Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

- SUSAN! - zawołał Błażej, nie widząc przyjaciół. - MAX!
Wylądowali w jakimś mieście, więc nie trudno się dziwić, że Puchon martwił się o przyjaciół. A co jeśli są 20 mil stąd?
Zza krzaka stojącego kilka stóp od Błażeja wychylił się Max.
- Hej, gdzie Susan?
- Nie mam pojęcia.
Rozglądali się kilka minut, lecz nic nie mogli znaleźć. Oboje mogli się założyć, że słyszeli dziewczynę.
Skoro poszukiwania w dalszym ciągu nie przynosiły oczekiwanych rezultatów, postanowili się przejść. Mijali różne budynki – szare kamienice, kolorowe bloki, niskie domki... Miasto nudne nie było. Niedaleko rozwinęło się wesołe miasteczko, słychać było okrzyki dzieci kręcących się na karuzeli oraz widać było potężny diabelski młyn.
Zobaczyli znak z nazwą miasta. Nie słyszeli nigdy o takim mieście, ale wylądowali w „Żarach”.
A niedaleko znaku stała...
- Susan!
- Co się stało? - zapytała, nie rozumiejąc. - Nieważne. Patrzcie co mam.
Wyciągnęła klucz. Oboje pochylili głowy nad karteczką.

Witam!
Już nie mam prawa nazywać cię zwykłym podróżnikiem. Jesteś niezwykłym człowiekiem. Musisz znaleźć się w mieście, które nazywa się „Żary”. Klucz może i nie jest dobrze ukryty, bo jeśli dojdziesz do znaku „Witamy w Żarach”, weźmiesz tą karteczkę i powiesz zaklęcie „ Exaple”, będziesz miał kolejny klucz. Przepraszam, ale nic nie poradzę, jestem za stary, aby schować tą część klucza tak, aby nikt jej nie znalazł.

Potter


- Dobra - rzekła dziewczyna. - Idziemy!
Dotarli do znaku. Susan wypowiedziała zaklęcie i... nic. Drugi raz – nic. Trzeci – nic.
Po dwudziestu minutach się udało, kiedy dziewczyna wypowiedziała zaklęcie od tyłu. Trochę to trwało, lecz teraz przyjaciele trzymali w swych rękach klucz do sejfu. W porównaniu do poprzednich zadań to akurat nie było trudne, chociaż byli pewni, że w krypcie czeka ich coś niebezpiecznego.
Puchon wystawił prawą rękę. Przed nimi zatrzymał się z głośnym piskiem Błędny Rycerz. Wsiedli do autobusu, usiedli w fotelach.
Po kilku minutach Max miał wielką nadzieję, że pracownicy magicznego pojazdu nie czytują gazet, ponieważ byli poszukiwani w całej Europie, a nie byłoby miło, jakby zostali złapani przed otworzeniem sejfu.
Dotarli bez komplikacji na miejsce. Weszli niby normalnie, do Gringotta, wcześniej zmieniając sobie kolor włosów, bo wiedzieli, że gobliny NA PEWNO ich rozpoznają.
- W czym mogę służyć? - zapytał stary goblin.
- Prosiłabym o podwózkę do krypty rodzinnej Potterów.
Po jego wzroku widać było, że stworzenie coś podejrzewało.
- A macie klucz?
- Oczywiście – odpowiedział Max, a Susan wyciągnęła klucz i położyła go na ladę.
Goblin wyskoczył zza katedry i powiedział
- Za mną!
Posłuchali się go. Byli bardzo zadowoleni, że w końcu są tak blisko celu.

***

Jechali z pół godziny, ale w końcu dotarli. Mieli wielką nadzieję zobaczyć całą komnatę galeonów albo diamentów. Kiedy dojechali, goblin wyciągnął klucz, przekręcił go... i natychmiast padł na ziemię.
Błażej rzucił się, aby go ocucić, a Max i Susan poszli dalej, w głąb komnaty. Na środku stała jakaś postać. A była to...
- LILY! Jak ty się tu dostałaś, czemu oszołomiłaś tego goblina?
Dziewczyna się nie odzywała.
- Jeszcze się nie domyślacie? Mój ojciec kazał mi zabić wszelkich ludzi, którzy będą ciekawi istnienia Pottera. Ja jestem córką Lorda Voldemorta, ja! Od początku planowałam was zabić, bo możecie się dowiedzieć więcej niż potrzeba!
- Ale czemu? Lily, przecież nam pomagałaś! Nie wierzę, że taka jesteś!
- To uwierz! Ja się już nie zmienię! A teraz Wy musicie zginąć.
Dziewczyna wyciągnęła różdżkę, wypowiedziała straszliwe zaklęcie i...

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?