Rzuci³a siê z ca³ym impetem na drzwi, za którymi zniknêli jej towarzysze. Uderza³a piêœciami, a¿ zdar³a sobie z nich skórê, krzycza³a, dopóki z jej ust nie zacz¹³ wydostawaÌ siê jedynie cichy skrzek. Wreszcie osunê³a siê na ziemiê, a jej cia³em wstrz¹sn¹³ szloch. Mia³a ju¿ doœÌ. Ca³a wola walki, nadzieja i si³a ulotni³y siê, pozbawiaj¹c Villemo chêci do ¿ycia. Czu³a siê jak ma³a, bezbronna dziewczynka, samotna, bez cienia szans na prze¿ycie. Najgorsza by³a jednak niewiedza, co siê sta³o z jej towarzyszami. Wyobra¿a³a sobie, jak cienkie pn¹cza owijaj¹ siê wokó³ ich cia³ i zaciskaj¹, a¿ do ostatniego tchnienia. Otar³a ³zy i opar³a siê o bramê, zapominaj¹c zupe³nie, ¿e mo¿e groziÌ jej œmiertelne niebezpieczeùstwo. Westchnê³a g³êboko, zamknê³a oczy, bo poczu³a siê totalnie wyczerpana.
- JesteÂście tam? - szepnĂŞÂła do drzwi, a po przedÂłuÂżajÂącej siĂŞ ciszy odpowiedziaÂła sama sobie:
- JesteÂś sama. CaÂłkowicie sama.

Czu³a, ¿e odp³ywa. Jej œwiadomoœÌ powêdrowa³a do ciep³ego salonu w Grastensholm. Tata nakrywa³ do sto³u nuc¹c jak¹œ piosenkê, a mama wk³ada³a kwiaty do piêknego, antycznego wazonu, który Villemo znalaz³a kiedyœ na strychu, wœród zapomnianych rodowych pami¹tek.
- Jaki wspaniaÂły! Jak dobrze, Âże go znalazÂłaÂś, byÂłaby szkoda, gdyby przepadÂł - ucieszyÂła siĂŞ mama, obracajÂąc w rĂŞku porcelanowy przedmiot z wypukÂłym, roÂślinnym ornamentem.
- Faktycznie jest piĂŞkny, jak tylko go zobaczyÂłam pomyÂślaÂłam, Âże ci siĂŞ spodoba.
- Ciekawe do kogo naleÂżaÂł, moÂże nawet do ktĂłreÂś z czarownic naszego rodu.
Villemo zapatrzyÂła siĂŞ w wazon i prĂłbowaÂła sobie wyobraziĂŚ, jak Sol lub Ingrid trzymajÂą w nim kwiaty i jakoÂś jej to nie pasowaÂło.
- WÂątpiĂŞ, by zawracaÂły sobie gÂłowĂŞ takimi pospolitymi przedmiotami.
Mama Villemo wodziÂła palcem po wzorze przypominajÂącym dzikie pnÂącza.
- MyÂślĂŞ, Âże najwspanialsze w nich byÂło wÂłaÂśnie to, Âże byÂły takie ludzkie. Nie gardziÂły zwyczajnym Âżyciem i tym, co siĂŞ z nim wiÂązaÂło. PotrafiÂły cieszyĂŚ siĂŞ maÂłymi rzeczami, a przynajmniej staraÂły siĂŞ, by ÂżyĂŚ, chociaÂż namiastkÂą normalnoÂści.
- SkÂąd to wiesz? - ZapytaÂła Villemo, sceptycznie nastawiona do tej teorii.
Pani Gard zamyÂśliÂła siĂŞ na chwilĂŞ.
- TeÂż taka jesteÂś, wraÂżliwa na subtelne piĂŞkno, szukajÂąca szczĂŞÂścia w zwykÂłych sytuacjach i przedmiotach.
Villemo zaÂśmiaÂła siĂŞ dobrotliwie - Mamo, ale ja nie jestem czarownicÂą.
- Nie byÂłabym tego taka pewna, cĂłreczko, nigdy nic nie wiadomo.

