Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Gdyby ktoœ jeszcze dziesiêÌ lat temu spyta³ Bena, co najbardziej ceni sobie w ¿yciu, bez wahania odpowiedzia³by, ¿e lojalnoœÌ. Dlatego, ¿e œwiat zmierza w kierunku, w którym wszystko jest na sprzeda¿; bez znaczenia, czy jest to rodzina, przyjaciele, czy Vauxhall w gara¿u. I dlatego, ¿e za najwa¿niejsze uwa¿a³ wiernoœÌ swoim przekonaniom, a zdrada by³a nieakceptowalna. W ¿adnym wypadku. W³aœnie tak odpowiedzia³by dekadê temu, ale nie by³ ju¿ tym gówniarzem, który koùczy³ szko³ê z górnolotnymi has³ami na ustach i wielkimi ideami w g³owie. Dzisiaj Ben Finnigan realnie patrzy³ na œwiat i wiedzia³, ¿e trzeba trzymaÌ z mocniejszymi. Po to, by pewnego dnia przeskoczyÌ ich umiejêtnoœciami i charyzm¹ i samemu braÌ pod swoje skrzyd³a takich Benów, jak on. A lojalnoœÌ? Szczerze mówi¹c, mia³ j¹ g³êboko w dupie.



SzedÂł wÂłaÂśnie ciemnym korytarzem na trzecim piĂŞtrze, irytujÂąc gÂłoÂśnym gwizdaniem postacie zamieszkujÂące ramy obrazĂłw porozwieszanych na Âścianach, kiedy nagle znikÂąd wyrosÂła przed nim postaĂŚ wÂściekÂłej Grace.

- MoÂżesz mi powiedzieĂŚ, gdzie ty, do cholery, byÂłeÂś?! – wrzasnĂŞÂła, ÂściskajÂąc drewnianÂą laskĂŞ tak mocno, Âże zbielaÂły jej knykcie. – Ivy jest w skrzydle szpitalnym, szukam ciĂŞ od godziny!

Ben czuÂł, Âże krew zaczyna mu odpÂływaĂŚ z twarzy, a plecy oblaÂł mu zimny pot. MusiaÂł coÂś poknociĂŚ w zaklĂŞciach, albo Imperius byÂł zbyt silny…

- Tak, ja teÂż siĂŞ martwiĂŞ – mruknĂŞÂła Grace nieco Âłagodniejszym tonem, kiedy zobaczyÂła jego minĂŞ. – ChodÂźmy juÂż.

- Ee… Co siĂŞ tak wÂłaÂściwie staÂło? – zapytaÂł ostroÂżnie, kiedy zaczĂŞli schodziĂŚ po schodach na pierwsze piĂŞtro.



Kiedy kobieta opowiadaÂła mu po kolei o wszystkim, co wyjawiÂła jej Ivy, Ben czuÂł siĂŞ coraz bardziej sÂłabo.



MoÂże jednak zostaÂła w tobie jeszcze jakaÂś czÂąstka lojalnoÂści.



Ben potrz¹sn¹³ g³ow¹, próbuj¹c uciszyÌ irytuj¹cy g³osik w swojej g³owie, który od kilku tygodni odzywa³ siê dosyÌ czêsto i to w najmniej odpowiednich momentach.

- Co ty wyprawiasz? – zapytaÂła Grace, patrzÂąc na niego podejrzliwie.

- Nic – mrukn¹³ Ben. – JesteÂśmy juÂż, wchodÂź pierwsza.

W skrzydle szpitalnym panowa³ pó³mrok; z k¹ta sali tli³ siê blady p³omieù œwiecy, stoj¹cej na szafce nocnej przy ³ó¿ku, które zajmowa³a Ivy.

