ósmą część FF chciałabym dedykować wam wszystkim, a w szczególności Angelinie, jednej z najmilszych adminek na świecie

***

Lecieli nad Francją. Max kierował, Błażej siedział przy książce i czytał o urokach i zaklęciach, a Susan... nie robiła nic. Wpatrywała się w kawałek klucza. Nieraz próbowała go jakoś "otworzyć", lecz niestety jej się to nie udawało.
Wzięła klucz. Obracając go w dłoniach zaświtało jej w głowie. Położyła go na podłodze, oddaliła się lekko, wyjęła z tylnej kieszeni dżinsów różdżkę i machnęła nią w powietrzu. Wyszeptała jakieś długie zaklęcie i...
Nie otworzył się. Zrezygnowana usiadła na podłodze. Wściekła, walnęła zaklęciem niszczącym w klucz. Samolot się zachwiał, klucz był już poza zasięgiem wzroku dziewczyny. Wokół było pełno dymu. Najwyraźniej przedmiot, którego tak długo szukali, nie dawał się tak łatwo otworzyć.

Po dziesięciu minutach rozpaczliwego miotania zaklęciami klucz...

Samolot zaczął wydawać bardzo dziwne dźwięki. Wszystkie te przyciski, przewody przestały słuchać Maxa. Pojazd zaczął szybować w dół. Może to był pech, ale byli centralnie nad wieżą Eiffla. Przez przezroczystą podłogę widzieli ostry czubek budowli.
Panikowali, wszystkim serce waliło jak młot.
- Susan, Błażej! - zawołał Max do przyjaciół. - Musimy wyskoczyć!
Wiedział, jak bardzo pochopne jest to działanie i jak ryzykowne, ale musieli to zrobić. Może było bezpieczniejsze rozwiązanie, lecz wyskoczenie z samolotu to był najlepszy i jedyny pomysł.
- NA TRZY! - ryknął Błażej, gdy byli już bardzo bliscy rozbicia. Musiał krzyczeć, ponieważ szumy i świsty były tak głośne, że chłopaka prawie nie było słychać. - Raz, dwa... TRZY!
Wyskoczyli. Błażej wyciągnął różdżkę i szeptał zaklęcia, które sprawiły, że kiedy PRAWIE rozbili się o paryską ulicę, byli dosłownie o kilka centymetrów od bruku, zwolnili i bezpiecznie wylądowali.
Wstali, otrzepali się z kurzu.
- We Francji jest naprawdę pięknie - powiedziała Susan po czasie, kręcąc się wokół własnej osi.
Błażej uśmiechnął się do dziewczyny.
- Faktycznie pięk.. ej, gdzie jest klucz?
Trzecioklasistka gorączkowo przetrząsała kieszenie. Max tym czasem patrzył z otwartymi oczami na czarno-czerwonego ptaszka, który latał nad nimi. Miał oczy utkwione w obszar poza przyjaciółmi, lecz trzymał klucz!
Kiedy Błażej sprzeczał się z Susan, Gryfon zwołał ptaka na ziemię. W końcu odebrał mu klucz, ale niestety skończyło się to na zadrapaniach od pazurów i siniakach od tępego dzioba zwierzęcia.
Kiedy zabrał przedmiot, zobaczył, że kluczyk lekko się uchylił. Zawołał przyjaciół, a ci, nie pytając skąd ma klucz, z napięciem wpatrywali się w niego. Max jednym szarpnięciem otworzył go.
W środku znajdowała się - tak jak podejrzewali - kartka:

Drogi Podróżniku!

Nie chce mi się wierzyć, że dotarłeś aż tutaj, do gęstych lasów Albanii. Masz klucz? Tak? To świetnie. Następne zadanie czeka na ciebie w samym sercu Francji. Musisz wejść na sam szczyt wieży Eiffla ( o ile jeszcze tam stoi). Poużywasz małych czarów, coś zobaczysz... Mam nadzieję że znajdziesz kluczyk.

Potter

- Nieeee... - powiedziała Susan, patrząc na budowlę. - Nie ma sensu się na nią wspinać. Przecież to nam zajmie wieki.
- Spokojnie, zobacz jak ci turyści szybko są na górze - odpowiedział Błażej i wskazał na pulchnego turystę, który był na szczycie wieży. Wziął Susan za ręce.
Max patrzył na nich i w myślach błagał, żeby się przypadkiem nie pocałowali. Według niego to było ohydne, a wiedział że Błażej zakochał się w dziewczynie z wzajemnością, chociaż ani on, ani Susan nie chcieli się do tego przyznać. Na razie patrzyli sobie w oczy.
- No dobra, idziemy? - przerwał im. - Mamy tam dojść, czy nie?
= Spoko, idziemy! - zawołała Gryfonka i podbiegła do Maxa.

Wspinali się prawie pół godziny. Nic ciekawego się nie działo, oprócz tego, że Max prawie spadł na sam dół. Wiele ludzi pomyślałoby, że to jest niemożliwe wspiąć się na wieżę tylko w niecałe trzydzieści minut, no ale przyjaciele sobie troszeczkę pomogli magią.
- JEST! Jest klucz! Chodźcie! - zawołał Błażej, wychylając się za barierkę.
- Na samym dole, pod wieżą, był błyszczący się przedmiot niewielkich rozmiarów. Przywołali go zaklęciem, a chociaż klucz bardzo się upierał, przyleciał.
- Hé, vous! Jamais ! Que faites-vous ici, sans adultes ? Ne vous penchez pas au-delà de la barrière!* - najwyraźniej wieży pilnował strażnik.
- Szybko! - krzyknął Błażej. - Susan, deportuj się!
Oszołomiony strażnik został sam na wieży, gdy rozległ się głośny huk, a przyjaciół już nie było.

* W przybliżeniu; Ej wy! Nie wolno! Gdzie są wasi rodzice! Nie wychylajcie się tak za barierkę!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?