Ginny rozmyśla nad swoim życiem z Harrym
Był piękny dzień, lecz jej humor wcale nie był zbyt dobry. Siedziała w domku na drzewie z wielką paczką chusteczek i wypłakiwała oczy. Po jej policzkach spływały rzęsiste łzy. Zazwyczaj nie płakała, w końcu została już zahartowana, mając tylu braci. Dzisiaj jednak nadszedł dzień bolesnych wspomnień i przeżywania bólu na nowo.
Przed oczami mijały jej sceny z życia z Harrym. Lata szkolne... Wspominała, jak pierwszy raz zobaczyła go na peronie 9 i 3/4 przy stacji King's Cross. Och, ale wtedy zazdrościła braciom, że oni mogą z nim rozmawiać, a ona tylko spoglądać na niego z oddali. Od pierwszego razu, gdy go ujrzała, wiedziała, że kiedyś to będzie jej chłopak, że kiedyś go zdobędzie. Tak bardzo go kochała! Kiedy przyjechał na wakacje do Nory, była taka podekscytowana. Spełniały się jej marzenia. Na jej pierwszym roku w Hogwarcie próbowała zwrócić jego uwagę. Niestety, choć dopiero teraz to zrozumiała, swoim głupim zachowaniem tylko pogłębiała jego siostrzane uczucia lub, co więcej, zrażała go do siebie. Gdy uratował ją w Komnacie Tajemnic, myślała, że może coś między nimi zaiskrzy. Jednak Harry potraktował to jako żelazny obowiązek, nie kierowało nim żadne uczucie. To właśnie przez jego brak emocjonalności przelewała swoje żale do dziennika Toma Riddla. W kolejnych latach nauki zrozumiała, że ma swoje atuty i żeby oderwać się od rozmyślań o Harrym, zaczęła spotykać się z innymi. Może też po to, aby Harry był trochę zazdrosny? Po drodze znalazła w Hermionie prawdziwą przyjaciółkę, ostoję spokoju. Zwierzała jej się ze swych obaw. Natomiast na szóstym roku coś zaiskrzyło... Dzięki Hermionie i poczynionych obserwacjach, zauważyła że Harry nareszcie zaczyna coś do niej czuć. Czasami po kryjomu śmiała się z jego nieudolnych zalotów. W końcu postanowiła mu pomóc. Przejęła inicjatywę i stworzyła idealną sytuację do pocałunku. No i stało się! Pocałował ją, a ona czuła się w jego ramionach jak najszczęśliwsza kobieta na ziemi. Później było kilka miesięcy bycia razem. Wszystko przerwała jednak śmierć Dumbledore'a. Zapamiętała moment, kiedy Harry z nią zrywał. Mówił, że do dla jej dobra. Chciał ją chronić, lecz ona wolałaby być przy nim, nawet w niebezpieczeństwie. I najgorsza chwila... Widok jego martwego ciała w ramionach Hagrida. Nie wierzyła własnym oczom! Chciała krzyczeć na cały głos. Teraz ona kocha go jeszcze mocniej, ale czy on odwzajemnia to uczucie?
Ostatni raz pociągnęła nosem i otarła łzy. Pora wziąć się w garść. Zauważyła, że słońce już zachodzi, a niebo robi się szarawe. Siedziała w domku cały dzień. To stanowczo za długo. Dlaczego mama nie zawołała jej na obiad? No tak, przecież nikt nie znał jej tajemniczej kryjówki. Zeszła na ziemię i skierowała swe kroki do domu. Po drodze słuchała pięknego trelu ptaków. Gdy wchodziła do Nory, zderzyła się z tatą.
- Hej, tatku. Wróciłeś! - krzyknęła.
- Przyszedłem wcześniej. Nie mogłem się doczekać spotkania z tobą, córciu - odpowiedział z ciut mniejszym entuzjazmem.
- Czy coś się stało?
- Nie, nic. Po prostu jestem zmęczony po pracy.
- Wiesz może, gdzie jest mama? - spytała.
- A jak myślisz? Oczywiście, że w kuchni! - powiedział z szerokim uśmiechem, po czym zaśmiał się ochoczo.
Ginny weszła do kuchni i przywitała się z mamą.
- Gdzie byłaś? Zaczynałam się już martwić! - powiedziała od progu Molly.
- Oj, mamuś! To nieistotne. Ważne, że jestem - odpowiedziała wesoło Ruda.
- Ja ci dam nieistotne... Chcesz, żebym zeszła na zawał? - spytała nie na żarty, po czym wygięła usta w lekkim dąsie.
- Spokojnie, mamo. Przepraszam, już nie będę.
Dziewczyna miała już plan, jak udobruchać mamę, ale za chwilę na jej twarzy zauważyła uśmiech.
- Córciu, bądź grzeczna. Ja naprawdę się martwię - zdołała wyartykułować Molly. - A tak w ogóle, to przyjeżdża do nas jutro niespodziewany gość.
- No - pomyślała Ginny. - Pewnie kolejna ciotka.
Nie będzie mogła nigdzie się wymykać! Chociaż to tylko parę dni i może pomoże jej to oderwać się od smutnych rozmyślań. Lecz postępując rozsądnie, nie powiedziała tego na głos. Pokrzepiona tą myślą, poszła do siebie.
Prorok Niecodzienny
Nicram_93
[P]Louise Lainey
dobrosia1
Penelope
Upadly Aniol
Ja zawsze daję oceny więc: Panno dobrosia, panno dobrosia, daję Ci zadowalający bo dialogi trochę leżą... 
![[off]](../../infusions/shoutbox_panel/sh_offline.png "Offline")
A.
Czuję romans haha.
W sumie taka trochę ckliwa ta twoja historia, chociaż mam nadzieję, że rozwiniesz ją trochę inaczej, niż mi się wydaje. Nie chcę przesądzać ; )
Nie potrafię po prostu zrozumieć kilku rzeczy. Z jednej strony piszesz, że Ginny jest zahartowana, a potem to jej rozczulenie jakoś temu przeczy. Nie chodzi o sam płacz czy wspomnienia, ale sposób w jaki ona płakała i wspominała. Daleko tutaj od zahartowanej osoby. Przynajmniej takie jest moje wrażenie, ale mogę się mylić.
Dwa - Ginny dopiero co wypłakiwała się w domku, czego zazwyczaj nie robi, czyli coś musiało ją totalnie robić, a potem wdaje się w pogawędkę z rodzicami i "odpowiada wesoło". Nie pasuje mi to do całości. Mogłaś napisać najpierw, że przywdziała jakąś maskę wesołości albo że zwyczajnie w oka mgnieniu poprawił jej się humor. No i to takie "tatku", "córciu"... za dużo słodyczy. Nie dostrzegłam jej wcześniej w domu rudzielców.
To takie małe niesnaski na początek, ale opowiadanie zapowiada się w porządku. Piszesz dosyć zgrabnie, na pewno nie robisz niezliczonych powtórzeń.
W sumie jeszcze nie widziałam dobrego FF na temat Harry'ego i Ginny i chociaż nie wiem, czy ruda przypadkiem nie zakocha się w kimś innym, to i tak jestem bardzo ciekawa. Dlatego dawaj szybko kolejną część ; )