- Wiem, trochĂŞ tu grobowo – powiedziaÂła blondynka, kiedy Ben i Grace podeszli bliÂżej. – Ale nie moÂżna zapaliĂŚ ÂświatÂła, bo jakieÂś sieroty, ktĂłrym siĂŞ zdawaÂło, Âże umiejÂą lecieĂŚ na miotle i odbijaĂŚ tÂłuczka jednoczeÂśnie, potrzebujÂą wypoczynku.

Ben odchrz¹kn¹³ i staraj¹c siê nie patrzeÌ na kobietê, zapyta³:

- Wiadomo juÂż, co ci jest?

- Trudy nie jest pewna – zaczĂŞÂła Ivy, przykrywajÂąc siĂŞ szczelniej kocem – ale prawdopodobnie, ktoÂś poczĂŞstowaÂł mnie Imperiusem.

- Od Imperiusa siĂŞ chyba nie mdleje? – zapytaÂła Grace, robiÂąc minĂŞ do Bena.

- To zaleÂży – odparÂł, prĂłbujÂąc pokonaĂŚ drÂżenie gÂłosu. – JeÂśli ktoÂś wyjÂątkowo mocno walczy z zaklĂŞciem, nawet nieÂświadomie, organizm bardzo szybko siĂŞ mĂŞczy. I wtedy nieszczĂŞÂście gotowe. Ale to i tak dziwne…



Ben marzyÂł o tym, Âżeby opuÂściĂŚ juÂż ten cholerny szpital i zaszyĂŚ siĂŞ w swojej komnacie z butelkÂą szkockiej. Najwidoczniej nie potrafiÂł w peÂłni poÂświĂŞciĂŚ siĂŞ roli zÂłego goÂścia, kiedy chodziÂło o Ivy.



Sentymenty.



JeÂżeli nie weÂźmie siĂŞ w garœÌ i dalej bĂŞdzie zachowywaÂł siĂŞ jak baba, to Richards…

- Profesor Richards? – zdziwiÂła siĂŞ Ivy, a Ben odwrĂłciÂł siĂŞ w stronĂŞ drzwi wejÂściowych ze zdezorientowanÂą minÂą.

Wysoki mê¿czyzna, ubrany w ciemn¹ szatê zatrzyma³ siê gwa³townie przy ³ó¿ku Ivy i obrzuci³ krótkim spojrzeniem Bena i Grace.

- WÂłaÂśnie usÂłyszaÂłem od Trudy, co zaszÂło – rzekÂł spokojnie. – MoÂże byĂŚ panienka pewna, Âże doÂło¿ê wszelkich staraĂą, Âżeby znaleŸÌ tego, kto ÂśmiaÂł rzuciĂŚ ZaklĂŞcie Niewybaczalne na terenie Hogwartu.

- Ee… dziĂŞkujĂŞ – mruknĂŞÂła Ivy, wygÂładzajÂąc koc na udach.

- JeÂżeli nie chce panienka leÂżeĂŚ w jednej sali z uczniami, mogĂŞ zaÂłatwiĂŚ osobny pokĂłj – zaproponowaÂł Richards, rozglÂądajÂąc siĂŞ po pomieszczeniu. – BĂŞdzie chyba lepiej, jeÂśli nikt nie bĂŞdzie panience przeszkadzaÂł w odpoczynku – dodaÂł, a Grace wykrzywiaÂła usta za kaÂżdym razem, kiedy wypowiadaÂł sÂłowo „panienka”.

- Nie trzeba – powiedziaÂła stanowczo blondynka. – WolaÂłabym teraz nie zostawaĂŚ sama, mam nadziejĂŞ, Âże pan rozumie.

Richards zmiesza³ siê nieco i kiwn¹³ nieznacznie g³ow¹.

- Dobrze… W takim razie, proszĂŞ odpoczywaĂŚ – powiedziaÂł, silÂąc siĂŞ na uÂśmiech. – BĂŞdzie mi pan potrzebny, panie Finnegan – na odchodnym zwrĂłciÂł siĂŞ do Bena, ktĂłry po raz kolejny tego dnia poczuÂł, Âże Âżo³¹dek podchodzi mu do gardÂła.



