Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Biblioteka tego wieczoru by³a niemal pusta, nie licz¹c trójki uczniów siedz¹cych w najdalszym k¹cie czytelni, no i Ivy, która zamknê³a siê na cztery spusty w dziale Ksi¹g Zakazanych. Musia³a przyznaÌ, ¿e zg³êbianie pozycji, które znajdowa³y siê na pó³kach by³o o wiele bardziej emocjonuj¹ce, kiedy by³a uczennic¹, jednak teraz nie chodzi³o ju¿ o samo w³amanie siê do dzia³u, ale o znalezienie odpowiedzi na pytania, które spêdza³y jej sen z powiek przez ostatnie dwie noce.

Ca³a rzecz rozchodzi³a siê o list, który w œwiêtym Mungu zostawi³ mê¿czyzna torturuj¹cy Grace. Ivy nie mog³a oprzeÌ siê wra¿eniu, ¿e gdzieœ wczeœniej widzia³a pismo, którym wiadomoœÌ zosta³a napisana, a do tego nadawca zdawa³ siê dok³adnie wiedzieÌ, co przygna³o j¹ do Hogwartu.



MiaÂłaÂś bardzo ciekawe dzieciĂąstwo, Ivy Potter. Bogaci, wpÂływowi rodzice, sÂławny dziadek… Widzisz, tak siĂŞ skÂłada, Âże tacy ludzie zawsze majÂą najwiĂŞcej do ukrycia, a kiedy juÂż te rodzinne sekrety wyjdÂą na jaw… Có¿, rodzina nagle przestaje byĂŚ taka idealna. Chyba sporo wiesz na ten temat, czyÂż nie?

Mam wiêc dla Ciebie propozycjê i jak mniemam, jesteœ na tyle inteligentna, ¿eby nawet nie próbowaÌ jej odrzuciÌ. Twój ojczulek nie chce wspó³pracowaÌ i wiemy, jakie to ma dla niego konsekwencje. Ale widzisz, mo¿esz go jeszcze ocaliÌ, robi¹c bardzo prost¹ rzecz: dowiesz siê, gdzie jest przedmiot, w którego posiadanie wesz³a Twoja matka, a który nale¿y do mnie. W jej przypadku odwaga by³a oznak¹ g³upoty, bo nie chcia³a mi wyjawiÌ, co zrobi³a z amuletem, ale mam wra¿enie, ¿e Ty potrafisz przekalkulowaÌ, co bardziej siê op³aca, a co nie.

PamiĂŞtaj, Âże Âżycie tatusia jest teraz w Twoich rĂŞkach. MoÂże w trakcie twoich zadaĂą literackich wpadniesz na coÂś, hm, odkrywczego…



Zamiast podpisu, na dole listu widnia³ tajemniczy symbol, którego Ivy nigdy wczeœniej nie widzia³a. Mimo wszystko, jedyne skojarzenie, jakie przysz³o jej do g³owy, to znak Insygniów Œmierci, o których spo³ecznoœÌ czarodziejów ju¿ dawno zapomnia³a, ze wzglêdu na zniszczenie Czarnej Ró¿d¿ki. Jednak te dwa symbole znacznie siê ró¿ni³y, mimo ¿e by³y zbudowane z tych samych elementów. Problem polega³ na tym, ¿e w ¿adnej z ksi¹¿ek nie by³o nawet wzmianki, o którymkolwiek z nich, co znacznie utrudnia³o sytuacjê.

Ivy zdecydowaÂła siĂŞ nie traciĂŚ wiĂŞcej czasu na przesiadywanie w bibliotece i postanowiÂła odwiedziĂŚ Bena, ktĂłremu czasami zdarzaÂło siĂŞ mieĂŚ jakieÂś trafne spostrzeÂżenie na tematy, o ktĂłrych nie miaÂł bladego pojĂŞcia.

- PrzekopaÂłam caÂły dziaÂł i nic – powiedziaÂła Ivy dziesiĂŞĂŚ minut póŸniej, kiedy siedziaÂła w miĂŞkkim fotelu popijajÂąc zielonÂą herbatĂŞ.