- To juÂż koniec.
Villemo drgnĂŞÂła, wyrwana ze wspomnieĂą. Serce podskoczyÂło jej do gardÂła, sÂłyszÂąc znienawidzony, skrzekliwy gÂłos. WstaÂła gwaÂłtownie, aÂż zakrĂŞciÂło jej siĂŞ w gÂłowie i musiaÂła oprzeĂŚ siĂŞ o drzwi. PotrzebowaÂła chwili, by mroczki przed oczami zniknĂŞÂły, a to wystarczyÂło, by jakaÂś potworna siÂła uderzyÂła w niÂą niczym obuchem. UpadÂła kilka metrĂłw dalej, uderzajÂąc kolanami w twardÂą, ubitÂą ziemiĂŞ. RozdarÂła przy tym rajstopy, a na ziemi zostawiÂła plamĂŞ krwi. Wbrew pozorom atak ten nie pozbawiÂł Villemo siÂł. WrĂŞcz przeciwnie, poczuÂła wzrastajÂący w niej gniew i uderzenie adrenaliny.
- Ty tchórzu! Nie masz odwagi spojrzeÌ mi w twarz! Wykrzyknê³a przed siebie, nie widz¹c nic oprócz mg³y. Nie mia³a planu go prowokowaÌ, w³aœciwie to nie mia³a pojêcia, co robiÌ, wiedzia³a tylko tyle, ¿e z³oœÌ dodaje jej si³, których potrzebowa³a, by siê broniÌ.

PodniosÂła siĂŞ i stanĂŞÂła wyprostowana, czekajÂąc na kolejny ruch Tengela ZÂłego. ZacisnĂŞÂła dÂłonie, skupiajÂąc siĂŞ na energii, ktĂłrÂą poczuÂła, a ktĂłra ewidentnie kumulowaÂła siĂŞ w jej palcach.
- Jestem czarnownic¹ - powtarza³a w myœlach - pochodzê z Ludzi Lodu i nie potrzebujê ¿adnej ró¿d¿ki. Moj¹ moc¹ jest pierwotna si³a pochodz¹ca z natury.
Nie byÂło to jedynie desperackie wmawianie sobie, Âże da radĂŞ. CzuÂła w sobie prawdziwy przypÂływ energii i uczepiÂła siĂŞ niego, jako ostatniej nadziei.

Wokó³ wszystko sta³o siê bardziej wyraziste, nabra³o mocniejszych kontrastów, a dŸwiêki ostro wdziera³y siê w uszy. Dok³adnie s³ysza³a szuranie starych korzeni, kapanie wody ze zwisaj¹cych ska³, a nawet ciche rozmowy uczniów ponad sklepieniem komnaty. Spojrza³a na swoje d³onie i zachwyci³a siê blaskiem, który z nich emanowa³ oraz pe³zaj¹cymi po przedramionach jêzykami b³êkitnego ognia.

- Zaczynamy zabawê - odezwa³ siê g³os, a Villemo natychmiast skierowa³a uwagê w jego stronê. Otworzy³a oczy ze zdziwienia, gdy zobaczy³a stoj¹cego na skalnej pó³ce, kilka metrów nad ziemi¹ mê¿czyznê. By³ ubrany w futro z jakiegoœ polarnego, puchatego stworzenia, przez co wydawa³ siê groteskowo szeroki, przy dosyÌ niskim wzroœcie. Twarz mia³ niespotykanie piêkn¹, prosty nos, zmys³owe usta, mocne szczêki i koœci policzkowe. Czarne jak wêgiel w³osy opada³y falami na ramiona oraz wysokie, g³adkie czo³o. Oczy, nieco skoœne, z ¿ó³tymi têczówkami, patrzy³y lodowatym wzrokiem, spod gêstych, ciemnych rzês. Villemo wyraŸnie widzia³a ka¿dy cal jego sylwetki i doskonale rozpoznawa³a charakterystyczne cechy nomadów. W ¿y³ach Tengela Z³ego p³ynê³a równie¿ krew japoùskiego czarnoksiê¿nika, dlatego by³ nieco wy¿szy od przeciêtnych mieszkaùców tundry, ale wci¹¿ ni¿szy od Villemo. Dziewczyna nie zdziwi³a siê nag³¹ przemian¹ jej z³ego przodka, spodziewa³a siê, ¿e wraz z odzyskiwaniem si³, Tengel powróci do swojego dawnego wygl¹du, a z kronik Ludzi Lodu wiedzia³a, ¿e by³ on niegdyœ niebywale przystojnym mê¿czyzn¹. ¯a³owa³a, ¿e w parze z urod¹, nie posiada³ równie piêknej duszy.

