Ocknê³a siê na zimnej pod³odze. Nie wiedzia³a, czy z powodu bólu, oœlepiaj¹cego œwiat³a go³ej ¿arówki wisz¹cej nad jej g³ow¹, czy przez okropny, dusz¹cy smród roznosz¹cy siê po ca³ej piwnicy. Poczu³a, ¿e ¿ó³Ì podchodzi jej do gard³a. Odkaszlnê³a. Wspar³a siê na zdrowej rêce i zda³a sobie sprawê, ¿e oprócz niej w pomieszczeniu nie ma nikogo innego. Ledwie odwróci³a g³owê, ¿eby siê rozejrzeÌ i od razu zobaczy³a, ¿e w k¹cie pod schodami le¿y gnij¹ce cia³o. Próbowa³a wstaÌ, ale na kostce zacisn¹³ jej siê metalowy pierœcieù ³aùcucha. Do oczu podesz³y jej ³zy. To by³ Jansson. Nie widzia³a jego twarzy, ale wiedzia³a, ¿e to by³ on. Zw³oki by³y w strasznym stanie; do pozbawionych d³oni r¹k dobra³y siê ju¿ robaki, a nagie, chude plecy by³y niemal fioletowe od siniaków.

OdwrĂłciÂła siĂŞ tyÂłem do tego, co zostaÂło z jej byÂłego szefa i w ostatniej chwili podciÂągnĂŞÂła do siebie niewielkie wiadro. ZwymiotowaÂła gÂłoÂśno. Paus byÂł chory. Po prostu nienormalny i zÂły do szpiku koÂści. WytarÂła usta wierzchem dÂłoni i odstawiÂła wiaderko tak daleko, jak pozwalaÂł jej siĂŞ ruszyĂŚ ÂłaĂącuch.
Na górze rozbrzmia³y ciê¿kie kroki. Po chwili drzwi skrzypnê³y g³oœno i po drewnianych schodkach zbieg³ chudy, wysoki mê¿czyzna. Dopiero, gdy stan¹³ w œwietle ¿arówki Ingrid go rozpozna³a. To ten sam cz³owiek, który zabi³ Ronsona. I ten sam, który kilka tygodni temu tak uwa¿nie przygl¹da³ siê jej podczas spotkania w ministerstwie. Jak mog³a o tym zapomnieÌ!

- Wstawaj – powiedziaÂł bezbarwnym gÂłosem i zÂłapaÂł jÂą za ramiĂŞ.

Ingrid syknê³a z bólu i poczu³a, ¿e ³zy znowu staj¹ jej w oczach. Z trudem dŸwignê³a siê na nogi, a ³aùcuch otaczaj¹cy jej kostkê zadzwoni³ z³owrogo. W d³oni mê¿czyzny nagle zmaterializowa³a siê ró¿d¿ka. Machn¹³ ni¹ zamaszyœcie i okowy spad³y z ³oskotem na zimn¹ pod³ogê.

- Idziemy – zakomenderowaÂł i pociÂągn¹³ jÂą w stronĂŞ schodĂłw.

CieszyÂła siĂŞ, Âże opuszcza to okropne miejsce, ale z drugiej strony nie do koĂąca wiedziaÂła, co spotka jÂą na gĂłrze. Jak dÂługo leÂżaÂła nieprzytomna w piwnicy? Czy Paus juÂż na niÂą czekaÂł? A moÂże byÂł w domu juÂż wczeÂśniej, kiedy zakradaÂła siĂŞ do Âśrodka? W tej chwili jednak wszystko wydawaÂło siĂŞ lepsze od okropnego smrodu rozkÂładajÂącego siĂŞ ciaÂła. Chudzielec, ktĂłry wlĂłkÂł jÂą po schodach, zdawaÂł siĂŞ w ogĂłle nie zwracaĂŚ uwagi na ten odĂłr. Schody skrzypiaÂły pod ich ciĂŞÂżarem. Ingrid powstrzymywaÂła siĂŞ z caÂłej siÂły przed jĂŞkami bĂłlu, ale palce mĂŞÂżczyzny zaciskaÂły siĂŞ na jej rĂŞce tak mocno, Âże miaÂła ochotĂŞ rwaĂŚ sobie wÂłosy z gÂłowy.