- Nie uwaÂżasz, Âże to dziwne? – zapytaÂł mĂŞÂżczyzna, podnoszÂąc wzrok znad listu. – Najdziwniej skonstruowana groÂźba jakÂą widziaÂłem.

- Co masz na myÂśli?

- KtoÂś wyraÂźnie chce ciĂŞ zmanipulowaĂŚ; ¿¹da w zamian rzeczy, o ktĂłrÂą najwyraÂźniej sam nie potrafiÂł zadbaĂŚ, pod groÂźbÂą zabicia twojego ojca. – Ben zacz¹³ przechadzaĂŚ siĂŞ po pokoju, ÂściskajÂąc pergamin w rĂŞce. – Serio, porywaĂŚ kogoÂś dwa razy tylko dlatego, Âże jakaÂś pierdoÂła zostaÂła skradziona?

- Ben, nie obchodzÂą mnie zaburzenia osobowoÂści tego czÂłowieka – powiedziaÂła Ivy i westchnĂŞÂła bezradnie. – Moi rodzice weszli w posiadanie przedmiotu, ktĂłry do nich nie naleÂżaÂł; nie wiadomo w jakim celu, nie wiadomo skÂąd siĂŞ to wziĂŞÂło i co najlepsze – nie wiadomo, co to, do cholery, jest.

- Amulet – mrukn¹³ Ben. – PrzecieÂż jest na…

- O matko, wiem, Âże amulet. – Ivy przewrĂłciÂła oczami. – Ale ile masz amuletĂłw na Âświecie? Setki tysiĂŞcy? Miliony? PomijajÂąc fakt, Âże wiĂŞkszoœÌ z nich to wytworzone przez mugoli ÂświecideÂłka, ktĂłre nie majÂą Âżadnej magicznej mocy.

Oboje zamilkli i zamyÂślili siĂŞ na dÂłuÂższÂą chwilĂŞ. Ivy jednak nie miaÂła juÂż Âżadnego pomysÂłu; byÂła wycieĂączona, zdezorientowana i zwyczajnie przeraÂżona. ÂŻycie jej ojca wisi na wÂłosku, a ona popija herbatĂŞ w pokoju Bena, bo jest zbyt niedouczona, Âżeby wiedzieĂŚ, co oznacza symbol w liÂście.

- Co z Grace? – zapytaÂł nagle Ben, siadajÂąc w fotelu naprzeciw. – Wyjdzie z tego?

- MĂłwiÂą, Âże tak – mruknĂŞÂła Ivy. – Wzmocniono zaklĂŞcia ochronne w caÂłym szpitalu, a przed jej pokojem urzĂŞduje jakiÂś auror, czy ktoÂś w tym stylu.

- BĂŞdzie dobrze.

- BiorÂąc pod uwagĂŞ iloœÌ godzin, ktĂłre w ciÂągu ostatnich tygodni spĂŞdziÂłam w szpitalu, zaczynam siĂŞ obawiaĂŚ, Âże wcale nie. – Blondynka wstaÂła z fotela, odÂłoÂżyÂła kubek na stó³ i wziĂŞÂła do rĂŞki list, ktĂłry przed chwilÂą czytaÂł Ben. – Serio, kto bĂŞdzie nastĂŞpny? – dodaÂła. - MuszĂŞ iœÌ, moÂże uda mi siĂŞ jeszcze coÂś znaleŸÌ. DziĂŞki za herbatĂŞ, hej.



Kiedy znalaz³a siê na korytarzu, nie skierowa³a siê w stronê swoich kwater, ale do wyjœcia z zamku. Bardzo chcia³a porozmawiaÌ z dziadkiem, bo by³a prawie pewna, ¿e móg³by powiedzieÌ jej coœ, dziêki czemu zbli¿y³aby siê do rozwi¹zania zagadki. Ten symbol nie kojarzy³ jej siê z niczym, mog³a jedynie zgadywaÌ, ¿e jak wiêkszoœÌ, mia³ swoje Ÿród³o w jakiejœ starej legendzie. Dziadek opowiada³ jej wiele takich historii, ale ¿adna z nich nie mówi³a o symbolu, który by³by tak ró¿ny, a zarazem tak podobny do tego, przez który Voldemort wymordowa³ setki czarodziejów.