Tengel odepchn¹³ siê od ska³y i zeskoczy³ z gracj¹ na ziemiê, rozpraszaj¹c mg³ê, a trzepotanie jego zimowego p³aszcza nieprzyjemnie dra¿ni³o wra¿liwy s³uch Villemo. Uniós³ rêce i wypowiedzia³ jakieœ s³owa, które dla Villemo by³y zupe³nie nieznane. Spiê³a siê, czekaj¹c na jakiœ atak z jego strony, ale nic takiego siê nie wydarzy³o.
Zarejestrowa³a na skórze, ¿e w komnacie gwa³townie spad³a temperatura. Pomieszczenie wype³ni³o siê mocnymi podmuchami powietrza, z zawieszonymi w nim kryszta³kami lodu, które skrzy³y siê z³owrogim blaskiem. By³y równie piêkne co niebezpieczne, dok³adnie jak ich stwórca. Zauwa¿y³a z uk³uciem w sercu, ¿e wszystkie znajduj¹ce siê w komnacie korzenie zastyg³y w bezruchu, pokrywaj¹c siê lodem. Villemo traktowa³a wszystkie roœliny, jak ¿ywe stworzenia i wiedzia³a, ¿e te prastare korzenie w³aœnie umieraj¹. Z ust dziewczyny wydobywa³y siê k³êby pary, za ka¿dym razem, gdy wstrz¹œniêta, gwa³townie wydycha³a powietrze. W³osy, jeszcze przed chwil¹ mokre od potu, zamieni³y siê w sztywne, oszronione str¹ki. Villemo z ulg¹ zauwa¿y³a, ¿e panuj¹cy mróz nie jest dla niej zbyt dotkliwy, domyœla³a siê, ¿e to dziêki energii, która rozchodzi³a siê po jej ciele.

Przez kolejne kilka minut komnata przeistaczaÂła siĂŞ w skutÂą lodem jaskiniĂŞ. SkaÂły, sklepienie oraz podÂłoÂże, wszystko mieniÂło siĂŞ mroÂźnym caÂłunem, przytÂłaczaÂło lodowymi formacjami, ktĂłre tworzyÂły siĂŞ pod wpÂływem wiatru.
Tengel zakoĂączyÂł zaklinanie, wyraÂźnie zadowolony z siebie.
- Niemal jak w domu - podsumowa³ swoje dzie³o, które mia³o daÌ mu namiastkê zimnego i wietrznego Taran-gai, jedynego miejsca, w którym czu³ siê prawdziwym w³adc¹, niepokonanym i budz¹cym grozê wœród ludzi i zwierz¹t. Uœmiechn¹³ siê z³owieszczo, b³yszcz¹c bia³ymi, piêknymi zêbami i rozejrza³ siê niczym poluj¹cy sêp.
- ZapomniaÂłem, Âże tu jesteÂś Dziki PyÂłku - zwrĂłciÂł siarkowe oczy w stronĂŞ Villemo. - Na czym skoĂączyliÂśmy? Ach tak, miaÂłem ciĂŞ poÂżreĂŚ.