Korytarz na szczycie schodów by³ tak samo ciemny jak wczeœniej, gdy w nim sta³a. Za brudnymi oknami równie¿ by³o ciemno, a œwiat³a latarni nie przebija³y siê przez ogrodzone wysokim ¿ywop³otem podwórko. Mê¿czyzna poprowadzi³ j¹ na piêtro. W pokoju znajduj¹cym siê po ich prawej stronie tli³o siê pomaraùczowe œwiat³o. Poczu³a kolejne szarpniêcie i tym razem zawy³a z bólu. Nogi siê pod ni¹ ugiê³y i upad³a, ale mê¿czyzna wydawa³ siê w ogóle tym nie przejmowaÌ. Zawlók³ j¹ pod próg drzwi i wepchn¹³ do pomieszczenia. Oczyma pe³nymi ³ez przebieg³a po zatêch³ym dywanie, a¿ natknê³a siê na wypolerowane mêskie buty. Powoli podnios³a wzrok i zobaczy³a, ¿e w fotelu w eleganckim ubraniu siedzi Paus.

Wygl¹da³ o wiele starzej ni¿ go zapamiêta³a, chocia¿ nie przypomina³a sobie, ¿eby kiedykolwiek widzia³a jego zdjêcia z m³odoœci. We wszystkich wspomnieniach by³ tak samo stary i tak samo szalony. Uœmiechn¹³ siê do niej z³owieszczo, ukazuj¹c rz¹d przesadnie bia³ych zêbów.

- Dobry wieczĂłr – powiedziaÂł miĂŞkko, zakÂładajÂąc nogĂŞ na nogĂŞ.
Ingrid próbowa³a dŸwign¹Ì siê na nogi.

- SIEDÂŹ - powiedziaÂł nieznany gÂłos w jej gÂłowie.

Skupi³a ca³¹ si³ê woli, ¿eby siê podnieœÌ, ale nie mog³a. Zupe³nie jakby przytrzymywa³a j¹ jakaœ niewidzialna d³où.

- Ile to juÂż lat? – zapytaÂł Paus, splatajÂąc dÂłonie. Nie zamierzaÂł jednak czekaĂŚ na odpowiedÂź. – Chyba piĂŞtnaÂście. To niesamowite, jak bardzo czÂłowiek potrafi byĂŚ cierpliwy, jeÂżeli stawia przed sobÂą cel i za wszelkÂą cenĂŞ do niego d¹¿y. OczywiÂście wiedziaÂłem, Âże jestem zdolny do tak wielkiego poÂświĂŞcenia, ale Âże ty…? – urwaÂł, a uÂśmiech nie schodziÂł mu z twarzy. – Tyle lat, a jednak nie prĂłbowaÂłaÂś siĂŞ zemÂściĂŚ. Gdybym sam ciĂŞ nie odnalazÂł pewnie pozwoliÂłabyÂś mi w spokoju umrzeĂŚ.

Ingrid wpatrywa³a siê w Pausa szklistymi oczami, ale nic nie mówi³a. Nie mia³a mu nic do powiedzenia. Zreszt¹ teraz, gdy nie mia³a ju¿ ró¿d¿ki i by³a zupe³nie bezbronna, nic jej ju¿ nie obchodzi³o. Chcia³a tylko, ¿eby ten piekielny ból, od którego j¹ mdli³o, wreszcie siê skoùczy³.

- No có¿ – kontynuowaÂł jej ojciec. – CierpliwoœÌ zostaÂła nagrodzona, a my jeszcze przez chwilĂŞ moÂżemy nacieszyĂŚ siĂŞ swoim towarzystwem. Cyrusie – zwrĂłciÂł siĂŞ do mĂŞÂżczyzny, ktĂłry wci¹¿ staÂł w progu. – PrzynieÂś to, o co wczeÂśniej ciĂŞ prosiÂłem. Poradzimy sobie tutaj.

