Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Mimo braku Âśniegu daÂło siĂŞ odczuĂŚ zbliÂżajÂącÂą siĂŞ zimĂŞ. LondyĂąskie ulice byÂły jakby martwe. Jedynie pojedyncze osoby otulone grubymi kurtkami staraÂły siĂŞ jak najprĂŞdzej dotrzeĂŚ do celu. Drzewa wyglÂądaÂły jak pokraczne zjawy czekajÂące na nieuwagĂŞ swojej ofiary, a liczne kaÂłuÂże powstaÂłe po niedawnej ulewie powoli zamarzaÂły, tworzÂąc warstewkĂŞ lodu, ktĂłra ÂłamaÂła siĂŞ ze zÂłowieszczym trzaskiem pod ciĂŞÂżarem przechodzÂącego po nich czÂłowieka.

Czarne myœli kot³owa³y siê w g³owie Richarda. Mia³ do wykonania wa¿ne zadanie, a wiedzia³, ¿e ktoœ go œledzi. W³aœnie dlatego zboczy³ z ustalonej wczeœniej trasy do pobliskich ogrodów królowej Mary. Mia³ nadziejê, ¿e spotka tam wiêcej mugoli. £udzi³ siê, ¿e pozwoli³oby mu to na zgubienie niewygodnego ogona. Niestety jedynie nieprzenikniona mg³a unosi³a siê nad drzewami. Czarodziej wiedzia³, ¿e nie dostarczy przesy³ki bez pojedynku. Zboczy³ ze œcie¿ki i uda³ siê w stronê ma³ej ³¹czki otoczonej krzakami. Nie chcia³ by ktokolwiek siê o tym dowiedzia³. Stan¹³ na samym œrodku polanki, odwróci³ siê i wyci¹gn¹³ ró¿d¿kê. By³ czujny i gotowy do odparcia ka¿dej kl¹twy. Upewni³ siê tylko czy paczuszka spoczywa bezpiecznie w wewnêtrznej kieszeni jego p³aszcza.
- Wiem, Âże tu jesteÂś. PokaÂż siĂŞ! – krzykn¹³ w stronĂŞ krzakĂłw.
Nie miaÂł pojĂŞcia, skÂąd nadleci pierwsze zaklĂŞcie. W ostatniej chwili poczuÂł jak coÂś zbliÂża siĂŞ do niego z lewej strony. SkoczyÂł przed siebie, nurkujÂąc w trawĂŞ, starajÂąc siĂŞ zlokalizowaĂŚ wroga. WystrzeliÂł parĂŞ zaklĂŞĂŚ ogÂłuszajÂących, lecz nie spodziewaÂł siĂŞ by ktĂłrekolwiek trafiÂło w napastnika. MusiaÂł go jakoÂś zlokalizowaĂŚ.
- Homenum revelio!
ZobaczyÂł jaÂśniejÂący punkt niedaleko wielkiego dĂŞbu. Nie zd¹¿yÂł jednak zaatakowaĂŚ, gdyÂż w jego kierunku leciaÂło juÂż kilka kolejnych klÂątw. PrzeturlaÂł siĂŞ po trawie i wycelowaÂł we wroga ró¿dÂżkĂŞ, jednoczeÂśnie krzyczÂąc w myÂślach „Petrificus Totalus!”. Po krĂłtkiej chwili nerwowego oczekiwania, zauwaÂżyÂł, Âże zaklĂŞcie uderzyÂło w coÂś niewidzialnego. PodniĂłsÂł siĂŞ z murawy i niemal biegnÂąc dotarÂł w miejsce, gdzie spodziewaÂł siĂŞ ujrzeĂŚ swojego wroga. WiedziaÂł, czego szukaĂŚ. W jednym miejscu trawa byÂła wyraÂźnie zagiĂŞta. ChwilĂŞ macaÂł powietrze, by w koĂącu trafiĂŚ na poszukiwany obiekt. PociÂągn¹³ zamaszyÂście, zrzucajÂąc z napastnika pelerynĂŞ niewidkĂŞ.