Dziewczyna drgnê³a, wyrwana z podziwiania krajobrazu, który wokó³ niej powsta³. Tengel z zawrotn¹ prêdkoœci¹ zbli¿y³ siê do niej, sun¹Ì kilka centymetrów nad ziemi¹, a jego piêkn¹ twarz wykrzywi³a chêÌ mordu. Wyci¹gn¹³ w jej kierunku rêce, którymi zgarn¹³ lodowe powietrze, skumulowa³ w postaÌ twardej, zbitej kuli i cisn¹³ w jej stronê z prêdkoœci¹ b³yskawicy. Villemo jednak by³a przygotowana na cios i zanim œmiercionoœny lód do niej dolecia³, wykona³a w powietrzu owalny ruch rêk¹, tworz¹c b³êkitn¹ tarczê. Kula roztrzaska³a siê o jej drgaj¹c¹ powierzchniê na tysi¹ce mieni¹cych siê drobinek, zasypuj¹c dziewczynê niczym konfetti. Wykorzystuj¹c kamufla¿ z lodowego py³u, zrobi³a kilka kroków w ty³ i w bok. Tengel Z³y zaskoczony odparciem ataku nie zauwa¿y³ nowej pozycji dziewczyny, a ta wykorzystuj¹c przewagê, wystrzeli³a ze swoich d³oni b³êkitne jêzyki ognia, wprost w jego postaÌ. Tengel by³ jednak szybszy, ni¿ siê spodziewa³a. W mgnieniu oka poderwa³ siê w powietrze, tak ¿e ogieù musn¹³ jedynie jego d³ugi, futrzany p³aszcz.
- Widzê, ¿e znasz jakieœ sztuczki, ale takie hokus-pokus nie robi¹ na mnie wra¿enia. - Tengel wyl¹dowa³ na skalnej pó³ce, kilka metrów ponad g³ow¹ Villemo, sk¹d mia³ idealny widok na ca³¹ komnatê.

Dziewczyna wiedziaÂła, Âże blefuje, widziaÂła w jego oczach zaskoczenie, kiedy wyczarowaÂła tarczĂŞ ochronnÂą. Tengel ZÂły od zawsze byÂł kÂłamliwym, zadufanym w sobie i niezbyt inteligentnym padalcem. Nigdy nie zadaÂł sobie trudu na poznawanie swoich przeciwnikĂłw wierzÂąc, Âże bez wzglĂŞdu na wszystko jest najpotĂŞÂżniejszym czarnoksiĂŞÂżnikiem na Âświecie. Villemo postanowiÂła wykorzystaĂŚ jego sÂłaboÂści, ale jeszcze nie miaÂła pomysÂłu jak to zrobiĂŚ. ObawiaÂła siĂŞ, Âże w tej komnacie nie ma szans na przeÂżycie, Tengel dyktowaÂł tu warunki, a wiĂŞc musiaÂła siĂŞ stÂąd wydostaĂŚ. ZerknĂŞÂła na bramĂŞ, ktĂłrÂą tu weszÂła, jednak byÂła doszczĂŞtnie skuta lodem, bez szans na to, by chociaÂżby drgnĂŞÂła. Natomiast tunel prowadzÂący do lasu, ktĂłrym przybyÂła tu z Arturem, staÂł otworem. WidziaÂła, jak mocne prÂądy zimowego powietrza wydostajÂą siĂŞ przez niego na zewnÂątrz jaskini. To byÂła jej szansa.

Tengel ZÂły zdawaÂł siĂŞ czytaĂŚ w jej myÂślach.
- MyÂślisz, Âże mi uciekniesz? - zaÂśmiaÂł siĂŞ paskudnie, wywoÂłujÂąc na skĂłrze Villemo gĂŞsiÂą skĂłrkĂŞ. - Zabawimy siĂŞ troszkĂŞ.
Dziewczyna nie czekaj¹c na jego ruch, puœci³a siê biegiem w stronê tunelu, co nie by³o proste na oblodzonej powierzchni. Tengel Z³y ruchem rêki wyczarowa³ tu¿ przed ni¹ potê¿n¹ lodow¹ ska³ê, z któr¹ niemal siê zderzy³a. Wyminê³a j¹, ale kolejna pojawi³a siê tak nagle, ¿e wpad³a na ni¹, uderzaj¹c g³ow¹. Upad³a. Na kolanach ruszy³a w innym kierunku, wsta³a i po kilku szybkich krokach ponownie zosta³a zablokowana przez lodowy sto¿ek. Tengel Z³y rechota³ widz¹c, jak desperacko miota siê pomiêdzy labiryntem bry³ lodu, nie wiedz¹c ju¿, w którym kierunku powinna siê udaÌ.