Cyrus skin¹³ g³ow¹, obrzuci³ Ingrid obojêtnym spojrzeniem i wyszed³.

- Nareszcie sami – powiedziaÂł Paus. – No, to moÂże opowiesz mi, jak domyÂśliÂłaÂś siĂŞ, Âże to ja stojĂŞ za zabĂłjstwem biednego Martina? – W jego oczach pojawiÂł siĂŞ dziwny bÂłysk, ktĂłry zaraz jednak znikn¹³. - MogĂŞ oczywiÂście spekulowaĂŚ jak do tego doszÂło, w koĂącu jesteÂś mojÂą cĂłrkÂą. Mamy ze sobÂą duÂżo wspĂłlnego.

- Nie wydaje mi siĂŞ – warknĂŞÂła Ingrid zanim zdoÂłaÂła ugryŸÌ siĂŞ w jĂŞzyk.

- Nie jesteÂś rozmowna, ale to nie szkodzi – odparÂł spokojnie. – Z racji tego, Âże jesteÂśmy rodzinÂą, sam chĂŞtnie opowiem ci o wszystkim. To miaÂła byĂŚ ÂścisÂła tajemnica, ale skoro i tak tylko jedno z nas wyjdzie stÂąd Âżywe…

Szaleùcy zawsze potrzebuj¹ publicznoœci, a Ingrid doskonale o tym wiedzia³a. Uda³o jej siê rozszyfrowaÌ plan Pausa, ale nadal istnia³y luki do zape³nienia. Postanowi³a wiêc, ¿e pozwoli mu o wszystkim opowiedzieÌ, a póŸniej zastanowi siê co dalej.

- MuszĂŞ przyznaĂŚ, Âże naprawdĂŞ trudno byÂło znaleŸÌ kogoÂś, kto pomĂłgÂłby mi zrealizowaĂŚ plan – zacz¹³ Paus. – Z jednej strony to rozumiem, bo przecieÂż nikt o zdrowych zmysÂłach nie pozbĂŞdzie siĂŞ czegoÂś, co uÂłatwia mu codzienne funkcjonowanie. Sama jednak przekonaÂłaÂś siĂŞ na wÂłasnej skĂłrze, ile zÂłego moÂże zdziaÂłaĂŚ magia. – WskazaÂł dÂługim palcem na jej zranionÂą rĂŞkĂŞ. – W kaÂżdym razie okazaÂło siĂŞ, Âże sÂą jeszcze ludzie, ktĂłrzy wiedzÂą, jak sprowadziĂŚ moc do pierwotnego ÂźrĂłdÂła. TakÂą osobÂą okazaÂł siĂŞ Martin Carlsson, chociaÂż muszĂŞ przyznaĂŚ, Âże chwilĂŞ zajĂŞÂło zanim zorientowaÂłem siĂŞ, Âże pracuje dla ministerstwa. Bardzo siĂŞ wtedy zawiodÂłem, bo wydawaÂło siĂŞ, Âże nareszcie znalazÂłem kogoÂś, kto chce tego samego co ja…

Ingrid przeszedÂł dreszcz. Nie byÂła do koĂąca pewna, czy z powodu zÂłowrogiego tonu, jaki przybraÂł gÂłos Pausa w czasie opowieÂści, czy to z powodu obraÂżeĂą nadchodziÂło juÂż nieuniknione.

- Kiedy przestaÂłem kontaktowaĂŚ siĂŞ z Martinem, nabraÂł podejrzeĂą, Âże wiem o jego Âśledztwie. ByÂł niewymownym, wiĂŞc nie mĂłgÂł tak po prostu powiedzieĂŚ aurorom, dlaczego boi siĂŞ o wÂłasne Âżycie. ZdoÂłaÂł jednak przekonaĂŚ Erika Janssona, Âżeby zaÂłatwiÂł mu tutaj ochronĂŞ. Brytyjskie ministerstwo nie przejĂŞÂło siĂŞ chyba jednak szczegĂłlnie, skoro do ochrony przydzielono jakiegoÂś chÂłopca…

- MiaÂł na imiĂŞ Jack – powiedziaÂła sÂłabo Ingrid.

