Ingrid stara³a siê iœÌ normalnym krokiem, ¿eby nie zwróciÌ niczyjej uwagi. Przychodzi³o jej to jednak z trudem, bo w³aœnie przed momentem oszo³omi³a dwoje œwietnych czarodziejów i mia³a niewiele czasu na ucieczkê. W rêkawie koszuli ukry³a ró¿d¿kê, na wypadek gdyby musia³a rzuciÌ kolejne zaklêcie. Zbieg³a po schodach na parter, gdzie w szerokim hallu mijali siê przychodz¹cy i wychodz¹cy pracownicy. Pod¹¿y³a za tymi drugimi, modl¹c siê w duchu, ¿eby ani Potter, ani Granger jeszcze siê nie ocknêli.

DotarÂłszy do strefy, w ktĂłrej bezpiecznie moÂżna siĂŞ teleportowaĂŚ, obrĂłciÂła siĂŞ jeszcze przez ramiĂŞ i zobaczyÂła biegnÂących w jej stronĂŞ aurorĂłw. Nie ryzykujÂąc juÂż ani sekundy, zniknĂŞÂła z trzaskiem.

Harry wiedzia³, ¿e Hermiona jest na niego wœciek³a. W innej sytuacji pewnie próbowa³by poprawiÌ jej humor, ale teraz sam o ma³o nie wychodzi³ z siebie ze zdenerwowania. Jak mogli daÌ siê tak podejœÌ? Potar³ d³oni¹ pulsuj¹ce z bólu miejsce z ty³u g³owy. NieŸle r¹bn¹³ o œcianê i czu³, ¿e robi mu siê wielki guz.

- UciekÂła – zakomunikowaÂła Hermiona, wchodzÂąc do swojego gabinetu.
Harry poderwaÂł siĂŞ z krzesÂła, na ktĂłrym siedziaÂł i oparÂł rĂŞce na biodrach.
- W takim razie nie ma na co czekaĂŚ – powiedziaÂł i chwyciÂł marynarkĂŞ wiszÂącÂą na oparciu.
- No dobrze, tylko zbierz ludzi. – Hermiona wyciÂągnĂŞÂła kopertĂŞ z listem z kieszeni szaty i przyjrzaÂła siĂŞ adresowi. Nie sÂłyszÂąc odpowiedzi Harry’ego, podniosÂła wzrok. – Chyba Âżartujesz – jĂŞknĂŞÂła, widzÂąc jego wyraz twarzy. – NA PEWNO, nie pĂłjdziesz tam sam. Po moim trupie!

Harry westchn¹³.

- Jansson napisaÂł w liÂście, Âże Paus mnie tam oczekuje – powiedziaÂł spokojnie.
- No wÂłaÂśnie – potwierdziÂła Hermiona. – Lindberg przestraszyÂła siĂŞ, Âże caÂły plan jej ojca zostaÂł odkryty, wiĂŞc najpierw nas zaÂłatwiÂła, a potem ruszyÂła mu na pomoc! To byÂła zwyczajna zasadzka, nie moÂżemy tego ignorowaĂŚ.

Harry nie móg³ odmówiÌ sensu tej teorii, ale mia³ przeczucie, ¿e pu³apka wcale nie dotyczy³a jego. Nie zna³ Ingrid zbyt dobrze i jego koncepcja by³a obci¹¿ona pewnym ryzykiem, ale intuicja prawie nigdy go nie zawodzi³a. Paus nie by³ Voldemortem; nie móg³ manipulowaÌ obrazami w jego g³owie tak, ¿eby zwabiÌ go do siebie.

- MyÂślĂŞ, Âże jest zupeÂłnie odwrotnie. – Harry spojrzaÂł na przyjació³kĂŞ z lekkim strachem. Nie lubiÂł siĂŞ z niÂą nie zgadzaĂŚ, ale teraz byÂł przekonany, Âże to wÂłaÂśnie on ma racjĂŞ. – Ingrid wyczytaÂła w liÂście coÂś, czego my nie moglibyÂśmy dostrzec. Paus doskonale wie, Âże nigdy nie przepuÂściÂłaby moÂżliwoÂści zemsty na nim, ale chciaÂł sprawiaĂŚ wraÂżenie, jakby zupeÂłnie miaÂł jÂą w nosie. Podczas gdy, tak naprawdĂŞ, od samego poczÂątku chodziÂło wy³¹cznie o niÂą.

Hermiona prychnê³a. Widzia³, ¿e chêtnie wytknê³a by mu tysi¹c b³êdów w rozumowaniu, ale nie mieli czasu na dyskusjê.

- Ja mogĂŞ byĂŚ ewentualnie jakimÂś dodatkiem, ale nie sÂądzĂŞ – kontynuowaÂł. – Dlatego nie wiem jak ty, ale ja nie mam zamiaru zostawiaĂŚ Lindberg na pastwĂŞ losu. Nie bĂŞdĂŞ teÂż jej powstrzymywaÂł, jeÂżeli bĂŞdzie chciaÂła zlikwidowaĂŚ Pausa – dodaÂł twardo. – Nie musisz ze mnÂą iœÌ, jeÂśli nie chcesz, ale zastanĂłw siĂŞ. Ich jest tam co najmniej dwĂłch, ona sama, zwykÂły oszaÂłamiacz z zaskoczenia nie wystarczy.

Harry obserwowaÂł przez chwilĂŞ reakcjĂŞ Hermiony, a kiedy siĂŞ nie poruszyÂła, skierowaÂł siĂŞ w stronĂŞ drzwi. Trudno, bĂŞdzie musiaÂł poradziĂŚ sobie sam. Nie miaÂł zamiaru odpuszczaĂŚ.