Villemo poœlizgnê³a siê i upad³a prosto na koœÌ ogonow¹. Syknê³a z bólu, który rozszed³ siê po krêgos³upie, ale nie wsta³a, czuj¹c siê nieco bezpieczniej, os³oniêta przez wyczarowane lodowe œciany. Nie mia³a ju¿ si³y i musia³a chocia¿ chwilê odpocz¹Ì. Jej wzrok przyku³ pod³u¿ny przedmiot le¿¹cy tu¿ ko³o jej nogi. Serce podskoczy³o jej do gard³a, gdy zrozumia³a, ¿e to ró¿d¿ka. Musia³a wypaœÌ Nevillowi lub Mcgonagall albo nale¿a³a do Patricka, nie umia³a rozpoznaÌ. Momentalnie w jej g³owie powsta³ plan ucieczki. Wci¹¿ bêd¹c na kolanach, przygl¹da³a siê, jak zimne powietrze kumuluj¹ce siê tu¿ nad ziemi¹ wêdruje w jednym kierunku. Do wyjœcia.

- Nie myÂśl, Âże ciĂŞ nie widzĂŞ suko! JesteÂś juÂż martwa!
Irytacja Tengela ZÂłego wynikaÂła z tego, Âże nie byÂł pewien, gdzie dziewczyna siĂŞ znajduje. WidziaÂł w dole mnĂłstwo lodowych Âścian, a w niemal kaÂżdym odbijaÂła siĂŞ postaĂŚ Villemo, odwrĂłcona do niego tyÂłem. Ona wyczuwaÂła jego napiĂŞcie i to dodawaÂło jej siÂł. WiedziaÂła, co musi zrobiĂŚ, pamiĂŞtajÂąc jak Mcgonagall zaklĂŞciem zniszczyÂła lodowy stoÂżek, zanim zostaÂła porwana przez dzikie pnÂącza.
Wci¹¿ obserwuj¹c pêd powietrza, wsta³a, czuj¹c przeszywaj¹cy ból w plecach.
Tengel Z³y widzia³ kilka jej postaci, jak celuj¹ ró¿d¿k¹ w lodow¹ œcianê, nastêpnie us³ysza³.
- Bombarda Maxima!

Ogromny huk wype³ni³ komnatê, kiedy jedna z bry³ eksplodowa³a, tworz¹c mieni¹cy siê ob³ok. Tengel Z³y drgn¹³, ale nie zd¹¿y³ zareagowaÌ, gdy¿ tu¿ po sobie zaczê³y wybuchaÌ kolejne lodowe œciany. - Bombarda Maxima! - Bombarda Maxima! Bombarda Maxima!
Villemo torowa³a sobie drogê do tunelu, raz po raz celuj¹c ró¿d¿k¹ w kolejne przeszkody na swojej drodze. Komnatê po sufit wype³ni³a chmura lodu, ale dziewczyna, nisko pochylona, sz³a za pe³zaj¹cym po ziemi powietrzem.
Tengel Z³y lata³ ponad komnat¹, próbuj¹c dojrzeÌ Villemo, ale na pró¿no. Spanikowany nie widzia³ co zrobiÌ, nie by³ przygotowany na taki obrót spraw. Oszo³omiony zaklêciami i potwornym ha³asem, dopiero po pewnej chwili wzi¹³ siê w garœÌ i za pomoc¹ zaklêcia rozgoni³ mg³ê na boki. Komnata ukaza³a mu siê niemal w ca³ej swojej rozci¹g³oœci, poraniona stercz¹cymi pozosta³oœciami po lodowym labiryncie. Villemo jednak ju¿ nie by³o.

