Wraz z odejÂściem Mara temperatura w korytarzu wyraÂźnie wzrosÂła, mimo to Villemo czuÂła, Âże dygocze na caÂłym ciele. RozpieczĂŞtowanie przejÂścia wymagaÂło od niej wiĂŞcej wysiÂłku, niÂż przypuszczaÂła, miaÂła jednak nadziejĂŞ, Âże niedÂługo siÂły jej wrĂłcÂą. PrzecieÂż czeka na nich jeszcze wiele niebezpieczeĂąstw, nie mĂłwiÂąc juÂż o walce z samym Tengelem ZÂłym, ktĂłrego moc jest wÂłaÂściwie zagadkÂą.
McGonagall podesz³a do pó³przezroczystej œciany i wyci¹gnê³a do niej rêkê. Ta przesz³a na wylot, nie natrafiaj¹c na ¿aden opór.
- Mo¿emy iœÌ dalej, raczej nic nam nie grozi - zadecydowa³a widz¹c, ¿e po drugiej stronie nie czai siê na nich ¿adne niebezpieczeùstwo.
Po chwili znaleÂźli siĂŞ za przejÂściem i wszyscy jednoczeÂśnie zasÂłonili usta i nos rĂŞkÂą.
- Fu, jak tu cuchnie! - krzyknĂŞÂła Christiana. - Chyba coÂś tu zdechÂło.
- To zapach Tengela, jesteÂśmy blisko - wyjaÂśniÂła Villemo i chciaÂła ruszyĂŚ dalej, ale McGonagall jÂą powstrzymaÂła.
- Christiano, ty nie pĂłjdziesz z nami.
- Jak to? Pani Profesor! - Dziewczyna nie mogÂła uwierzyĂŚ w to, co sÂłyszy. PrzecieÂż byÂła czĂŞÂściÂą druÂżyny, nie chciaÂła ich zostawiĂŚ w najtrudniejszym odcinku drogi.
- Pani dyrektor ma racjĂŞ - przyznaÂł Neville przepraszajÂącym gÂłosem. - To jest zbyt niebezpieczne, by ciebie naraÂżaĂŚ.
- DziĂŞkujĂŞ Longbottom, ale daj mi dokoĂączyĂŚ - zganiÂła go Minerwa.
- Nie zapominajmy, ¿e jesteœcie uczniami tej szko³y i dzieÌmi. Ponoszê za was odpowiedzialnoœÌ i nie pozwolê, by sta³a ci siê krzywda drogie dziecko. Villemo z wiadomych wzglêdów musi iœÌ dalej, chocia¿ te¿ mi siê to nie podoba.
Dyrektorka wyjĂŞÂła z kieszeni szaty maÂły notatnik z przyczepionym sowim piĂłrkiem, wyrwaÂła z niego kartkĂŞ i napisaÂła coÂś na niej.
- Mam dla ciebie inne, rĂłwnie waÂżne zadanie. - To mĂłwiÂąc, podaÂła dziewczynie papier. - WyÂślij sowĂŞ z tÂą wiadomoÂściÂą na adres, ktĂłry napisaÂłam pod spodem. To na wypadek, gdyby nam siĂŞ nie udaÂło...

Christiana wziĂŞÂła kartkĂŞ, chociaÂż minĂŞ miaÂła nadal obraÂżonÂą.
- Dobrze pani dyrektor - westchnĂŞÂła. - MoÂże pani na mnie liczyĂŚ.
Neville posÂłaÂł dziewczynie pocieszajÂący uÂśmiech, a Villemo mocno jÂą wyÂściskaÂła. ÂŻyczÂąc sobie nawzajem powodzenia i roniÂąc Âłzy, rozstaÂły siĂŞ, obiecujÂąc, Âże za niedÂługo siĂŞ zobaczÂą.
Minerwa, Neville i Villemo patrzyli chwilĂŞ za ChristianÂą, aÂż zniknĂŞÂła im z oczu.