*

Dwa dni póŸniej.



Ivy le¿a³a na ³ó¿ku w swojej sypialni, w jednej rêce trzymaj¹c kubek z gor¹c¹ herbat¹, a w drugiej plik pergaminów z pamiêtnika Stelli Potter. Musia³a przyznaÌ, ¿e praca w Departamencie Tajemnic by³a niezwykle interesuj¹ca i nie do koùca rozumia³a, jak jej matka mog³a porzuciÌ tak intryguj¹ce zajêcie na rzecz poszukiwania jakiegoœ amuletu.

- Bardzo obchodzi ciĂŞ bezpieczeĂąstwo ludzkoÂści, naprawdĂŞ – powiedziaÂła ze Âśmiechem Grace, kiedy Ivy podzieliÂła siĂŞ z niÂą swoimi odczuciami. – MoÂże to dobrze, Âże to nie ty wybraÂłaÂś karierĂŞ w ministerstwie. A myÂślaÂłam, Âże nazwisko Potter zobowiÂązuje…

- Och, zamknij siĂŞ – odparÂła blondynka i upuÂściÂła pamiĂŞtnik na podÂłogĂŞ.

Schylaj¹c siê po niego, wyla³a na siebie pó³ kubka gor¹cego p³ynu i zaklê³a g³oœno. Kiedy drug¹ rêk¹ siêga³a po ró¿d¿kê, ¿eby osuszyÌ przemoczon¹ bluzkê, jej wzrok przyku³o coœ mieni¹cego siê jasnym blaskiem z uchylonej szafki biurka.

- MyÂślodsiewnia – powiedziaÂła na gÂłos i podniosÂła siĂŞ nagle, wylewajÂąc resztkĂŞ herbaty na dywan.

- Co ty robisz? – zapytaÂła z wyrzutem Grace. – PrzecieÂż miaÂłaÂś leÂżeĂŚ, zaraz ciĂŞ huknĂŞ.

Ale Ivy klêcza³a ju¿ przy biurku, wyci¹gaj¹c ostro¿nie g³êbokie naczynie ze wspomnieniem, do którego najtrudniej by³o jej siê zabraÌ, a które umieœci³a w Myœlodsiewni zaraz po zakoùczeniu pisania resztek, które uda³o jej siê skleciÌ do tej pory.

- Nie obraÂź siĂŞ, ale pisanie ksi¹¿ki to nie jest chyba najlepszy pomysÂł w obecnej sytuacji – powiedziaÂła brunetka, podchodzÂąc bliÂżej biurka.

- Musimy to obejrzeĂŚ. TERAZ – powiedziaÂła z naciskiem Ivy i dotknĂŞÂła twarzÂą przezroczystej mgieÂłki wypeÂłniajÂącej naczynie.



Pokój zacz¹³ z sekundy na sekundê wirowaÌ coraz szybciej, a¿ ca³kowicie znikn¹³. Ivy zamiast na dywanie w swojej sypialni, sta³a na miêkkiej, poroœniêtej mchem ziemi, poœród wysokich, po³amanych od wiatru sosen.

- Dobra, co jest grane? – zapytaÂła zdezorientowana Grace, lÂądujÂąc koÂślawo obok blondynki.

- Cicho – uciszyÂła jÂą Ivy, wskazujÂąc na kobietĂŞ, ktĂłra kilka metrĂłw dalej minĂŞÂła je, idÂąc po wydeptanej przez turystĂłw, nieco zabÂłoconej dró¿ce.



Kobiety powêdrowa³y za ni¹, ogl¹daj¹c siê dooko³a i próbuj¹c rozpoznaÌ miejsce, w którym siê znajdowa³y. Kilka minut póŸniej, kobieta wyprowadzi³a je z lasu i zatrzyma³a siê u stóp kamienistej, szczerbatej œcie¿ki, po boku której sta³ wbity w ziemiê, drewniany drogowskaz.

