Dormitorium rozœwietli³y promienie s³oùca, wpadaj¹ce przez ma³e, okr¹g³e okienko. Powoli sunê³y po drewnianych meblach, nocnych stoliczkach i baldachimach ³ó¿ek, a¿ dotar³y do twarzy œpi¹cej Puchonki. Villemo zmru¿y³a oczy, oœlepiona blaskiem i przekrêci³a siê na drugi bok. Ktoœ energicznie potrz¹sa³ j¹ za ramiê, wiêc leniwie wspar³a siê na ³okciach.
- Musimy siĂŞ zbieraĂŚ, zaraz Âśniadanie. – Christiana wyciÂągnĂŞÂła z szuflady kosmetyczkĂŞ i zaklepaÂła sobie miejsce w kolejce do Âłazienki.
NorweÂżka ociÂągajÂąc siĂŞ, wstaÂła z ³ó¿ka. Nie byÂła rannym ptaszkiem, juÂż raczej niedÂźwiedziem albo susÂłem, a leniwe, wakacyjne poranki tylko pogorszyÂły sprawĂŞ. W dodatku stanowczo nie mogÂła uznaĂŚ pierwszej nocy w Hogwarcie za udanÂą. PatrzÂąc w lusterko, nie zdziwiÂła siĂŞ, Âże ma zapuchniĂŞte oczy i jest jeszcze bardziej blada niÂż zwykle. PrzygotowaÂła na komodzie potrzebne na dzisiejszy dzieĂą przybory oraz szatĂŞ, dbajÂąc o to, by niczego nie zapomnieĂŚ. NauczyÂła siĂŞ sprawdzaĂŚ wszystko raz a porzÂądnie, tak, by potem nie zaprzÂątaĂŚ sobie tym gÂłowy. ZerknĂŞÂła na swĂłj plan zajĂŞĂŚ. ByÂło na nim zielarstwo, opieka nad magicznymi stworzeniami, eliksiry i zaklĂŞcia oraz uroki. Sporo jak na pierwszy dzieĂą – pomyÂślaÂła. Klara powiedziaÂła jej, Âże bĂŞdzie mieĂŚ tylko te przedmioty, z ktĂłrych dostaÂła najlepsze oceny na egzaminie. CieszyÂło jÂą, Âże nie bĂŞdzie musiaÂła uczyĂŚ siĂŞ transmutacji. Bo do czego miaÂłoby siĂŞ to przydaĂŚ? Niestety, musiaÂła przyznaĂŚ, Âże brak lekcji z obrony przed CzarnÂą MagiÂą byÂł dla niej nie najlepszym rozwiÂązaniem. Pytania z tej dziedziny okazaÂły siĂŞ najtrudniejsze z caÂłego testu. Gdyby tylko poÂświĂŞciÂła jeszcze wiĂŞcej czasu na naukĂŞ... teraz jest juÂż za póŸno.