- Czy jest mo¿liwoœÌ, ¿e ta œciana za jakiœ czas ponownie stanie siê zwyk³¹ ska³¹? - zapyta³ Neville.
- Mar mĂłwiÂł, Âże te pierwsze runy zamykajÂą korytarz, na szczĂŞÂście nie ma w zamku nikogo, kto potrafiÂłby je odczytaĂŚ - odpowiedziaÂła Villemo. - W razie czego mamy drogĂŞ ucieczki.
- Ruszajmy dalej, sÂądzÂąc po zapachu, ktĂłry siĂŞ tu unosi, twĂłj straszny przodek musi byĂŚ niedaleko.

Grupa ratunkowa, sk³adaj¹ca siê teraz z trzech osób, ruszy³a wg³¹b wilgotnego, ciemnego korytarza, oœwietlaj¹c sobie drogê ró¿d¿kami. Droga nie by³a ³atwa, gdy¿ wzd³u¿ œcian, pod³ogi i sufitu wi³y siê stare, przegni³e korzenie. Im dalej siê posuwali, tym by³y one wiêksze i liczniejsze. Villemo z niepokojem je obserwowa³a, pamiêtaj¹c co j¹ spotka³o w Zakazanym Lesie, kiedy jeden z korzeni zaatakowa³ j¹ niczym potê¿na anakonda. Na razie jednak nic siê nie dzia³o i jedyne co im doskwiera³o, to obleœna wilgoÌ oraz potworny odór. Mog³oby siê wydawaÌ, ¿e takie problemy, to ¿adne problemy, ale mokre ubrania klej¹ce siê do cia³a i d³awienie siê oparami z ka¿dym oddechem, mêczy³o bardziej, ni¿ niejedno fizyczne starcie z wrogiem. Ju¿ po kwadransie czarodzieje byli potwornie wycieùczeni, przemoczeni, a ich oczy piek³y i ³zawi³y, uniemo¿liwiaj¹c widzenie.
- Stop, poczekajcie. - Minerwa zatrzymaÂła siĂŞ tak nagle, Âże Neville zderzyÂł siĂŞ z jej plecami.
- Przepraszam, ale niczego nie widzĂŞ - wyjaÂśniÂł, przecierajÂąc oczy rĂŞkawem.
- W³aœnie o to chodzi, nie damy rady tak iœÌ dalej, ledwo oddychamy - zauwa¿y³a Dyrektorka szko³y, ³api¹c powietrze niczym ryba. - Musimy coœ z tym zrobiÌ. Jakieœ pomys³y?
Villemo z ulg¹ przyjê³a moment odpoczynku. Nie chcia³a narzekaÌ, ale wiêkszoœÌ drogi przesz³a na pó³ wdechu, aby zminimalizowaÌ odczuwanie odoru, co zaczê³o powodowaÌ zawroty g³owy. Marzy³a o tym, by zaczerpn¹Ì g³êboki, ¿yciodajny oddech.
Kiedy Minerwa zapytaÂła o jakiÂś pomysÂł, Villemo przypomniaÂła sobie, jak naleÂży postĂŞpowaĂŚ poruszajÂąc siĂŞ w dymie, czyli byĂŚ jak najbliÂżej podÂłogi, gdzie powietrze jest wtedy najczystsze. Nie ÂśmiaÂła jednak o tym mĂłwiĂŚ gÂłoÂśno, domyÂślajÂąc siĂŞ, Âże czarodzieje majÂą na pewno lepsze sposoby na takie sytuacje. Nie myliÂła siĂŞ.
- ... uczniowie u¿ywali tych baniek, kiedy Fred i George porozrzucali ³ajnobomby po korytarzach szko³y. - us³ysza³a czêœÌ wypowiedzi Neville'a, na co Minerwa uœmiechnê³a siê delikatnie, najwyraŸniej wracaj¹c wspomnieniami do tych wydarzeù. Nie zwlekaj¹c, podesz³a do Villemo z wycelowan¹ ró¿d¿k¹, na co ta minimalnie drgnê³a.
