Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Nastêpnego dnia rano James Potter zosta³ przetransportowany do szpitala œw. Munga, gdzie mieli siê nim zaj¹Ì najlepsi i najbardziej wykwalifikowani uzdrowiciele w ca³ej Wielkiej Brytanii. Ivy chcia³a zrezygnowaÌ z zadania, jakie powierzy³ jej Scorpius Malfoy i przenieœÌ siê z powrotem do starego mieszkania, jednak dziadek Harry i Grace wyperswadowali jej z g³owy ten pomys³ t³umacz¹c, ¿e jej ci¹g³a obecnoœÌ nie pomo¿e ojcu, bo wybudzenie go ze œpi¹czki mo¿e trwaÌ ca³e dni, a nawet tygodnie.
- Jak cokolwiek siĂŞ zmieni, od razu ciĂŞ poinformujĂŞ – powiedziaÂła Grace po raz setny, prĂłbujÂąc wygoniĂŚ Ivy ze szpitala. – PĂłki co, zjawiasz siĂŞ tutaj we wtorki, czwartki i soboty o szesnastej. W inne dni nawet nie chcĂŞ ciĂŞ widzieĂŚ na oczy.
- Dobra, dobra, juÂż idĂŞ – mruknĂŞÂła blondynka, podchodzÂąc do przeszklonych, ruchomych drzwi. MiaÂła Grace mnĂłstwo do powiedzenia, ale caÂła ta sytuacja z ojcem sprawiÂła, Âże rzeczy miaÂły siĂŞ tak, jakby… - Nigdy nic siĂŞ nie wydarzyÂło.
- SÂłucham? – zapytaÂła kobieta, marszczÂąc ciemne brwi.
- NiewaÂżne – Ivy rzuciÂła Grace jeszcze jeden uÂśmiech i wyszÂła na mokrÂą, londyĂąskÂą ulicĂŞ tylko po to, by za chwile niezauwaÂżenie znikn¹Ì.

***

Ivy Potter siedziaÂła w miĂŞkkim fotelu naprzeciwko swojego dziadka, obracajÂąc nerwowo w palcach orle piĂłro. Na jej kolanach spoczywaÂł dÂługi, zwiniĂŞty w rulon pergamin i dwie puste buteleczki.
- Nie wiedziaÂłam, jak bĂŞdziesz wolaÂł mi to opowiedzieĂŚ – powiedziaÂła Ivy, zerkajÂąc niepewnie na siwowÂłosego mĂŞÂżczyznĂŞ.
- Zastanawiam siĂŞ – zacz¹³, jak gdyby nie sÂłyszÂąc s³ów Ivy. – czy moglibyÂśmy zacz¹Ì tĂŞ biografiĂŞ w nieco innym miejscu?
- Jasne – odparÂła Ivy, nieco zbita z tropu. – MoÂżemy zacz¹Ì, gdzie tylko chcesz.
Harry Potter wsta³ z fotela i podszed³ do wielkiej, dêbowej szafy, która zajmowa³a znaczn¹ czêœÌ jego pokoju, po czym zacz¹³ szukaÌ czegoœ w kartonowym pudle spoczywaj¹cym na jednej z pó³ek. Ivy zauwa¿y³a, ¿e mimo doœÌ podesz³ego wieku, dziadek trzyma³ siê ca³kiem nieŸle. Oczywiœcie siedemdziesi¹t lat, to wcale nie tak du¿o, ale ka¿dy inny czarodziej by³ zakonserwowany przez rozmaite eliksiry i zaklêcia, by wygl¹daÌ jak najm³odziej. Na pewno wielu pomyœla³o, ¿e s³ynny Harry Potter bêdzie chcia³ jak najd³u¿ej pozostaÌ w formie na wypadek, gdyby na horyzoncie pojawi³ siê kolejny niebezpieczny czarnoksiê¿nik pokroju Lorda Voldemorta. Dziadek jednak ju¿ dawno postanowi³, ¿e chce siê zestarzeÌ jak normalny cz³owiek, a jego decyzjê jeszcze bardziej umocni³a œmierÌ babci.
- ZnalazÂłem – wychrypiaÂł zza drewnianych drzwi szafy. – Ale zanim to ode mnie dostaniesz, muszĂŞ powiedzieĂŚ kilka s³ów. Lepiej zapisz – dodaÂł po chwili, wskazujÂąc na przedmioty znajdujÂące siĂŞ na kolanach Ivy.
Dziewczyna spojrza³a na ma³¹, metalow¹ skrzyneczkê, któr¹ dziadek trzyma³ w rêkach, zastanawiaj¹c siê, co mo¿e byÌ w œrodku. Po chwili otrz¹snê³a siê jednak, rozwinê³a czysty pergamin, czekaj¹c a¿ dziadek rozpocznie opowieœÌ.
- Razem z Ronem i HermionÂą w³óczyliÂśmy siĂŞ po caÂłej Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu HorkruksĂłw, ktĂłrych poÂłoÂżenie byÂło dla nas wtedy zupeÂłnie nieznane – zacz¹³, gÂładzÂąc z czuÂłoÂściÂą skrzynkĂŞ. – ByÂło nam strasznie ciĂŞÂżko, zwÂłaszcza, kiedy opuÂściÂł nas Ron i chyba nie do koĂąca zdawaliÂśmy sobie sprawĂŞ z tego, co muszÂą przeÂżywaĂŚ nasi przyjaciele w Hogwarcie.
Nie zdawaliÂśmy sobie sprawy z tego wtedy, w tamtym lesie i chyba na dÂługo po tym, jak Voldemort zostaÂł pokonany. Musisz wiedzieĂŚ, Âże twoja babcia nigdy nie skarÂżyÂła siĂŞ na to, co tak naprawdĂŞ dziaÂło siĂŞ w Hogwarcie w czasie naszej nieobecnoÂści, ani nie daÂła po sobie poznaĂŚ, jak duÂży ma Âżal o to, Âże nie ochroniliÂśmy jej, Luny, czy Neville’a. Jednak pewnego wieczoru, na wiele lat po tamtych wydarzeniach, podczas jednej z naszych naprawdĂŞ nielicznych k³ótni, twoja babcia pokazaÂła mi tĂŞ skrzynkĂŞ. – Dziadek spojrzaÂł Ivy g³êboko w oczy i postukaÂł palcami w kuferek. – ByĂŚ moÂże to, co siĂŞ w niej znajduje przerazi ciĂŞ nie na Âżarty albo okaÂże siĂŞ zbyt drastyczne, ale nie opowiem ci nic wiĂŞcej, dopĂłki nie opiszesz w tej ksi¹¿ce wszystkiego, co znajduje siĂŞ w Âśrodku tego pudeÂłeczka.
Ivy spogl¹da³a zaskoczona na dziadka, nie do koùca wiedz¹c co zrobiÌ; gor¹co zapewniÌ, ¿e spe³ni jego ¿yczenie, czy po prostu wyci¹gn¹Ì rêce po skrzynkê, która rozpali³a w niej niesamowit¹ ciekawoœÌ. Postanowi³a wiêc, ¿e wykona te dwa ruchy po kolei; nie chcia³a ryzykowaÌ, ¿e dziadek nie powie jej ju¿ nic wiêcej.
- W porzÂądku, zacznĂŞ od tego, co jest w skrzynce – powiedziaÂła stanowczo, patrzÂąc staruszkowi w oczy. – Powiesz mi, co jest w Âśrodku?
- JeÂżeli chcesz prawdziwie oddaĂŚ emocje w tej biografii, musisz odkryĂŚ to sama. – Harry Potter wstaÂł z miejsca i podaÂł Ivy metalowy kuferek. – Jestem po to, Âżeby ci pomĂłc, ale nie mogĂŞ podawaĂŚ wszystkiego na tacy. To nie moja perspektywa jest najwaÂżniejsza w ksi¹¿ce.