- Co tak wzdychasz? - zapytaÂła Christiana, zaplatajÂąc dÂługie wÂłosy w warkocz. MiaÂła na sobie szkolny mundurek, a na jej szyi wisiaÂł ¿ó³to-czarny krawat. – Nie wyspaÂłaÂś siĂŞ?
- Nie do koĂąca – odpowiedziaÂła Villemo, zabierajÂąc z komody swoje ubranie. – MiaÂłam koszmary. Nie stresuje ciĂŞ ten pierwszy dzieĂą? Mnie przewraca siĂŞ w Âżo³¹dku.
Christiana wsunĂŞÂła w niesforne kosmyki kilka spinek, usiadÂła koÂło Villemo i chwyciÂła jÂą za rĂŞkĂŞ. ByÂła lodowata.
- TrochĂŞ stresuje, ale lubiĂŞ podejmowaĂŚ nowe wyzwania. Poza tym mam ciebie, a razem jest zawsze raÂźniej. Masz wolnÂą ÂłazienkĂŞ.
- DziĂŞki – odpowiedziaÂła Villemo z uÂśmiechem, wdziĂŞczna za wsparcie koleÂżanki.
WyszÂły z dormitorium jako ostatnie. NorweÂżka ukradkiem spoglÂądaÂła w stronĂŞ pokoju chÂłopakĂłw, sama nie zdajÂąc sobie sprawy z tego, co robi. Nagle drgnĂŞÂła, czujÂąc dotyk na ramieniu. OdwrĂłciÂła siĂŞ natychmiast. Artur posÂłaÂł jej szeroki uÂśmiech, na co Villemo poczuÂła ukÂłucie rozczarowania.
- CzeœÌ, jak pierwsza noc? - zapyta³. Pomimo radosnej miny, wyczu³a w jego g³osie troskê. Villemo przesz³o przez myœl, ¿e albo spa³ równie Ÿle jak ona, albo wiedzia³ o jej koszmarach... zaœmia³a siê w duchu z tak niedorzecznych myœli.
- MogÂło byĂŚ lepiej. W kaÂżdym razie nie zaspaÂłam, a to juÂż sukces. A jak u ciebie?
- SpaÂłem jak dziecko, ale moi koledzy z pokoju narzekali na jakieÂś dziwne haÂłasy – odpowiedziaÂł tajemniczo.
- Co ty nie powiesz - wykrzykn¹³ jeden z PuchonĂłw. – ChrapaÂłeÂś jak smok!
W pokoju wspĂłlnym rozlegÂł siĂŞ Âśmiech i przepychanki, przez ktĂłre Artur wpadÂł wprost na stojÂącÂą przy kominku Villemo. Oboje polecieli na puchaty dywan, zderzajÂąc siĂŞ gÂłowami. Kolejna salwa Âśmiechu rozniosÂła siĂŞ wkoÂło. PrĂłbowali siĂŞ pozbieraĂŚ, ale guzik przy rĂŞkawie koszuli Artura wczepiÂł siĂŞ Villemo we wÂłosy.
Nagle Christiana przeskoczyÂła nad nimi, kierujÂąc siĂŞ z powrotem do dormitorium.
- Wybaczcie go³¹beczki, ale zapomnia³am ró¿d¿ki! Zaraz wracam.
Blade policzki Villemo nabraÂły szkarÂłatu niczym najdojrzalsze owoce jabÂłoni. Po chwili, z pomocÂą kolegi, uwolniÂła siĂŞ z guzikowego potrzasku.
- Przepraszam Vill, nic ci nie jest? - zapytaÂł, pomagajÂąc jej wstaĂŚ.
- Wszystko w porzÂądku, dziĂŞki. ChociaÂż moja fryzura pewnie powiedziaÂłaby coÂś innego. - StaraÂła siĂŞ ukryĂŚ zmieszanie za Âśmiechem. DomyÂślaÂła siĂŞ, Âże jej jasne, dÂługie wÂłosy, sterczÂą teraz na wszystkie strony.
- JesteÂś piĂŞkna jak zawsze. Dobra ja lecĂŞ – powiedziaÂł Artur z lekkoÂściÂą, ruszajÂąc do wyjÂścia. – ChĂŞtnie bym juÂż coÂś zjadÂł. Do zobaczenia! - NorweÂżka pomachaÂła mu wesoÂło, a potem odetchnĂŞÂła z ulgÂą, kiedy znikn¹³ za stertÂą beczek.

Wszyscy Puchoni opuœcili pokój wspólny, tylko Villemo czeka³a na kole¿ankê przy kominku. P³omienie leniwie taùczy³y w jej zielonych oczach, ale serce wci¹¿ niespokojnie szybko bi³o.
- Dobra, moÂżemy iœÌ – oznajmiÂła Christiana, machajÂąc energicznie ró¿dÂżkÂą, przywoÂłujÂąc koleÂżankĂŞ do rzeczywistoÂści. PodaÂła koleÂżance szczotkĂŞ. - To dla ciebie.