- Spokojnie moje dziecko, najwy¿szy czas byœ przywyk³a do œwiata zaklêÌ - powiedzia³a Minerwa z powag¹ i lekk¹ przygan¹ w g³osie. Wszechobecna wilgoÌ oraz dra¿ni¹cy zapach równie¿ jej dawa³y siê we znaki, zwiêkszaj¹c irytacjê. - Wyczarujê wokó³ twojej g³owy baùkê z powietrzem, myœlê ¿e wystarczy go na oko³o pó³ godziny, potem j¹ wymienimy. Wa¿ne, by odzyskaÌ si³y, bo jeszcze chwila, a padniemy tu jak muchy.
ZaklĂŞcie bÂąblogÂłowy podziaÂłaÂło idealnie i juÂż po chwili caÂła trĂłjka mogÂła zwiĂŞkszyĂŚ tempo przemieszczania siĂŞ, co byÂło niezwykle waÂżne, biorÂąc pod uwagĂŞ fakt, Âże teren byÂł coraz bardziej nieprzyjemny. W pewnym momencie podÂłoga w korytarzu byÂła juÂż caÂłkiem wypeÂłniona wijÂącymi siĂŞ korzeniami i musieli kroczyĂŚ po nich. Villemo odczuwaÂła mimowolne obrzydzenie do tych starych, poroÂśniĂŞtych szarym mchem czĂŞÂści drzew Zakazanego Lasu.

- Przed nami zakrêt, musimy tam podejœÌ bardzo ostro¿nie, nie wiadomo co siê za nim kryje - szepnê³a Minerwa, zatrzymuj¹c pozosta³ych. Bezszelestnie i powoli wychyli³a g³owê za róg korytarza... mija³y sekundy, a pani Dyrektor nie poruszy³a siê nawet o milimetr. Jedynie lekko pulsuj¹ca baùka wokó³ jej g³owy zdradza³a, ¿e kobieta oddycha.
Neville popatrzyÂł zaniepokojony na Villemo, ale ta tylko wzruszyÂła ramionami, nie wiedzÂąc, czy mogÂą juÂż siĂŞ poruszyĂŚ.
Kiedy minĂŞÂła minuta, a Minerwa nadal staÂła w tym samym miejscu, nie odzywajÂąc siĂŞ ani sÂłowem, Neville podszedÂł do niej ostroÂżnie.
- Pani profesor, wszystko w porz¹dku? - zapyta³, ci¹gn¹Ì j¹ delikatnie za po³y p³aszcza.
Nie doczekaÂł siĂŞ Âżadnej odpowiedzi.
Opiekun PuchonĂłw miaÂł zamiar wyjrzeĂŚ za rĂłg korytarza, ale Villemo chwyciÂła go za ramiĂŞ i pociÂągnĂŞÂła go z caÂłej siÂły do tyÂłu.
- Nie patrz tam! - krzyknĂŞÂła szeptem. - Nie widzisz, Âże coÂś jest nie tak?
Neville zaczerwieniÂł siĂŞ, zdajÂąc sobie sprawĂŞ, jak lekkomyÂślnie chciaÂł postÂąpiĂŚ.
- Masz racjĂŞ, wyglÂąda jakby jÂą ktoÂś zamroziÂł lub spetryfikowaÂł.
- Oddycha, wiĂŞc obstawiam, Âże to hipnoza. A skoro tak, to musi mieĂŚ kontakt wzrokowy z kimÂś, kto to robi.
Neville zupeÂłnie nie znaÂł siĂŞ na takich sprawach, podziwiaÂł jak szybko Villemo doszÂła do caÂłkiem trafnych wnioskĂłw. Nie zdawaÂł sobie sprawy, jak popularna w Âświecie Ludzi Lodu bywaÂła wÂłaÂśnie hipnoza, szczegĂłlnie w czasach, kiedy mieszkali w Taran-gai.
