Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

- Chyba wiem, dlaczego moja matka musia³a zgin¹Ì przez ten amulet.

Grace spojrzaÂła z przeraÂżeniem, na siedzÂącÂą naprzeciwko niej blondynkĂŞ i zÂłapaÂła jÂą za rĂŞkĂŞ.

- Ivy… O czym ty mĂłwisz?

- Nie mĂłwiÂłam ci tego, ale pracowaÂła w Departamencie Tajemnic – zaczĂŞÂła dr¿¹cym gÂłosem Ivy. – OczywiÂście ja, ani tata nie mieliÂśmy pojĂŞcia czym siĂŞ zajmuje, bo takie sÂą przepisy. Poza tym, mama staraÂła siĂŞ nie przynosiĂŚ pracy do domu, a jeÂśli juÂż, to bardzo pilnowaÂła, Âżeby Âżadne z nas niczego nie zobaczyÂło.

KtĂłregoÂś razu, na kilka, moÂże kilkanaÂście miesiĂŞcy przed jej ÂśmierciÂą, poszÂłam do jej gabinetu, bo skoĂączyÂł mi siĂŞ atrament, a miaÂłam do napisania waÂżny artykuÂł dla „Proroka”. Kiedy tam weszÂłam, nie zauwaÂżyÂłam Âżadnego Âśladu po jakichkolwiek dokumentach, mimo Âże mama pracowaÂła ca³¹ poprzedniÂą noc. Dopiero kiedy schyliÂłam siĂŞ do szuflady biurka, zobaczyÂłam, Âże na podÂłodze leÂży jakieÂś pismo. Nie miaÂłam zamiaru tego czytaĂŚ, ale mojÂą uwagĂŞ przykuÂł podpis ministra magii. OkazaÂło siĂŞ, Âże nawoÂłuje jÂą do zaprzestania badaĂą, „ktĂłre godzÂą w reputacjĂŞ departamentu i caÂłego ministerstwa oraz stanowiÂą zagroÂżenie dla cywilizacji czarodziejĂłw i mugoli”. NastĂŞpnego dnia przy obiedzie powiedziaÂła, Âże zÂłoÂżyÂła wymĂłwienie.

- Przepraszam, ale nadal nie rozumiem – wtrÂąciÂła ostroÂżnie Grace.

- Mimo Âże nie pracowaÂła juÂż w ministerstwie – ciÂągnĂŞÂła Ivy – nadal zamykaÂła siĂŞ na caÂłe dnie w gabinecie, nie wpuszczajÂąc nikogo, nie schodzÂąc nawet na kolacjĂŞ. WÂłaÂściwie przestaliÂśmy jÂą z ojcem widywaĂŚ – dodaÂła, wzdychajÂąc ciĂŞÂżko. – Po jakimÂś czasie do domu zaczĂŞÂły przychodziĂŚ listy z pogró¿kami, ktĂłre paliÂła w kominku, nie pozwalajÂąc nam siĂŞ do nich zbliÂżyĂŚ. ZapewniaÂła, Âże to nic takiego, Âże przecieÂż to siĂŞ juÂż zdarzaÂło.

- WczeÂśniej teÂż wam grozili? – zdziwiÂła siĂŞ Grace.

- Nie nam – odparÂła blondynka i pokrĂŞciÂła gÂłowÂą. – Ale mamie czĂŞsto. Niby nikt nie wiedziaÂł, czym zajmuje siĂŞ jako Niewymowna, ale wiadomo jak jest. JeÂśli masz chody u ministra, albo szefa departamentu, masz wglÂąd do wszystkich dokumentĂłw. W kaÂżdym razie – zaczĂŞÂła po chwili – kiedyÂś w archiwum gazety natknĂŞÂłam siĂŞ na tekst o aferze, w ktĂłrÂą zamieszani byli najwyÂżsi urzĂŞdnicy w ministerstwie. ChodziÂło o ukrywanie masowych morderstw na mugolach, ktĂłre przez lata zlecaÂł jeden z ministrĂłw.

- Fan Voldemorta?

- Po godzinach – odparÂła Ivy. – W ministerstwie nikt, oprĂłcz tych kilku szefĂłw departamentĂłw, nie wiedziaÂł o jego upodobaniach. Kiedy moja matka siĂŞ o tym dowiedziaÂła, rozpĂŞtaÂło siĂŞ piekÂło. Ludzie z pierwszych stron gazet mogli straciĂŚ swoje posady i trafiĂŚ do wiĂŞzienia na dÂługie lata.

WÂśrĂłd tych dokumentĂłw, ktĂłre dzisiaj zabraliÂśmy z mojego domu, jest raport, ktĂłry mama napisaÂła na kilka dni przed ÂśmierciÂą. Wymienia z nazwiska wszystkie zamieszane w morderstwa osoby i zamieszcza dokÂładnie tĂŞ samÂą notkĂŞ na temat amuletu, ktĂłrÂą przed chwilÂą mi przeczytaÂłaÂś. Ale to nie wszystko. W raporcie brakuje jednej strony.

