Patrzy³a na swoje cia³o, bezw³adnie oparte o potê¿ny stary d¹b. BladoœÌ jej skóry przypomina³a lodowy labirynt, który podczas ucieczki zniszczy³a w komnacie. Na tle alabastrowej szyi przera¿aj¹co kontrastowa³a wielka, czerwona dziura, oraz zastyg³y wodospad krwi, koùcz¹cy siê gdzieœ pod jej szkolnym mundurkiem. Spojrza³a na swoj¹ nieruchom¹ pierœ, na której wysokoœci wyszyty by³ herb Hufflepuffu. LojalnoœÌ, pracowitoœÌ, mi³oœÌ, to by³y charakterystyczne cechy tego domu. Je¿eli kiedykolwiek mia³a w¹tpliwoœci w to, czy tiara dobrze j¹ przydzieli³a, to zniknê³y one bezpowrotnie. Las cicho szumia³, a by³ to dŸwiêk przepe³niony wdziêcznoœci¹ oraz smutkiem. Po mroŸnym krajobrazie pozosta³y gdzieniegdzie zaspy œniegu, ale niemal wszystko odtaja³o i wygl¹da³o tak jak dawniej. Szaro, buro, wilgotno, ale ¿ywo. W porównaniu do niej samej.

Na pocz¹tku zdziwi³a siê, ¿e nie znalaz³a siê w niebie, lub w czymœ na jego kszta³t. Nie zobaczy³a jasnego tunelu, w kierunku którego mog³a pod¹¿yÌ, ani ludzi, których straci³a. Nie czu³a jednak ¿alu z tego powodu, bo bardzo szybko wokó³ niej pojawili siê ci, do których zawsze têskni³a. Jej przodkowie.

Dama z XVII wieku, Villemo Kalebsdatter, ktĂłrej byÂła imienniczkÂą, poÂłoÂżyÂła dziewczynie rĂŞkĂŞ na ramieniu. Mimo Âże oby dwie byÂły duchami, wyraÂźnie czuÂła jej ciĂŞÂżar i ciepÂło. To byÂło wspaniaÂłe. MiaÂła piĂŞkne zielone oczy i miedzianoblond wÂłosy, uÂłoÂżone w starodawnÂą fryzurĂŞ. Kobiety, ktĂłre przybyÂły odznaczaÂły siĂŞ niesamowitÂą urodÂą i magnetyzmem. MĂŞÂżczyÂźni wyglÂądem przypominali demony, ale mieli dobre serca, co odzwierciedlaÂły ich Âłagodne, peÂłne miÂłoÂści spojrzenia.

- JesteÂśmy z ciebie tacy dumni Villemo - powiedziaÂła z troskÂą dama o miedzianych wÂłosach, tulÂąc dziewczynĂŞ serdecznie. PozostaÂłe duchy rĂłwnieÂż do niej podeszÂły, by jÂą wyÂściskaĂŚ.

Tengel Dobry, potê¿ny patriarcha rodu Ludzi Lodu, zamkn¹³ Villemo w niedŸwiedzim uœcisku.

- Witaj wÂśrĂłd duchĂłw Ludzi Lodu.

- DziĂŞkujĂŞ wam za pomoc - wyszeptaÂła NorweÂżka wzruszona. - Bez was bym sobie nie poradziÂła.

WyswobodziÂła siĂŞ z uÂścisku i spojrzaÂła na kaÂżdego z osobna. WidziaÂła ich caÂłkiem wyraÂźnie, jak gdyby byli prawdziwi, dziĂŞki czemu czuÂła siĂŞ nadal ÂżyÂła. Tylko widok swojego zmaltretowanego ciaÂła przypominaÂł jej, Âże juÂż nie naleÂży do tego Âświata. SpuÂściÂła gÂłowĂŞ, czujÂąc wstyd.

- Ten las. To on nas uratowaÂł. Ja nie byÂłam dostatecznie silna. Moja moc mnie zawiodÂła.

Sol Angelika, jedna z najpopularniejszych i najbardziej znanych czarownic z Ludzi Lodu wyst¹pi³a do przodu, a¿ zataùczy³y wokó³ niej czarne loki. Jej ¿ó³te oczy emanowa³y zdecydowaniem.

- Chyba sobie ¿artujesz! Twoja moc jest niezwyciê¿ona. Nie ma nic potê¿niejszego ni¿ si³a mi³oœci, wspó³czucia i empatii. Odda³aœ ¿ycie za istnienie wielu ludzi oraz tego lasu. Dla Tengela Z³ego mi³oœÌ by³a zawsze s³ab¹ stron¹, bo on jej nigdy nie zrozumia³. W swoim zadufaniu nie zna³ tego, co ludzkie, nie potrafi³ zrozumieÌ, uczuÌ innych istot. To go zgubi³o.