***

W komnacie Ivy panowa³ pó³mrok. Jedynym Ÿród³em œwiat³a by³a niedu¿a lampka, stoj¹ca na stoliku nocnym przy ³ó¿ku. Dziewczyna siedzia³a na materacu w rozci¹gniêtej, niebieskiej pi¿amie, przygl¹daj¹c siê niewielkiej skrzynce, któr¹ przynios³a od dziadka. D³ugo czeka³a z jej otwarciem, bo Ben przychodzi³ co chwila, ¿eby sprawdziÌ, czy wszystko z ni¹ w porz¹dku, a¿ w koùcu wygoni³a go pod pretekstem póŸniej godziny. Teraz jednak, kiedy ju¿ mia³a zobaczyÌ, co jest w œrodku pude³eczka skrywanego przez dziadka od tylu lat, czu³a siê tak zdenerwowana, jakby mia³a otworzyÌ list z wynikami SUMów. Ivy wziê³a g³êboki oddech i przekrêci³a z³oty kluczyk w zamku pude³eczka.

W Âśrodku znajdowaÂło siĂŞ mnĂłstwo maleĂąkich fiolek wypeÂłnionych srebrzystym pÂłynem. Na kaÂżdej z nich przyklejona byÂła zapisana karteczka. Ivy wziĂŞÂła jednÂą z buteleczek i odczytaÂła zapisane koÂślawym pismem imiĂŞ: Luna. SpojrzaÂła na pozostaÂłe fiolki i zobaczyÂła, Âże kaÂżda z nich jest opisana imieniem wÂłaÂściciela: Seamus, Neville, Dan, Lavender, Parvati, Cormac… Ginny, Hanna, Arnie i wielu innych.
Dziadek kaza³ jej spisaÌ wspomnienia wszystkich, którzy przez ca³y rok musieli zmagaÌ siê z torturami, walczyÌ z re¿ymem rodzeùstwa Carrow, a póŸniej staraÌ siê wróciÌ do normalnego ¿ycia.

To nie moja perspektywa jest najwaÂżniejsza.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.