Sz³a tunelem, st¹paj¹c po zamarzniêtych korzeniach, a lodowaty wiatr wiej¹cy jej w plecy, nieco u³atwia³ poruszanie siê. Czu³a siê tak, jakby ktoœ przetr¹ci³ jej krêgos³up, a ból zacz¹³ promieniowaÌ do lewej nogi. Kuœtykaj¹c, wesz³a do lasu, który zupe³nie nie wygl¹da³ tak, jak go zapamiêta³a. Wszêdzie by³o bia³o. Na ziemi zalega³ kilkucentymetrowy œnieg, a wszystkie korzenie, które wchodzi³y do tunelu zamar³y w bezruchu, skute lodem. Prastare drzewa, których grube konary siêga³y kilkudziesiêciu metrów wysokoœci, mia³y kolor alabastrowy, tak samo, jak ich ³yse, przerzedzone korony. Villemo brodzi³a powoli w œniegu, czuj¹c jak ten wdziera siê w jej liche pó³buty. Otuli³a siê w¹t³¹, postrzêpion¹ peleryn¹ i chuchaj¹c ob³okami sz³a przed siebie, potykaj¹c siê o skryte w bia³ym puchu korzenie. ¯al rozsadza³ jej piersi, na widok tego pozbawionego ¿ycia lasu. Wiedzia³a, ¿e od dawna Tengel Z³y zatruwa³ go swoj¹ moc¹, zara¿aj¹c z³em, ale jednak by³ to ¿ywy organizm, tak samo zaatakowany przez jej z³ego przodka, jak ona sama. Czu³a na sobie ch³odne podmuchy wydobywaj¹ce siê z tunelu i mia³a wra¿enie, ¿e przybra³y na sile. Mroczne tchnienie dociera³o w las bardzo daleko, Villemo nie mog³a dojrzeÌ koùca tego lodowego królestwa. Czu³a w powietrzu atmosferê œmierci, bólu i têsknoty i by³a pewna, ¿e te wibracje pochodz¹ od drzew. By³a wyczulona na tego typu sygna³y, szczególnie jeœli dotyczy³y jakiœ skrajnie intensywnych uczyÌ.
- Tak mi przykro - szeptaÂła raz po raz. - To okropne co was spotkaÂło.
UsÂłyszaÂła ciche skrzypniĂŞcia, jakby odpowiedÂź jakiegoÂś dogorywajÂącego drzewa, w ktĂłrym jeszcze Âżyciodajne soki nie do koĂąca zamarzÂły.

Stanê³a i odwróci³a siê w stronê, z której przysz³a. Nigdzie nie widzia³a swojego przeœladowcy, a jednak czu³a jego obecnoœÌ, która unosi³a siê wraz z podmuchami mroŸnego powietrza. Otar³a ³zy, które zamarzaj¹c szczypa³y j¹ w twarz.
- MuszĂŞ siĂŞ ogrzaĂŚ, inaczej zamarznĂŞ.
Skupi³a siê na wytworzeniu energii i bez problemu otoczy³a siebie b³êkitnym, ciep³ym ogniem. Ubranie momentalnie wysch³o, a palce u stóp przyjemnie odtaja³y. Ogrzana, czu³a ¿e wracaj¹ jej si³y, nawet ból w krêgos³upie niemal usta³. Im bardziej czu³a siê pewna siebie, tym wiêcej ciep³a z siebie zaczê³a wydzielaÌ. Nawet œnieg wokó³ jej nóg zacz¹³ topnieÌ, ods³aniaj¹c zbutwia³e, zgni³e pod³o¿e. Villemo patrzy³a na to z niedowierzaniem, a jej serce zaczê³o nape³niaÌ siê nadziej¹. Czy da radê?

Przy³o¿y³a d³onie do jednego z drzew i stara³a siê wys³aÌ w jego stronê ca³¹ swoj¹ energiê, napêdzan¹ mi³oœci¹ do natury i do ¿ycia. Od koùców palców dziewczyny rozchodzi³y siê po konarze b³êkitne promienie, topi¹c lód i wnikaj¹c przez korê g³êboko do wnêtrza drzewa. Ju¿ po chwili odtaja³o po sam¹ koronê, która niczym z radoœci zaczê³a siê ko³ysaÌ, zrzucaj¹c resztki zalegaj¹cego na niej œniegu.
- Niesamowite! UdaÂło siĂŞ!
Villemo napêdzana powodzeniem swoich dzia³aù po³o¿y³a d³onie na ziemi. Jej myœli ograniczy³y siê wy³¹cznie do uczuÌ takich jak mi³oœÌ, ciep³o, scalenie siê z natur¹. Czu³a siê jego czêœci¹ niczym pierworodne dziecko natury, staj¹ce siê z ni¹ jednoœci¹. Œnieg topnia³ w szalonym tempie, gdy¿ ciep³o od cia³a dziewczyny rozchodzi³o siê we wszystkie strony, wspinaj¹c siê po drzewach, które odzyskiwa³y swój dawny kolor. Villemo nadal czu³a porywisty, mroŸny wiatr wiej¹cy od strony tunelu, ale nie mia³ ju¿ takiej si³y przebicia, by skuwaÌ lodem.