Sz³y szybkim krokiem, opuszczonym korytarzem, prowadz¹cym do Wielkiej Sali. Villemo mia³a nadziejê, ¿e ich wejœcie na œniadanie pozostanie niezauwa¿one, mimo ¿e najprawdopodobniej wszyscy uczniowie zd¹¿yli ju¿ rozsi¹œÌ siê wzd³u¿ potê¿nych sto³ów.
Christiana nagle stanĂŞÂła jak sÂłup soli, przytrzymujÂąc Villemo za ramiĂŞ.
- SÂłyszaÂłaÂś?
- Co takiego? - zapytaÂła NorweÂżka, rozglÂądajÂąc siĂŞ dookoÂła.
- JakaÂś k³ótnia. To chyba za tÂą ÂścianÂą – powiedziaÂła szeptem Christiana i zaraz potem przyÂłoÂżyÂła ucho do niewielkich, drewnianych drzwi.
- Co ty wyprawiasz?! - szeptem zawo³a³a Villemo, próbuj¹c odci¹gn¹Ì kole¿ankê. Ona te¿ zaczê³a coraz wyraŸniej s³yszeÌ rozmowê, ale nie mia³a zamiaru pods³uchiwaÌ.
- Daj spokĂłj, nikt nas nie zobaczy – powiedziaÂła i przyÂłoÂżyÂła do ust palec wskazujÂący, nakazujÂąc ciszĂŞ. - SÂłyszĂŞ wyraÂźnie gÂłos Longbottoma, jestem ciekawa o co chodzi.
Ku przeraÂżeniu Villemo, Christiana uchyliÂła lekko drzwi. OdetchnĂŞÂła z ulgÂą, gdy nie zaskrzypiaÂły.

- Nie pozwalaj sobie za duÂżo, Longbottom, wiesz dobrze, Âże moÂżesz szybciutko stÂąd wylecieĂŚ! – powiedziaÂł surowy, kobiecy gÂłos.

- To Andromeda Hopkins! - wyszeptaÂła przejĂŞta Villemo, nie mogÂąc siĂŞ juÂż opanowaĂŚ, by nie sÂłuchaĂŚ. Christiana ponownie uniosÂła palec do ust.

- Dyrektor McGonagall wyraÂźnie powiedziaÂła, Âże jeÂśli sprawdzĂŞ siĂŞ w Hufflepuffie, to w przyszÂłym roku mogĂŞ liczyĂŚ na Gryffindor. Dobrze pani wie, ile to dla mnie znaczy.
- Oj Longbottom, Longbottom, jaki ty jesteÂś naiwny. Gdyby ktoÂś chciaÂł ciĂŞ na tĂŞ posadĂŞ, juÂż dawno byÂłbyÂś wÂśrĂłd GryfonĂłw. A jak widaĂŚ, nie jesteÂś.
- Nie zrazi mnie pani. Nie wiem, jak to pani zrobiÂła, ale do ostatniej chwili to ja miaÂłem byĂŚ na pani miejscu. Nigdy nie uwierzĂŞ, Âże pani Dyrektor nagle zmieniÂła zdanie i wystawiÂła mnie do wiatru.
- Sugerujesz, Âże mĂłgÂłbyÂś byĂŚ lepszy ode mnie? To oczywiste, Âże moje doÂświadczenie i inteligencja przewaÂżyÂły.
- Raczej spryt i d¹¿enie po trupach do celu. A¿ dziwne, ¿e nie jest pani opiekunem Slytherinu.
- Jeszcze po¿a³ujesz tych s³ów g³upcze. Do widzenia!

Villemo i Christiana odbiegÂły od drzwi i w ciÂągu kilku sekund zniknĂŞÂły za zakrĂŞtem. Dopiero na koĂącu korytarza przystanĂŞÂły, by nabraĂŚ tchu.
- Wszyscy siĂŞ dziwili, Âże profesor Longbottom jest z Puchonami. Podobno od zawsze staraÂł siĂŞ o stanowisko opiekuna Gryffindoru, teraz juÂż wiemy, dlaczego mu siĂŞ nie udaÂło – powiedziaÂła Christiana, ÂłapiÂąc krĂłtkie oddechy.
Villemo czuÂła siĂŞ nieswojo, Âże byÂły Âświadkiem tej rozmowy. Z drugiej strony miaÂła wraÂżenie, Âże coÂś istotnego siĂŞ za tym kryÂło.
- Ta Andromeda to straszny czÂłowiek – podsumowaÂła NorweÂżka. - NajwyraÂźniej go wygryzÂła i w dodatku zrobiÂła to nieuczciwie. Wspó³czujĂŞ Gryfonom takiego opiekuna.

