Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

W jego rêku nagle pojawi³a siê ró¿d¿ka. Celowa³ w kobietê, podczas gdy ta z zainteresowaniem wpatrywa³a siê w jego twarz.

- Chyba oboje wiemy, Âże mnie nie zaatakujesz. – na jej twarzy pojawiÂł siĂŞ niewielki uÂśmieszek.

W jej gÂłosie daÂło siĂŞ wyczuĂŚ, Âże dokÂładnie wie co robi. NawiÂązywaÂła do ich ostatniego starcia. KontrolowaÂła sytuacjĂŞ i najwyraÂźniej dobrze siĂŞ przy tym bawiÂła.

- Czego chcesz? – warkn¹³ Richard.
- Nie martw siĂŞ, nie jestem uzbrojona. ChciaÂłam tylko z tobÂą porozmawiaĂŚ.
- WydawaÂło mi siĂŞ, Âże ostatnio chciaÂłaÂś mnie zraniĂŚ. Czemu miaÂłbym i teraz wierzyĂŚ, Âże nic mi nie zrobisz?
- Bo dostarczyÂłeÂś juÂż przesyÂłkĂŞ. – odpowiedziaÂła takim tonem, jakby tÂłumaczyÂła maÂłemu dziecku czemu ogieĂą parzy.
- A co to ma do rzeczy? – powoli zaczynaÂła go irytowaĂŚ ta bezsensowna przepychanka, ktĂłrÂą ewidentnie przegrywaÂł.
- Ach, myÂślaÂłam, Âże jesteÂś inteligentnym czarodziejem.
- A ja myœla³em, ¿e jesteœ moj¹ przyjació³k¹!!!

W koĂącu wykrzyczaÂł to, co w nim siedziaÂło i nie dawaÂło mu spokoju. Przez chwilĂŞ piorunowali siĂŞ wzrokiem. WidaĂŚ, w koĂącu chÂłopakowi udaÂło siĂŞ trafiĂŚ w czuÂły punkt. Grace wydawaÂła siĂŞ zbita z tropu. Przez chwilĂŞ nie wiedziaÂła co powiedzieĂŚ.

- Zatem czy mogĂŞ wejœÌ, czy bĂŞdziemy rozmawiaĂŚ przez prĂłg? – w jej gÂłosie pojawiÂło siĂŞ podenerwowanie - ÂŁadna norka. – powiedziaÂła wchodzÂąc bez uprzedzenia do Âśrodka mieszkania.
- Nie zmieniaj tematu, czemu mnie zaatakowaÂłaÂś?

Nie chciaÂł daĂŚ za wygranÂą. Tylko odpowiedzi na to pytanie brakowaÂło mu, by ukÂładanka byÂła caÂła.

- Myœla³am, ¿e domyœlisz siê ¿e chodzi³o mi o zawartoœÌ paczki, która jest nad wyraz niebezpieczna. Zdajesz sobie sprawê, co w³aœnie zrobi³eœ?

Nie spodziewaÂł siĂŞ takiego wyjaÂśnienia. „O jakim niebezpieczeĂąstwie ona mĂłwi?” zastanawiaÂł siĂŞ gorÂączkowo, nie mogÂąc niczego wymyÂśliĂŚ. PostanowiÂł zakryĂŚ siĂŞ swoimi wytycznymi.

- WykonaÂłem swoje zadanie.
- Ha! JesteÂś tylko zwykÂłym pionkiem, a nie aurorem.
- Jak Âśmiesz zniewaÂżaĂŚ mnie w moim wÂłasnym domu!
- To nie byÂła zniewaga, tylko stwierdzenie faktu.
- PrzekazaÂłem paczkĂŞ zaufanemu pracownikowi Ministerstwa, co zÂłego w tym widzisz?
- A to, Âże jesteÂś zaÂślepiony przez idealizowanie wszystkiego. NaprawdĂŞ myÂślisz, Âże wszyscy pracownicy Ministerstwa sÂą oddani swojej pracy i nie myÂślÂą o wprowadzeniu zmian, ktĂłre odpowiadaÂłyby wÂłaÂśnie im? Nic podejrzanego nie wpadÂło ci w oko, kiedy dostarczaÂłeÂś przesyÂłkĂŞ?

ObawiaÂł siĂŞ tego argumentu. TakÂże zauwaÂżyÂł, Âże coÂś byÂło nie tak z osobÂą, ktĂłrej miaÂł przekazaĂŚ paczkĂŞ. Nie wyglÂądaÂła na pracownika Ministerstwa. PrzypominaÂła raczej jakiegoÂś szmuglera.