- Jack… – powtĂłrzyÂł jej ojciec. – Nigdy nie lubiÂłem tego imienia. Zbyt pospolite. Ale wróÌmy do opowieÂści – dodaÂł po chwili. – Ochrona moÂże i byÂła licha, ale nie przewidzieliÂśmy jej. MÂłody Jack przysporzyÂł nam nieco kÂłopotĂłw, chociaÂż nie byÂł zbyt trudnÂą do pokonania przeszkodÂą. W kaÂżdym razie, Carlsson przypÂłaciÂł Âżyciem swoje kÂłamstwa, a Cyrus postaraÂł siĂŞ, Âżeby szwedzkie ministerstwo magii oddelegowaÂło wÂłaÂśnie ciebie do tej sprawy.

Ingrid spojrzaÂła na Pausa ze zdziwieniem.

- Chyba nie wierzysz w tak wielkie zbiegi okolicznoÂści? – Paus zaÂśmiaÂł siĂŞ i klasn¹³ w dÂłonie. – ÂŚwiat jest maÂły, skarbie, ale nie aÂż tak. Pod ostrzaÂłem komplementĂłw ze strony Szefa Departamentu Tajemnic, Jansson Âłatwo daÂł siĂŞ podejœÌ. Ten chÂłopak zawsze byÂł Âłasy na pochwaÂły i lubiÂł dbaĂŚ o swoje interesy. ChociaÂż przyznam szczerze, Âże nawet mnie zaskoczyÂła ÂłatwoœÌ, z jakÂą wydaÂł mi miejsce pobytu twojej matki i babki w zamian za intratnÂą posadĂŞ w Biurze AurorĂłw.

- To niemoÂżliwe… - Ingrid wydaÂła z siebie zduszony okrzyk. – Erik nigdy by…

Paus uÂśmiechaÂł siĂŞ tryumfalnie. W jego oczach znowu pojawiÂł siĂŞ zÂłowrogi bÂłysk.

- Och, mo¿liwe. Mia³ wgl¹d w dokumenty wszystkich ukrywanych przez ministerstwo rodzin. Nie zdziwi³o ciê, ¿e tak szybko dosta³aœ posadê w Biurze Aurorów? Nie wyró¿niasz siê przecie¿ niczym szczególnym.
Zasch³o jej w gardle. Nie wierzy³a, a raczej nie chcia³a wierzyÌ w ani jedno s³owo Pausa. Tylko po co mia³by j¹ ok³amywaÌ? I tak mia³a za chwilê umrzeÌ. Tu¿ obok skrzypnê³a pod³oga. Cyrus znowu stan¹³ w progu, ale jej ojciec nie zwraca³ na niego uwagi. Kiedy ju¿ przesta³ napawaÌ siê poczuciem satysfakcji, ¿e kolejny raz j¹ zrani³, kontynuowa³ opowieœÌ. Tyle tylko, ¿e Ingrid przesta³a ju¿ go s³uchaÌ. Wiedzia³a, co zdarzy³o siê dalej.

- Daruj sobie – odezwaÂła siĂŞ po chwili, starajÂąc siĂŞ, Âżeby jej gÂłos zabrzmiaÂł mocno. – MoÂżesz sobie wmawiaĂŚ, Âże miaÂłeÂś wielki plan przejĂŞcia wÂładzy nad Âświatem czarodziejĂłw, ale obydwoje doskonale wiemy, Âże jesteÂś zwyczajnie walniĂŞty. – UÂśmiech powoli zszedÂł z twarzy Pausa. – Co ci zaoferowaÂł w zamian za pomoc? – zwrĂłciÂła siĂŞ do Cyrusa. – OdwaliÂłeÂś ca³¹ robotĂŞ za kogoÂś, kto jest zbyt sfrustrowany tym, Âże nie potrafi rzuciĂŚ najprostszego zaklĂŞcia, Âżeby samemu wcieliĂŚ swĂłj plan w Âżycie.