Wielka Sala tĂŞtniÂła Âżyciem. Uczniowie, podzieleni na swoje domy, zajmowali miejsca przy czterech, dÂługich, uginajÂących siĂŞ od jedzenia stoÂłach. Nikt z nauczycieli nie zwrĂłciÂł uwagi na dwie Puchonki, przekradajÂące siĂŞ do swoich miejsc. Villemo ze zdziwieniem odkryÂła, Âże miejsce obok Artura jest puste, tak jakby czekaÂło na niÂą. Ona jednak, z jakiegoÂś powodu, wcale nie miaÂła ochoty obok niego usi¹œÌ. To Âśmieszne – zganiÂła siebie w duchu i zajĂŞÂła miejsce obok chÂłopaka.
- D³ugo szuka³aœ tej ró¿d¿ki. - Artur zwróci³ siê do Christiany z zadziornym uœmiechem, ale sprawia³ wra¿enie podenerwowanego.
- Tak wyszÂło, jestem strasznÂą baÂłaganiarÂą – odpowiedziaÂła Christiana, udajÂąc nonszalancjĂŞ. DokÂładnie w momencie, kiedy siĂŞgaÂła po ogromnego bajgla, naprzeciwko nich usiadÂł Patrik, posyÂłajÂąc Villemo pó³sekundowe spojrzenie. NorweÂżka poczuÂła skurcz w Âżo³¹dku. Artur przyglÂądaÂł im siĂŞ przez chwilĂŞ, a jego uÂśmiech powoli gasÂł.
- A oto kolejny spóŸnialski – powiedziaÂł do Patrika, nie ukrywajÂąc agresji w gÂłosie. – Ty teÂż coÂś zgubiÂłeÂś?
Patryk spojrza³ na niego spod byka i przez nieskoùczenie d³ugi czas patrzyli na siebie z³owrogo, dopóki Christana nie podsunê³a Arturowi pod nos pó³misek z naleœnikami.
- Musisz sprĂłbowaĂŚ, sÂą przepyszne!
W tym momencie Villemo poczuÂła delikatny, ale szczypiÂący w nozdrza zapach zgnilizny. WoĂą przypominaÂła jej przegniÂłe drewno oraz...ÂśmierĂŚ? Natychmiast odeszÂła jej ochota na jedzenie. Dyskretnie powÂąchaÂła swojÂą szatĂŞ, obawiajÂąc siĂŞ, Âże nasiÂąknĂŞÂła wilgociÂą w podró¿y do szkoÂły. Z ulgÂą stwierdziÂła, Âże to nie ona jest ÂźrĂłdÂłem zapachu. JuÂż miaÂła pytaĂŚ ChristianĂŞ, czy coÂś czuje, ale woĂą zniknĂŞÂła tak nagle, jak siĂŞ pojawiÂła. Dziwnie siĂŞ zacz¹³ ten dzieĂą – pomyÂślaÂła Villemo i ostatecznie skusiÂła siĂŞ na truskawkowy pudding.

Po œniadaniu uczniowie zaczêli rozchodziÌ siê do poszczególnych klas, wiêc Villemo rozsta³a siê zarówno z Christian¹, jak i Arturem, którzy razem poszli, o ironie, na lekcjê Obrony przed Czarn¹ Magi¹. Patrik te¿ gdzieœ znikn¹³, ale nie mia³a pojêcia, na jakie zajêcia poszed³. Samotnie wiêc ruszy³a na b³onia szko³y, kieruj¹c siê w stronê pod³u¿nych pomieszczeù, przypominaj¹cych szklarnie.
Zielarstwo byÂło przedmiotem, ktĂłry najbardziej jÂą ciekawiÂł. Od dziecka miaÂła okazjĂŞ uczyĂŚ siĂŞ od swoich rodzicĂłw sztuki uprawiania i wykorzystywania takich roÂślin jak serdecznik pospolity, dziurawiec czy belladona. W ich domu mieÂściÂła siĂŞ pokaÂźnych rozmiarĂłw biblioteczka, zawierajÂąca wiele ksiÂąg zwiÂązanych z zielarstwem. Villemo niektĂłre czytaÂła z ciekawoÂści, po inne siĂŞgaÂła w konkretnych przypadkach, aby wykorzystaĂŚ je w praktyce. Zawsze sÂądziÂła, Âże na ten temat wie sporo i maÂło co moÂże jÂą zaskoczyĂŚ. AÂż do dzisiaj.