Nagle coœ uderzy³o j¹ w bok, odbi³a siê od jednego z drzew i upad³a na mokr¹ œció³kê. Przez chwilê widzia³a jedynie mroczki przed oczami, nastêpnie zosta³a uniesiona w powietrze i upad³a kilka metrów dalej.
- Myœla³aœ, ¿e mi uciekniesz szmato? - zasycza³ Tengel Z³y, chwyci³ j¹ za w³osy i poci¹gn¹³ pod ogromny, stary d¹b.
- Tym razem nie bĂŞdĂŞ siĂŞ z tobÂą cackaÂł. Nie mam juÂż na to czasu.
PodszedÂł do niej, wykrĂŞciÂł jej rĂŞce, zakleszczyÂł nogi i wgryzÂł siĂŞ w jej szyjĂŞ niczym wampir. Villemo krzyknĂŞÂła i zaczĂŞÂła siĂŞ wyrywaĂŚ, ale uÂścisk jej zÂłego przodka byÂł niczym imadÂło. CzuÂła przeraÂźliwy bĂłl, od ktĂłrego pociemniaÂło jej w oczach. SÂłyszaÂła jak Tengel ZÂły obrzydliwie chÂłopce jej krew, mruczÂąc przy tym, jakby doznawaÂł uniesienia. OderwaÂł siĂŞ na chwilĂŞ od niej i spojrzaÂł jej w oczy.
- Dam ci tê przyjemnoœÌ i pozwolê ostatni raz spojrzeÌ na coœ wspania³ego.
Na skutek utraty krwi Villemo ledwo go s³ysza³a i widzia³a. Jak za mg³¹ majaczy³y jej dwa, straszne, ¿ó³te punkciki. Przesi¹kniête z³em i nienawiœci¹ spojrzenie. Ona jednak myœla³a tylko i wy³¹cznie o tym umieraj¹cym lesie, o przyjacio³ach, których straci³a oraz o ca³ym œwiecie, który ucierpi przez Tengela Z³ego, bo ona zawiod³a.
Ponownie wbiÂł zĂŞby w ranĂŞ na jej szyi, chcÂąc jak najwiĂŞcej wypiĂŚ krwi, pĂłki jeszcze ÂżyÂła. Nie zauwaÂżyÂł, Âże z ciaÂła Villemo emanowaÂło ciepÂło wprost do starego dĂŞbu, do ktĂłrego byÂła przyciÂśniĂŞta. Nie zauwaÂżyÂł rĂłwnieÂż, Âże drzewo poruszyÂło swojÂą koronÂą, najpierw ociĂŞÂżale, a potem coraz gwaÂłtowniej.

W pewnym momencie Tengel Z³y zosta³ uniesiony w powietrze, a z jego gard³a wydosta³ siê piskliwy wrzask. Jedna z ga³êzi owinê³a siê wokó³ jego tu³owia i zanim zd¹¿y³ cokolwiek powiedzieÌ lub ruszyÌ rêk¹, kilka innych zdo³a³o unieruchomiÌ mu koùczyny i zakryÌ usta. Villemo osunê³a siê po pniu i na wpó³ le¿¹co patrzy³a w górê na przera¿aj¹ce widowisko. W tym momencie cieszy³a siê, ¿e jej wzrok odmawia pos³uszeùstwa i dostrzega jedynie plamy odcinaj¹ce siê na wci¹¿ mroŸnym krajobrazie.
Mnóstwo mniejszych i wiêkszych ga³êzi owinê³o siê woko³o cia³a Tengela. Te najmniejsze wpe³z³y do wszystkich mo¿liwych otworów jego cia³a, rozrywaj¹c go od œrodka, a wiêksze œcisnê³y, niczym wyrzynan¹ g¹bkê. Nie trwa³o to d³u¿ej ni¿ kilka sekund, kiedy po nieprzyjemnym odg³osie mia¿d¿onych koœci, po ga³êziach sp³ynê³a jego krew, a z cia³a Tengela Z³ego zosta³o niemal wy³¹cznie przesi¹kniête krwi¹ futro. Las dokona³ straszliwej zemsty a Tengel Z³y zakoùczy³ swój ¿ywot.