- O czym ty mĂłwisz? Ja… moÂże… Mamy czasy pokoju. ÂŚmiercioÂżercy zostali pokonani.
- Nie powiedziaÂłam nic o ÂśmiercioÂżercach. MĂłwiĂŞ tylko, Âże pewnych przekonaĂą nie da siĂŞ tak szybko wykorzeniĂŚ, a obecne wÂładze nie sÂą raczej z nimi zgodne.
- Do czego d¹¿ysz? - spodziewa³ siê do czego d¹¿y dziewczyna, jednak chcia³ to us³yszeÌ z jej ust.
- Nadal tego nie widzisz? Zarówno minister Shaklebot jak i szef biura aurorów Potter poczynili powa¿ne kroki, by znieœÌ dawne przes¹dy o czystoœci krwi. Wielu rodom z tradycjami siê to nie podoba.
- A co to ma wspĂłlnego z przesyÂłkÂą?
- Wszystko. Podejrzewam, ¿e niektórzy aurorzy nale¿¹ do zwolenników czystoœci krwi. Wykry³am, ¿e utrzymuj¹ kontakty z kilkoma handlarzami i wytwórcami czarnomagicznych przedmiotów i eliksirów. Mam powa¿ne powody by twierdziÌ, ¿e w³aœnie taki przedmiot przemyca³eœ pod os³on¹ wykonywania zadania.

Nadal nie byÂł w stanie uwierzyĂŚ w to, Âże zostaÂł zmanipulowany. PrzypomniaÂł sobie ostatni list Grace. OstrzegaÂła go przed tym. ZakryÂł twarz dÂłoĂąmi, majÂąc nadziejĂŞ, Âże ochroni go to przed prawdÂą, ktĂłrej tak bardzo siĂŞ obawiaÂł. Nie chciaÂł w to uwierzyĂŚ.

- To jakiÂś absurd. MoÂże zechcesz przedstawiĂŚ mi te dowody?
- Umm, to nie takie proste. Wiesz, Âże pracujĂŞ w Departamencie Tajemnic. OdwiedziÂłam raz salĂŞ przepowiedni. ByÂła tam jedna, na ktĂłrej byÂło moje nazwisko, a teraz zapewne pojawiÂło siĂŞ i twoje.
- Czemu miaÂłoby siĂŞ nagle pojawiĂŚ moje nazwisko?
- Bo czêœÌ przepowiedni odnosi³a siê do osoby, której przyjaŸù zdradzê. Niejako ciê w to wpl¹ta³am, przepraszam. Je¿eli chcesz, mogê j¹ wypowiedzieÌ, ale myœlê, ¿e najlepiej bêdzie jak sam j¹ us³yszysz.

ZaczĂŞÂła siĂŞ zbieraĂŚ. Nie chciaÂł by wyszÂła, bo to oznaczaÂłoby, Âże zostanie sam z nowymi, przeraÂżajÂącymi go informacjami. Nie wiedziaÂł co powiedzieĂŚ. AnalizowaÂł jej ostatnie sÂłowa szukajÂąc jakiegoÂś punktu zaczepienia.

- Ale jak? Taka rzecz przechowywana jest w Sali Przepowiedni.
- DokÂładnie. Zapraszam ciĂŞ do Departamentu Tajemnic. BĂŞdĂŞ czekaĂŚ na ciebie jutro w poÂłudnie na dziewiÂątym piĂŞtrze, przy windzie. Jeszcze raz przepraszam, Âże ciĂŞ w to wciÂągnĂŞÂłam, dlatego dajĂŞ ci teraz moÂżliwoœÌ wyboru. Zawsze moÂżesz nie przyjœÌ. – po chwili dodaÂła - CieszĂŞ siĂŞ Âże jesteÂś caÂły i zdrowy.

Uœmiechnê³a siê do niego pocieszaj¹co, po czym nagle przytuli³a go i poca³owa³a w policzek. Ch³opak nie spodziewa³ siê tego. Grace korzystaj¹c z faktu, ¿e Richard sta³ oniemia³y, wysz³a. Po chwili m³ody auror ruszy³ pêdem do drzwi i wyskoczy³ na ruchliw¹ uliczkê. Krzykn¹³ jej imiê i rozgl¹da³ siê, jednak nigdzie nie zobaczy³ bujnych kasztanowych w³osów. Z westchniêciem wróci³ do swojej norki. Czeka³a go naprawdê wspania³a noc.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.