Cieplarnia, w ktĂłrej odbywaÂły siĂŞ zajĂŞcia, od podÂłogi po sufit poroÂśniĂŞta byÂła roÂślinnoÂściÂą, ktĂłrej Villemo nigdy nie widziaÂła na oczy. KsztaÂłty liÂści, kolory owocĂłw, sposĂłb poruszania siĂŞ Âłodyg i pnÂączy, zapachy oraz dÂźwiĂŞki byÂły dla niej czymÂś zupeÂłnie niespotykanym. W pomieszczeniu panowaÂł wilgotny klimat, a jego koniec spowijaÂł tajemniczy mrok. Villemo byÂła pewna, Âże coÂś w tym miejscu siĂŞ poruszaÂło. PoczuÂła dreszcz na karku, przypominajÂąc sobie swĂłj sen.

Profesor Longbottom przywita³ uczniów bladym uœmiechem. Poprosi³, aby ka¿dy za³o¿y³ na siebie dodatkow¹, ochronn¹ szatê oraz mia³ przygotowane w zasiêgu rêki ró¿d¿kê. Villemo zauwa¿y³a, ¿e jest nieco zdenerwowany, co j¹ wcale nie dziwi³o. Rozmowa, któr¹ pods³ucha³y, z ca³¹ pewnoœci¹ nie by³a porann¹ dyskusj¹ przy kawie.
- Ciekawe, po co komu ró¿d¿ki na zielarstwie? Bêdziemy walczyÌ z paprociami?- zapyta³ przeœmiewczym tonem jeden z Gryfonów. Wraz z kolegami zaczêli niedyskretnie rechotaÌ, skupiaj¹c na sobie uwagê wszystkich uczniów.
Profesor Longbottom poczekaÂł, aÂż siĂŞ uspokojÂą i wyjaÂśniÂł pozornie spokojnym, ale stanowczym tonem:
- Dzisiaj nauczymy siĂŞ poskramiaĂŚ jedne z niebezpieczniejszych roÂślin, spotykanych w Âświecie czarodziejĂłw. – WskazaÂł palcem na zaciemniony kÂąt cieplarni. - Diabelskie SidÂła.
Uczniowie wydali ciche westchnienie. WiĂŞkszoœÌ nie spodziewaÂła siĂŞ tego typu lekcji, ale ci, ktĂłrzy zd¹¿yli juÂż nieco poznaĂŚ profesora Neville’a wiedzieli, Âże woli uczyĂŚ obrony, a nawet czasem walki, niÂż tego, w jaki sposĂłb przesadzaĂŚ roÂśliny.
- Kto mi powie, czym charakteryzujÂą siĂŞ Diabelskie SidÂła? - zapytaÂł. Szybko zgÂłosiÂła siĂŞ czarnowÂłosa ÂŚlizgonka, w ktĂłrej Villemo rozpoznaÂła DziewczynĂŞ Anime – PenelopĂŞ.
- Jest to rodzaj byliny, lubi¹cej ciemne i wilgotne miejsca. Wygl¹dem przypomina g¹szcz macek o potê¿nej sile. Diabelskie Sid³a mog¹ oplataÌ siê wokó³ swojej ofiary, doprowadzaj¹c nawet do jej œmierci.
- Bardzo dobrze, Slytherin otrzymuje piĂŞĂŚ punktĂłw.
Penelopa dumnie uniosÂła gÂłowĂŞ i przybiÂła piÂątkĂŞ swoim koleÂżankom. WtĂłrowaÂło temu buczenie od strony GryfonĂłw oraz ciche jĂŞki zawodu pozostaÂłych uczniĂłw. Pomimo iÂż wyglÂądaÂła jak nadĂŞta snobka, Villemo musiaÂła przyznaĂŚ, Âże Dziewczyna Anime jej zaimponowaÂła.