- PrzydaÂłoby nam siĂŞ lusterko - stwierdziÂł Neville, z nadziejÂą patrzÂąc na swojÂą podopiecznÂą. Niestety, jeÂśli chodzi o Villemo, to nie miaÂł co liczyĂŚ, Âże je posiada.
- Musimy znaleŸÌ inny sposób, na to, by podejrzeÌ, co tam siê kryje. Mo¿na siê przejrzeÌ w lustrze wody lub w odbiciu w jakieœ szybie... - myœla³a na g³os, czuj¹c, jak cenne minuty przeciekaj¹ im przez palce.
- Villemo, ja widzê swoje odbicie w twojej baùce - szepn¹³ uradowany Neville.
- RzeczywiÂście - potwierdziÂła zadowolna. - Gdyby ktĂłreÂś z nas stanĂŞÂło naprzeciwko tego czegoÂś, to druga osoba mogÂłaby zobaczyĂŚ odbicie i wiedzielibyÂśmy, z czym mamy do czynienia.
Neville ju¿ podj¹³ decyzjê, ¿e to on stanie w korytarzu, a Villemo bêdzie obserwowaÌ odbicie w jego baùce.
- Skoro to hipnoza, to jest to coÂś z twojej dziedziny. Na pewno bĂŞdziesz lepiej wiedzieĂŚ, kim lub czym jest nasz wrĂłg.
Villemo musiaÂła siĂŞ z tym zgodziĂŚ, ChociaÂż ogromnie nie chciaÂła by Neville wystawiaÂł siĂŞ na tak bezpoÂśrednie niebezpieczeĂąstwo. BĂŞdzie musiaÂł jakiÂś czas byĂŚ odwrĂłcony do wroga plecami, nie wiadomo czy nie zostanie zaatakowany. PowiedziaÂła mu o swoich wÂątpliwoÂściach.
- Wydaje mi siĂŞ, Âże skoro do tej pory nie doszÂło do ataku, to jest szansa, Âże nam siĂŞ uda.
Villemo skinê³a g³ow¹. W³aœciwie nie mieli ¿adnego innego wyjœcia z tej sytuacji. Nie trac¹c wiêcej czasu Neville wysun¹³ siê z korytarza, plecami w stronê œciany, tak by Villemo z bezpieczniej odleg³oœci, staj¹c przy Minerwie, mog³a zobaczyÌ, co siê odbija w powietrznej baùce Neville'a. Mia³ nadziejê, ¿e Villemo nie widzi jak dr¿¹ mu rêce, mimo to by³ absolutnie gotowy do ewentualnej obrony. To, ¿e nie wiedzia³ co siê dzieje za jego plecami sprawia³o, ¿e serce dudni³o mu ze strachu. Nie ba³ siê jednak o siebie, jego niepokój wi¹za³ siê bardziej z odpowiedzialnoœci¹, która na nim teraz ci¹¿y³a. Skoro Minerwa by³a "niedysponowana", to on by³ jedynym doros³ym, doœwiadczonym czarodziejem, który powinien ochraniaÌ swoj¹ podopieczn¹. To dodawa³o mu pewnoœci siebie i odwagi, której tak bardzo teraz potrzebowali.

W korytarzu panowa³a cisza, przerywana jedynie niespokojnym oddechem czarodziejów, tak jakby nikogo prócz nich nie by³o, a przecie¿ doskonale czuli czyj¹œ z³owrog¹ obecnoœÌ.
Mieli szczĂŞÂście, Âże Profesor staÂł w zaciemnionym miejscu, a zakrĂŞt spowijaÂło delikatne ÂświatÂło, dziĂŞki czemu odbicie w baĂące Neville'a byÂło caÂłkiem wyraÂźne. Kilka sekund wystarczyÂło, by Villemo zobaczyÂła i rozpoznaÂła, z czym majÂą doczynienia.
- To siê nie uda - szepnê³a Villemo zdruzgotana - nigdy nie damy rady przejœÌ dalej.