- Carn Eige 500 m – przeczytaÂła Grace i zmarszczyÂła czoÂło. – Dobra, dwa pytania. Gdzie jesteÂśmy i kim jest ta kobieta, ktĂłra ma kondycjĂŞ jakby biegaÂła w maratonach przynajmniej raz w tygodniu?

Ivy odwrĂłciÂła siĂŞ powoli w stronĂŞ brunetki i powiedziaÂła:

- Idziemy wÂłaÂśnie na najwyÂższy szczyt GĂłr KaledoĂąskich, a ta kobieta, to moja babcia.

Grace zdoÂłaÂła tylko wytrzeszczyĂŚ oczy, ale nie powiedziaÂła juÂż ani sÂłowa, tylko westchnĂŞÂła gÂłoÂśno i ruszyÂła za Ivy i rudowÂłosÂą kobietÂą po stromej ÂścieÂżce.



Kiedy po dwudziestu minutach by³y ju¿ prawie na samym szczycie Carn Eige, Ginny Potter zatrzyma³a siê przy jednym z malutkich wodospadów p³yn¹cych ze zbocza i wyci¹gnê³a z kieszeni ró¿d¿kê, po czym zaczê³a mamrotaÌ pod nosem zaklêcie, którego Ivy nie by³a w stanie dos³yszeÌ. Po chwili wodospad rozst¹pi³ siê, a Ginny wgramoli³a siê do œrodka przez niewielki otwór, po czym zniknê³a w ciemnoœciach. Zdezorientowana Ivy szarpnê³a Grace za ramiê i obydwie posz³y w œlady kobiety.

Wewn¹trz by³o ciemno i zimno, a krople wody kapi¹ce na ziemiê odbija³y siê g³ucho od go³ych œcian. Ginny Potter sz³a pewnym krokiem przed siebie, oœwietlaj¹c drogê jasnym promieniem z ró¿d¿ki. Po przejœciu kilkudziesiêciu metrów zatrzyma³a siê gwa³townie przed glinian¹ œcian¹ i wyci¹gnê³a z czarnego plecaka niedu¿¹ ³opatê i kartkê papieru, któr¹ po³o¿y³a na stoj¹cym nieopodal g³azie. Ivy podesz³a do miejsca, w którym le¿a³ pergamin i zaczê³a czytaÌ na g³os:

- Wyspa An t-Eilean Sgitheanach kryje w sobie wiele tajemnic, ale tylko jedna z nich jest na tyle pilnie strzeÂżona, Âże juÂż sam fakt dotarcia do niej jest niewiarygodnym wyczynem. To tutaj rozpoczyna siĂŞ jedna z najbardziej zagadkowych historii w dziejach Âświata czarodziejĂłw, o ktĂłrej wielu z nich nawet nie ÂśniÂło. To tutaj, Âśredniowieczne plemiona Iroszkockie stworzyÂły najpotĂŞÂżniejszy przedmiot, o wÂłaÂściwoÂściach tak wielu, Âże trudno wÂłaÂściwie okreÂśliĂŚ, ktĂłra z nich ma najwaÂżniejszÂą i zarazem najniebezpieczniejszÂą moc. I tylko tutaj przedmiot ten moÂże zostaĂŚ wstrzymany, do czasu, aÂż kolejna osoba postanowi go odszukaĂŚ.



Ivy próbowa³a dojrzeÌ wyraz twarzy Grace, ale œwiat³o p³yn¹ce z ró¿d¿ki by³o zbyt s³abe. Domyœla³a siê jednak, ¿e brunetka zaczyna rozumieÌ, gdzie znajduje siê amulet, którego od tygodni bezskutecznie szuka³y. Problem polega³ na tym, co tak w³aœciwie powinny z t¹ wiedz¹ zrobiÌ.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.