- PrĂłcz tego, Âże posiadamy moc, mamy coÂś znacznie waÂżniejszego - powiedziaÂła Villemo Grad jakby do siebie, cofajÂąc siĂŞ wspomnieniami do Grastensholm i jej rozmowy ze swojÂą mamÂą. - ludzkie odruchy, uczucia, potrafimy cieszyĂŚ siĂŞ z maÂłych rzeczy.

Sol skinĂŞÂła z aprobatÂą i zerknĂŞÂła na nieruchome ciaÂło dziewczyny. ZwrĂłciÂła siĂŞ do potĂŞÂżnego zaklinacza, ktĂłry gĂłrowaÂł nad innymi, ubrany w futro z reniferĂłw.

- Marze, czy mĂłgÂłbyÂś coÂś zrobiĂŚ z tÂą ranÂą przy szyi?

Potê¿ny czarnoksiê¿nik bez s³owa podszed³ do cia³a Villemo i przy³o¿y³ swoj¹ d³où do miejsca, w które wgryz³ siê Tengel Z³y. Po wypowiedzeniu kilku pradawnych s³ów, rana na szyi zniknê³a, tak samo, jak zaschniêta krew. Villemo poczu³a wzruszenie, oczy zasz³y jej ³zami.

- DziĂŞkujĂŞ Mar, dla moich rodzicĂłw byÂłby to zbyt wielki szok.

Potê¿ny czarownik, który niedawno uczy³ j¹ wypowiadaÌ runy, sk³oni³ siê i uœmiechn¹³. Jego wizerunek nie by³ ju¿ dla Villemo tak przezroczysty, jak ostatnio.

Z oddali dotar³ do nich odg³os g³oœnych nawo³ywaù. Villemo spojrza³a w stronê, z której dochodzi³y i zobaczy³a jakieœ zbli¿aj¹ce siê postacie. Byli to nauczyciele z Hogwartu z Minerw¹ McGonagall na czele. Dziewczyna poczu³a ulgê widz¹c, ¿e zarówno ona, jak i Neville wyszli z tego ca³o. Z ró¿d¿ek przyby³ych wydobywa³y siê snopy œwiat³a, rzucaj¹c d³ugie cienie na poszycie lasu. Dopiero teraz Villemo zauwa¿y³a, ¿e gdzieniegdzie trawa zrobi³a siê zielona, a tu¿ obok jej cia³a zaczê³y kwitn¹Ì drobne, bia³e kwiatki - przebiœniegi. Villemo poczu³a ³zy szczêœcia, kiedy ma³y, zb³¹kany ptaszek sfrun¹³ w dó³ i zacz¹³ podskakiwaÌ wokó³ ich nóg. Las wraca³ do ¿ycia.

Ten piêkny, sielankowy widok zak³óca³o zakrwawione futro Tengela Z³ego, le¿¹ce w pewnej odleg³oœci od nich.

- MoÂżemy siĂŞ tego pozbyĂŚ? - zapytaÂła Villemo, nie patrzÂąc w tamtym kierunku.

Tym razem wysunê³a siê Shira, malutka mieszkanka Taran-Gai, która swoj¹ delikatnoœci¹ wzrusza³a wszystkich zgromadzonych. Podesz³a do obrzydliwego futra, wyci¹gnê³a zza swojej kurtki flakonik i wyla³a na niego jedn¹ kroplê b³yszcz¹cej cieczy. Villemo wiedzia³a, ¿e jest to woda ¿ycia, któr¹ niegdyœ Shira zaczerpnê³a w Górze Czterech Wiatrów. Tak naprawdê, ten p³yn, to by³a jedyna rzecz, której Tengel Z³y œmiertelnie siê obawia³. Dziewczyna zafascynowana patrzy³a, jak futro zapala siê ¿ywym ogniem, po czym zamienia w popió³. Jeden podmuch wiatru rozwia³ go po lesie, tak, ¿e po Tengelu Z³ym nie zosta³ nawet œlad.

- Teraz mamy pewnoœÌ - powiedzia³ potê¿nym g³osem Tengel Dobry. - Na nas ju¿ pora, trzeba pola ust¹piÌ ¿ywym i daÌ im przestrzeù do ¿a³oby.

Villemo wiedzia³a, ¿e to jej dotyczy. Chcia³a zostaÌ, by zobaczyÌ siê z przyjació³mi, ale Sol uprzejmie jej odradzi³a.

- Wierz mi, nie chciaÂłabyÂś tego widzieĂŚ.

- Rozumiem...ale co teraz ze mnÂą bĂŞdzie? Co bĂŞdĂŞ robiĂŚ? - WiedziaÂła, Âże jej pytanie zabrzmiaÂło dziecinnie, ale naprawdĂŞ ciekawiÂło jÂą, co czeka jÂą teraz, po Âśmierci.