Neville nie œmia³ siê poruszyÌ, wiêc Villemo da³a mu znak, ¿eby do niej podszed³. Z ulg¹ przyj¹³ fakt, ¿e nie musi ju¿ staÌ, wystawiony na bezpoœrednie niebezpieczeùstwo.
- I jak? Co zobaczy³aœ? - zapyta³, podekscytowany i zaczerwieniony. Generalnie odk¹d wzi¹³ udzia³ w tej wyprawie, czu³ siê, jak gdyby znowu mia³ kilkanaœcie lat, kiedy to bra³ udzia³ w niezwyk³ych wydarzeniach zwi¹zanych z Harrym Potterem i Voldemortem. Zaraz jednak poczu³ smutek i têsknotê za swoimi przyjació³mi z Gryffindora i postanowi³, ¿e jak tylko uporaj¹ siê z Tengelen Z³ym postara siê odnowiÌ z nimi kontakt.
- To jest szaman - powiedziaÂła zdenerwowana Villemo, przywracajÂąca Neville'a do teraÂźniejszoÂści.
- Tu¿ za zakrêtem znajduj¹ siê du¿e drzwi, a on jest tak jakby - szuka³a przez chwilê odpowiednich s³ów - do nich przytwierdzony. Nie widzia³am tego zbyt dok³adnie, ale wygl¹da jakby nie móg³ siê ruszyÌ. Niestety jego wzrok jest skupiony na McGonagall i póki ma z ni¹ kontakt wzrokowy, nie mo¿emy na ni¹ liczyÌ.
- Musimy odwrĂłciĂŚ jego uwagĂŞ - zdecydowaÂł Neville. - MĂłgÂłbym wyskoczyĂŚ nagle zza plecĂłw pani dyrektor i z zamkniĂŞtymi oczami uderzyĂŚ w niego zaklĂŞciem. Wystarczy coÂś lekkiego, co odwrĂłci jego wzrok, ale nie uszkodzi Âścian korytarza.
- Dobrze, tylko musi pan zrobiĂŚ to szybko - ostrzegÂła Puchonka - widziaÂłam, Âże ten szaman ma wolne rĂŞce, nie wiadomo czy nie potrafi jeszcze jakiÂś sztuczek.

Opiekun Puchonów bez zbêdnej zw³oki zacz¹³ realizowaÌ swój pomys³. W jednej sekundzie znalaz³ siê na przeciwko szamana i z zamkniêtymi oczami rzuci³ w niego zaklêciem.
-Drêtwota! - Echo ponios³o siê po korytarzu, a zaraz za nim krzyk istoty przytwierdzonej do wielkich drzwi. W nastêpnej sekundzie Minerwa osunê³a siê na ziemiê, wiêc Villemo doskoczy³a do niej, by zamortyzowaÌ upadek. Neville w tym czasie, widz¹c k¹tem oka, ¿e szaman zamiast byÌ oszo³omiony, miota siê na wszystkie strony, ponownie wycelowa³ w niego ró¿d¿k¹. Tym razem u¿y³ zaklêcia conjunctivitis, które go skutecznie oœlepi³o. Szaman wrzeszcza³ tak, ¿e ze œcian i sufitu korytarza sypa³a siê ziemia, jednak b¹ble z wod¹ skutecznie t³umi³y nie tylko odór, ale te¿ przeszywaj¹cy dzwiêk. Villemo stanê³a na przeciwko szamana i skupi³a na nim ca³¹ swoj¹ uwagê. Musia³a sprawiÌ, ¿eby drzwi, których strzeg³ otworzy³y siê, co nie powinno stanowiÌ dla niej ju¿ teraz wyzwania. Problem polega³ na tym, ¿e na ich œrodku znajdowa³o siê cia³o ich wroga, najwyraŸniej scalone z drzwiami g³ow¹, ³okciami, plecami i stopami. Z przera¿eniem zdali sobie sprawê, ¿e jeœli wrota zaczn¹ siê otwieraÌ, szaman zostanie rozerwany na strzêpy.