- Dobrze dzieciaki, szkoda czasu. Ustawcie siê w kolejce wzd³u¿ sto³u i przygotujcie ró¿d¿ki. Czas na nieco praktyki.
Uczniowie zaczêli t³oczyÌ siê i przepychaÌ. Jedni chcieli byÌ pierwsi, inni wrêcz przeciwnie. Villemo by³o na rêkê, ¿e znalaz³a siê prawie na samym koùcu. Profesor Longbottom podszed³ tymczasem na ty³y cieplarni, podniós³ z pod³ogi d³ugi, solidny kij i wcisn¹³ go w ciemny k¹t. Natychmiast oplot³o go coœ ciemnego i miêsistego, niczym stado wê¿y.
- Waszym zadaniem jest uwolniĂŚ kij z uÂścisku Diabelskich SideÂł. PosÂłuÂży nam do tego nastĂŞpujÂące zaklĂŞcie. PowtĂłrzcie za mnÂą, Incendio Impedimenta.
- Incendio Impedimenta! – powiedziaÂł chĂłr gÂłosĂłw.
- ÂŚwietnie. BĂŞdĂŞ wam to zaklĂŞcie przypominaÂł, bo jest dosyĂŚ trudne – tÂłumaczyÂł profesor. - Jego efektem jest wyczarowanie z ró¿dÂżki niebieskiego pÂłomienia. Ma on niezwyk³¹ cechĂŞ, a mianowicie nie parzy osoby, ktĂłra go wyczarowaÂła, a jednak sprawia, Âże inne rzeczy w jego obrĂŞbie siĂŞ palÂą. Ale uwaga! Nie dotykamy tym pÂłomieniem roÂślin. Nie chcemy ich skrzywdziĂŚ – dodaÂł nieznajÂącym sprzeciwu gÂłosem. - Macie jedynie wyczarowaĂŚ ten pÂłomieĂą. NastĂŞpnie uÂżywacie zaklĂŞcia Lumos, ktĂłre jest tak proste, Âże zapewne kaÂżdy je znaÂł, zanim przyszedÂł do Hogwartu. ÂŚwiatÂłem, ktĂłre wystrzeli z naszej ró¿dÂżki, odstraszymy Diabelskie SidÂła w kÂąt, uwalniajÂąc kij. Czy wszystko jasne?
Wszyscy pokiwali gÂłowami na znak, Âże zrozumieli.
Po tej instrukcji Logbottom zaprezentowaÂł uczniom zaklĂŞcia, bezproblemowo uwalniajÂąc kij z Âżelaznego uÂścisku pnÂączy.
- Pamiêtajcie, ¿e w przypadku prawdziwego niebezpieczeùstwa, najlepiej u¿yÌ jedynie b³êkitnego ognia, które daje nam niemal stuprocentow¹ szansê na skuteczn¹ obronê. No dobrze, doœÌ tego gadania. Komu siê uda odstraszyÌ Sid³a, otrzyma 20 punktów dla domu. Zaczynamy!
Po tych sÂłowach odszedÂł na bok i podaÂł kij pierwszej osobie z kolejki. Villemo obserwowaÂła, jak dobrze idzie niemal kaÂżdemu z nich. Na przemian to ukazywaÂł siĂŞ b³êkity pÂłomieĂą, to Âłuna bardzo jasnego ÂświatÂła, sprawiajÂąc, Âże Diabelskie SidÂła cofaÂły siĂŞ skurczone w kÂąt. Nawet jeÂśli ktoÂś zapomniaÂł formuÂłki lub Âźle jÂą wypowiedziaÂł, profesor za kaÂżdym razem cierpliwie pomagaÂł. Faktycznie nie wydaje siĂŞ to takie trudne – pomyÂślaÂła Villemo i widzÂąc, Âże zbliÂża siĂŞ jej kolej, siĂŞgnĂŞÂła pod pÂłaszcz po swojÂą ró¿dÂżkĂŞ. Nie byÂło jej tam.