- MoÂżemy byĂŚ wszĂŞdzie, gdzie tylko chcemy, ale najwiĂŞkszÂą naszÂą powinnoÂściÂą jest strzec naszych najbliÂższych - wyjaÂśniÂła starsza Villemo.

- BĂŞdĂŞ mogÂła czuwaĂŚ u boku moich rodzicĂłw? - ZapytaÂła z nadziejÂą w gÂłosie mÂłodsza.

- Jeœli taka bêdzie twoja wola, to oczywiœcie. Bêdziesz ich anio³em stró¿em. Kiedy tylko bêd¹ w tarapatach, a ich wiara przyci¹gnie ciê do nich, bêdziesz mog³a im pomóc.

Villemo uszczĂŞÂśliwiona tÂą myÂślÂą skinĂŞÂła gÂłowÂą na znak, Âże mogÂą wyruszyĂŚ. Nie mogÂła siĂŞ doczekaĂŚ, aÂż wrĂłci do Grastensholm, do rodzinnego domu. Nie przeszkadzaÂło jej, Âże jest teraz duchem. CzuÂła siĂŞ wspaniale, wÂśrĂłd swoich przodkĂłw, ze ÂświadomoÂściÂą, Âże Tengel ZÂły nikomu juÂż nie zagraÂża.

***

Minerwa McGonagall ze szczegó³ami opowiedzia³a uczniom wszystko, co wiedzia³a na temat Ludzi Lodu, Adriana, Patryka i ich podró¿y do komnaty. Zale¿a³o jej, aby ta historia nie przepad³a gdzieœ wœród wielu innych epizodów zwi¹zanych z t¹ szko³¹. Co prawda nie do koùca by³o wiadomo, jak przebieg³a walka Villemo z Tengelem Z³ym, ale nietrudno by³o ustaliÌ bieg wydarzeù. Lodowa komnata by³a ewidentnym polem bitwy, a odtworzenie ostatnich zaklêÌ z ró¿d¿ki Nevilla, któr¹ znalaz³a Villemo dope³nia³a ca³oœci.

Na rozkaz dyrektorki komnatĂŞ zapieczĂŞtowano, obawiajÂąc siĂŞ, Âże wyburzenie naruszy konstrukcjĂŞ zamku. W jednym z korytarzy stanĂŞÂła specjalna gablota upamiĂŞtniajÂąca Villemo, tuÂż obok innych polegÂłych absolwentĂłw Hogwartu.

Z roku na rok Zakazany Las wype³nia³ siê fantastycznymi stworzeniami, które wróci³y do swojego domu. Mur jednak pozosta³, gdy¿ by³ niez³ym warunkiem bezpieczeùstwa dla zbyt odwa¿nych uczniów. Neville zosta³ uniewinniony w sprawie Diabelskich Side³, wiêc Christiana, pomimo ¿a³oby, chodzi³a ca³a w skowronkach. Kiedy dowiedzia³a siê, ¿e opiekun Puchonów nie ma zamiaru staraÌ siê o przeniesienie do Gryffindoru, z radoœci rzuci³a mu siê na szyjê i cmoknê³a w policzek, wprawiaj¹c go w os³upienie. Kiedy Christiana skoùczy³a szko³ê, bez ceregieli wyzna³a Nevillowi swoje uczucia, a on po niezliczonych rumieùcach wreszcie zaprosi³ j¹ na randkê.

Tymczasem w Norwegii rodzice Villemo, na podstawie dok³adnych sprawozdaù Dyrektorki Hogwartu, spisali kolejne rozdzia³y do Kroniki Ludzi Lodu. Ich serca by³y przepe³nione bolesn¹ strat¹, ale duma ze swojej ukochanej córki nie mia³a granic. W dodatku czuli jej obecnoœÌ w domu, niemal na ka¿dym kroku i to dodawa³o im si³. Mama Villemo ze ³zami w oczach obserwowa³a kwiaty w wazonie w roœlinne ornamenty, które nigdy nie wiêd³y, a kiedy chcia³a je wymieniÌ na inne, to poprzednie wkopywa³a w ziemiê w ich ogródku, gdzie wci¹¿ ros³y. W ten sposób Villemo mia³a swój w³asny ogród, w którym przechadza³a siê, kiedy akurat nie spêdza³a czasu przy rodzicach lub swoich przodkach. By³a jednak wci¹¿ czujna, wiedz¹c, ¿e ju¿ raz ich z³y przodek powróci³. Póki jest dobro na œwiecie, bêdzie te¿ z³o. Wa¿ne, by siê mu nigdy nie poddaÌ i nigdy nie zapomnieÌ, czym jest cz³owieczeùstwo.