Grace zmarszczyÂła czoÂło i odwrĂłciÂła wzrok w stronĂŞ biurka, na ktĂłrym leÂżaÂły wszystkie papiery, jakie zdoÂłali zabraĂŚ z domu Ivy.

- WyjaÂśnij mi coÂś. – Grace podeszÂła do biurka i zaczĂŞÂła przerzucaĂŚ plik kartek. – Jakim cudem nie sÂłyszaÂłyÂśmy o tym artykule? To znaczy, jestem pewna, Âże nie ukazaÂł siĂŞ w „Proroku Codziennym”.

- NaprawdĂŞ uwaÂżasz, Âże ministerstwo pozwoliÂłoby na wydrukowanie czegoÂś takiego? – zapytaÂła Ivy, podnoszÂąc siĂŞ z ³ó¿ka. - Z tego, co dowiedziaÂłam siĂŞ w kadrach, kazali zniszczyĂŚ caÂły materiaÂł, ale jak wiemy, Scorpius tego nie zrobiÂł.

Ivy poczuÂła, Âże krĂŞci jej siĂŞ w gÂłowie od emocji. Wszystko zaczynaÂło wydawaĂŚ siĂŞ coraz bardziej oczywiste, co wcale nie oznaczaÂło, Âże Âłatwiej byÂło jej zaakceptowaĂŚ fakty. Jej matka odkryÂła najbardziej brutalny proceder od czasĂłw dziaÂłaĂą Voldemorta, a kiedy znalazÂła sposĂłb, Âżeby zapobiec kolejnym morderstwom… PrzypÂłaciÂła to Âżyciem.

- Moja mama zobaczyÂła kiedyÂś, jak jeden z ministrĂłw pokazuje drugiemu czêœÌ magicznego amuletu – powiedziaÂła blondynka, odwracajÂąc wzrok w stronĂŞ Grace. – PowiÂązaÂła to z opisem i morderstwami, i po dÂługim czasie poszukiwaĂą, odnalazÂła drugÂą czêœÌ. W raporcie pisze, Âże „caÂłoœÌ ukryÂła w miejscu, ktĂłremu daleko do cywilizacji na tyle, Âżeby spoÂłecznoœÌ mugoli byÂła w peÂłni bezpieczna”.

- CaÂłoœÌ? To znaczy, Âże…

- UkradÂła amulet temu ministrowi – powiedziaÂła Ivy. – Po po³¹czeniu dwĂłch czĂŞÂści bardzo podupadÂła na zdrowiu. PamiĂŞtam, Âże nie byÂła w stanie rzuciĂŚ Âżadnego zaklĂŞcia, a póŸniej nawet unieœÌ kubka z herbatÂą. BÂłagaliÂśmy jÂą z ojcem, Âżeby poszÂła do szpitala, ale ona… - GÂłos siĂŞ jej zaÂłamaÂł i odwrĂłciÂła gÂłowĂŞ w stronĂŞ okna, Âżeby tylko nie widzieĂŚ wspó³czujÂącego spojrzenia Grace. - … to nie ktoÂś jÂą zabiÂł, tylko ten cholerny amulet… Tata o tym nie wiedziaÂł, wiĂŞc zacz¹³ szukaĂŚ i pewnie dokopaÂł siĂŞ do tego, co my teraz…

- Ivy – zaczĂŞÂła Grace, odwracajÂąc siĂŞ gwaÂłtownie w stronĂŞ kobiety. – SiedziaÂłaÂś nad tymi papierami caÂły dzieĂą i nie powiedziaÂłaÂś ani sÂłowa?

- C- co? – Ivy nagle zrobiÂło siĂŞ okropnie gorÂąco, a caÂły pokĂłj zacz¹³ wirowaĂŚ. – Och, ja chyba…

Grace zobaczy³a wszystko w zwolnionym tempie; jak Ivy wywraca do góry nogami, a póŸniej powoli g³owa opada jej na ramiê, a ona sama zaczyna osuwaÌ siê na pod³ogê. Brunetka z³apa³a j¹ w ostatniej chwili i po chwili poczu³a, jak ca³e cia³o kobiety zaczyna siê trz¹œÌ.

- Ivy! Ivy, do cholery, co jest grane?!

*

- RzuciÂłeÂś na niÂą Imperiusa? – Zza wysokiego fotela za biurkiem odezwaÂł siĂŞ spokojny, niski gÂłos.

- Tak, sir – odparÂł cicho mĂŞÂżczyzna, stojÂący w drzwiach okrÂągÂłego gabinetu. – Mam to, o co pan prosiÂł – dodaÂł po chwili i podszedÂł do biurka, kÂładÂąc na nim nieco pognieciony pergamin.

- Strona numer siedem… Cudownie, bardzo dobrze... -odpowiedziaÂł mĂŞÂżczyzna, siedzÂący w fotelu.

- Czy mam coÂś jeszcze dla pana zrobiĂŚ?

- To, co zwykle, Finnigan. To co zwykle.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.