W pierwszym momencie nie wierzyÂł w to co widzi. Jego myÂśli pĂŞdziÂły jak oszalaÂłe. To byÂła Grace, jego przyjació³ka z czasĂłw szkolnych. Nie mĂłgÂł zrozumieĂŚ czemu go zaatakowaÂła. „MoÂże nie wiedziaÂła, Âże to ja? A moÂże wiedziaÂła i chciaÂła mi zrobiĂŚ psikusa? Nie, to by byÂło gÂłupie, w koĂącu uÂżywaÂła niebezpiecznych zaklĂŞĂŚ. ChciaÂła mnie zraniĂŚ. Wie o tej przesyÂłce.” PrĂłbujÂąc podj¹Ì jak¹œ decyzjĂŞ, zabraÂł ró¿dÂżkĂŞ, ktĂłrÂą Grace nadal trzymaÂła w zaciÂśniĂŞtej dÂłoni. ZrobiÂł parĂŞ krokĂłw w tyÂł i cofn¹³ zaklĂŞcie. Kobieta gwaÂłtownie wstaÂła i z gniewnym spojrzeniem wpatrywaÂła siĂŞ w oczy Richarda.
- ChcĂŞ wiedzieĂŚ dlaczego mnie zaatakowaÂłaÂś. ÂŻÂądam wyjaÂśnieĂą Grace! – powoli traciÂł panowanie nad sobÂą.
- Oddaj mi paczkĂŞ, a nikomu nic siĂŞ nie stanie. JeÂżeli jÂą dostarczysz, to wiedz, Âże bĂŞdziesz zdrajcÂą wszystkich czarodziei.
- Niby czemu bêdê zdrajc¹? Nie robiê nic z³ego. Wykonujê jedynie polecenia. Przegra³aœ. To ja mam ró¿d¿ki. Jesteœ na przegranej pozycji, wiêc lepiej wyt³umacz dok³adnie, co masz na myœli.
- Zdrajca!!! – krzyknĂŞÂła, po czym rzuciÂła siĂŞ do ucieczki.
Richard nie przewidzia³ takiej sytuacji. Nie chcia³ skrzywdziÌ Grace, lecz czu³, ¿e musi j¹ powstrzymaÌ. Podniós³ ró¿d¿kê i wystrzeli³ kilka zaklêÌ. Wszystkie chybi³y. Ca³e jego cia³o dr¿a³o, jakby w³aœnie chcia³o przeciwstawiÌ siê temu wszystkiemu, co dyktowa³o ch³odne myœlenie. Pozwoli³ jej uciec.

Osun¹³ siê na trawê i przez kilka chwil siedzia³ na niej, g³êboko oddychaj¹c. Nadal nie rozumia³ czemu to siê wydarzy³o. Wiedzia³, ¿e ta przesy³ka jest bardzo wa¿na dla ministerstwa i spodziewa³ siê, ¿e ktoœ spróbuje mu przeszkodziÌ. Czemu to musia³a byÌ akurat ona? Znali siê od pierwszego dnia szko³y. Pamiêta³ ten moment, w którym patrzy³ znad sto³u Puchonów, jak tiara przydzieli³a Grace do domu Kruka. Myœla³ ¿e j¹ zna. Pamiêta³ jak po ka¿dej kolacji siedzieli w ciemnych korytarzach rozmawiaj¹c ze sob¹. Ile¿ to razy zostali przy³apani przez woŸnego. W tej chwili nie wierzy³ w to, ¿e by³a to ta sama osoba. Nie móg³ sobie wyobraziÌ czemu jego najlepsza przyjació³ka zaatakowa³a go i nazwa³a zdrajc¹.

W koùcu wsta³ i zerkn¹³ na swój p³aszcz. By³ ca³y pokryty zielonymi plamami. Z ciê¿kim westchniêciem schowa³ ró¿d¿kê Grace i ruszy³ dalej. Nie zwraca³ ju¿ uwagi na to, ¿e ga³êzie targa³y jego ubranie. Chcia³ jak najszybciej wykonaÌ swoje zadanie i zapomnieÌ o tym co siê tu wydarzy³o. Jedyne czego teraz pragn¹³, to skryÌ siê w swoim ma³ym mieszkanku z dala od kogokolwiek. Dopiero po paru krokach uœwiadomi³ sobie, ¿e zostawia za sob¹ œlady. Przywo³a³ do siebie oderwane kawa³ki materia³u i poœpiesznie wróci³ na œcie¿kê. Straci³ du¿o czasu. Na pewno jego prze³o¿ony nie omieszka zbesztaÌ go za to opóŸnienie. I pomyœleÌ, ¿e od zawsze praca w Ministerstwie Magii dawa³a mu tyle radoœci. Nigdy nie wyobra¿a³ sobie, ¿e bycie aurorem bêdzie nios³o ze sob¹ tyle cierpienia.

Nie zauwa¿y³ kiedy wyszed³ z parku. W koùcu przystan¹³ na chwilê i rozejrza³ siê nieobecnym wzrokiem po otaczaj¹cych go budynkach. W koùcu skrêci³ w lew¹ alejê i pod¹¿y³ w kierunku Tottenham Court Road.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.