WeszÂła na alejĂŞ w Hogsmeade, jednak zamiast skierowaĂŚ siĂŞ na wzgĂłrze do dziadka, z cichym pykniĂŞciem aportowaÂła siĂŞ do ÂświĂŞtego Munga.



*



- Ten facet na pewno nie dowodzi w tej dziwnej organizacji – powiedziaÂła Grace, prĂłbujÂąc podnieœÌ siĂŞ wyÂżej na szpitalnym ³ó¿ku. – To raczej typ goÂścia od brudnej roboty, stÂąd ta brutalnoœÌ – dodaÂła, wskazujÂąc na zabandaÂżowany brzuch.

- Ale wy dzisiaj stawiacie psychologiczne diagnozy, bo nie wytrzymam – mruknĂŞÂła Ivy i zaÂśmiaÂła siĂŞ pod nosem. – Ben teÂż dzisiaj oceniaÂł stan psychiczny osoby, ktĂłra napisaÂła ten list.

- Ben? – Grace uniosÂła brew.

- PomyÂślaÂłam, Âże bĂŞdzie miaÂł coÂś mÂądrego do powiedzenia, ale siĂŞ przeliczyÂłam. – Ivy wyciÂągnĂŞÂła siĂŞ na krzeÂśle i spojrzaÂła na brunetkĂŞ z uÂśmiechem. – Serio, z nim chyba nie rozwi¹¿ê tej zagadki.

Grace spojrzaÂła na niÂą z nieskrywanym niepokojem.

- Trzymasz siĂŞ w ogĂłle jakoÂś?

- Co masz na myÂśli? – Ivy nagle przestaÂła siĂŞ uÂśmiechaĂŚ i wbiÂła wzrok w podÂłogĂŞ.

- To, Âże twĂłj ojciec jest teraz nie wiadomo gdzie, nie wiadomo z kim i nie wiadomo w jakim stanie – wyszeptaÂła kobieta. – A my mamy do rozwiÂązania problem, ktĂłry na razie wydaje siĂŞ byĂŚ nierozwiÂązywalny.

- My mamy problem?

- Ivy, jakiÂś dziwny goœÌ rzuciÂł mnÂą o ÂścianĂŞ jak szmacianÂą lalkÂą z takÂą si³¹, Âże prawie wykrwawiÂłam siĂŞ na miejscu – powiedziaÂła powaÂżnie Grace. – To chyba czyni mnie jednÂą z zainteresowanych, prawda?

Ivy nie odezwaÂła siĂŞ ani sÂłowem, nadal unikajÂąc spojrzenia Grace. PrawdĂŞ mĂłwiÂąc, wolaÂłaby, Âżeby nikt juÂż siĂŞ w to nie mieszaÂł, nie chciaÂła nikogo naraÂżaĂŚ na niebezpieczeĂąstwo. A juÂż na pewno nie Grace.

- To chyba nie jest dobry pomysÂł – powiedziaÂła po chwili. – Przykro mi, Âże ucierpiaÂłaÂś przeze mnie i mojÂą rodzinĂŞ, ale…

- Och, zamknij siĂŞ – warknĂŞÂła brunetka z wÂściekÂłoÂściÂą. – Po prostu siĂŞ zamknij. NaprawdĂŞ uwaÂżasz, Âże po tym wszystkim, co przeszÂłyÂśmy pozwolĂŞ, ÂżebyÂś sama radziÂła sobie z jakimiÂś Âświrami?

- To niebezpieczne…

- Dawaj ten cholerny list! – Grace podciÂągnĂŞÂła siĂŞ koÂślawo na ³ó¿ku i oparÂła siĂŞ o wielkÂą poduszkĂŞ, patrzÂąc ponaglajÂącym wzrokiem na Ivy. – No jazda, na co czekasz?! Mamy chyba sprawĂŞ do rozwiÂązania!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.