- Zaczekaj – odezwaÂła siĂŞ, kiedy min¹³ juÂż prĂłg. – WezmĂŞ trochĂŞ rzeczy. MogÂą siĂŞ nam przydaĂŚ.

GĂŞsta krew spÂływaÂła powoli pomiĂŞdzy brukowymi kostkami, ÂściekajÂąc do maÂłej studzienki na koĂącu ulicy. Kilka metrĂłw dalej we wnĂŞce za Âśmietnikami, o ÂścianĂŞ obdrapanego budynku opieraÂła siĂŞ Ingrid. W zĂŞbach trzymaÂła koĂącĂłwkĂŞ wyczarowanego przed momentem bandaÂża, ktĂłrym owijaÂła rozszarpane przedramiĂŞ prawej rĂŞki.

- Läka - wychrypia³a, celuj¹c ró¿d¿k¹ w ranê. Krew przesta³a siê s¹czyÌ, wiêc zawinê³a jeszcze dwie warstwy banda¿a i zawi¹za³a jego porwane koùce w supe³.

Ból by³ nie do zniesienia. Na to jednak nie by³o ¿adnego zaklêcia, wiêc musia³a wzi¹Ì siê w garœÌ. Nigdy wczeœniej siê nie rozszczepi³a i zupe³nie zapomnia³a, ¿e to w ogóle mo¿e siê zdarzyÌ, je¿eli teleportacja bêdzie zbyt nieuwa¿na. Ostatnio jednak coraz czêœciej okazywa³o siê, ¿e wydarzenia, o których wczeœniej czyta³a w ksi¹¿kach, zaczynaj¹ przytrafiaÌ siê w³aœnie jej.

Podnios³a siê z g³oœnym jêkiem z ziemi i ostro¿nie podesz³a do miejsca, w którym œlepy zau³ek spotyka³ siê z g³ówn¹ ulic¹. Wychyli³a siê zza œciany budynku sk¹d mia³a doskona³y widok na dom, znajduj¹cy siê na wzniesieniu. Zna³a go doskonale, podobnie zreszt¹ jak ca³¹ okolicê, bo mieszka³a tutaj przez wiele lat jako m³oda dziewczyna. Nie by³a do koùca zdziwiona, ¿e Paus wybra³ akurat to miejsce na ich ostatnie spotkanie, ale mimo wszystko wspomnienia powróci³y. Nie mog³a sobie jednak pozwoliÌ na to, ¿eby im teraz ulec, bo czasu by³o coraz mniej. Wci¹¿ mia³a nadziejê, ¿e Erik jeszcze ¿yje, chocia¿ rozs¹dek podpowiada³ jej, ¿e Paus albo jego pomocnik pozbyli siê go, jak tylko przesta³ byÌ potrzebny.

Wetknê³a ró¿d¿kê w d³où chorej rêki, wziê³a g³êboki oddech i ruszy³a w stronê domu, w którym zginê³y jej matka i babka i, w którym, byÌ mo¿e, nied³ugo sama zginie. Przez moment zastanawia³a siê, czy nie by³oby m¹drzej zjawiÌ siê tam niespodziewanie. Stwierdzi³a jednak, ¿e nie mia³oby to chyba wiêkszego sensu, bo Paus z pewnoœci¹ czeka³ na ni¹ ju¿ od kilku godzin. Wesz³a po kilku rozwalaj¹cych siê stopniach prowadz¹cych do furtki i pchnê³a j¹. Nie przejmowa³a siê jej zamykaniem i ruszy³a po œcie¿ce z³o¿onej z kamiennych bloków, które teraz niemal w ca³oœci zaroœniête by³y dawno nie strzy¿on¹ traw¹. Kiedy dotar³a do drzwi rêka zabola³a j¹ mocno i ostatkiem si³ powstrzyma³a siê przed krzykniêciem. Koùcem palców utrzyma³a ró¿d¿kê, która prawie wypad³a jej z d³oni i wypuœci³a powietrze z p³uc. Z bólu chcia³o jej siê wymiotowaÌ, wiêc je¿eli chcia³a mieÌ jeszcze jakiekolwiek szanse, musia³a siê streszczaÌ.

Nacisnê³a zimn¹ klamkê i otworzy³a drzwi. Od razu uderzy³ j¹ zapach stêchlizny. W œrodku panowa³a ciemnoœÌ; tylko przez malutkie, okr¹g³e okno nad schodami wpada³a stru¿ka œwiat³a, oœwietlaj¹c zakurzone miejsce na drewnianej pod³odze. Tu¿ pod sob¹ us³ysza³a st³umione kroki. Ktoœ by³ w piwnicy. Najmocniej jak mog³a, zacisnê³a zdrêtwia³e palce na ró¿d¿ce i odwróci³a siê w stronê drzwi po prawej stronie. Ktoœ wchodzi³ po schodach i jego kroki by³o s³ychaÌ coraz wyraŸniej. Ingrid poczu³a, ¿e krople potu wstêpuj¹ jej na twarz, a d³où trzêsie siê paskudnie. Nagle kroki ucich³y. Przez chwilê nie dzia³o siê nic, ale nagle drzwi otworzy³y siê z impetem, odbijaj¹c siê od œciany. Mê¿czyzna stoj¹cy w progu machn¹³ ró¿d¿k¹, z której wylecia³ granatowo-zielony promieù. Ingrid poczu³a tylko rozdzieraj¹cy ból w klatce i upad³a na pod³ogê. Poch³onê³a j¹ ciemnoœÌ.