- Ty gÂłupia dziewczyno – warkn¹³ Paus. – Nic nie rozumiesz. JesteÂś tak samo gÂłupia, jak twoja…
- Nie waÂż siĂŞ – powiedziaÂła Ingrid, czujÂąc w sobie dziwny przypÂływ siÂł. – MyÂślisz, Âże nie wiem, czym zwabiÂłeÂś mamĂŞ? SprzedaÂłeÂś ckliwÂą historyjkĂŞ o swoim strasznym dzieciĂąstwie, zapewne przekonaÂłeÂś o dozgonnej miÂłoÂści pojÂąc AmortencjÂą, a potem wykorzystaÂłeÂś.

- Gdyby nie ja, nie byÂłoby ciĂŞ tutaj.
- WolaÂłabym zdechn¹Ì, niÂż mieĂŚ za ojca ÂżaÂłosnego czÂłowieczka i mordercĂŞ. Nie potrafiÂłeÂś rzuciĂŚ nawet Alohomory, a dookoÂła ciebie wszyscy uÂłatwiali sobie Âżycie za pomocÂą czarĂłw. Twoja wÂłasna matka uwaÂżaÂła, Âże jesteÂś niedorobiony. – Ingrid zaczynaÂła siĂŞ rozkrĂŞcaĂŚ. – Szkoda, Âże w porĂŞ nie wsadziÂła ciĂŞ do zakÂładu dla ob³¹kanych. Na pewno znalazÂłby siĂŞ oddziaÂł dla ÂżaÂłosnych niedorajd.

Paus byÂł wÂściekÂły. Palce zbielaÂły mu od zaciskania na porĂŞczach fotela. Ingrid czuÂła do niego tak wielkÂą odrazĂŞ, Âże aÂż brakowaÂło jej powietrza. Tak Âłatwo byÂło go wytrÂąciĂŚ z rĂłwnowagi. WymyÂślaÂła te wszystkie rzeczy o matce i babce, ale wyraz twarzy ojca utwierdzaÂł jÂą w przekonaniu, Âże trafiÂła w dziesiÂątkĂŞ. ÂŻaÂłowaÂła tylko, Âże tak trudno siĂŞ zorientowaÂła, Âże najlepszÂą drogÂą do okieÂłznania szaleĂąca jest sprowadzenie go do parteru. Gdyby zdobyÂła siĂŞ na to wczeÂśniej byĂŚ moÂże by przeÂżyÂła.

- Nie byÂłem juÂż taki do niczego, kiedy rozpruwaÂłem flaki mojej matce. – Paus podniĂłsÂł siĂŞ gwaÂłtownie z fotela i kucn¹³ tuÂż przy Ingrid. ByÂł purpurowy na twarzy, a z ust niemal leciaÂła mu piana. – Twoja mamuÂśka teÂż nie byÂła w stanie przywoÂłaĂŚ swojej ró¿dÂżki, kiedy ÂłamaÂłem kaÂżdÂą koœÌ w jej ciele i spuszczaÂłem z niej krew – sykn¹³. – Ciebie teraz czeka to samo. Ciekawe, czy nadal bĂŞdziesz uwaÂżaĂŚ, Âże jestem sÂłaby.

Ingrid spojrzaÂła ojcu w oczy. TliÂło siĂŞ w nich szaleĂąstwo pomieszane z wÂściekÂłoÂściÂą. SplunĂŞÂła mu w twarz.

Paus z obrzydzeniem starÂł z policzkĂłw resztki Âśliny.
- SpuœÌ z niej moc – powiedziaÂł do Cyrusa, podnoszÂąc siĂŞ z podÂłogi. – A potem jÂą zabij. ZarÂżnij jak ÂświniĂŞ, nie obchodzi mnie to. Ma kwiczeĂŚ z bĂłlu jak jej matka. – Ostatnie zdanie wypowiedziaÂł z tak wielkÂą nienawiÂściÂą, Âże Ingrid przez chwilĂŞ naprawdĂŞ poczuÂła lĂŞk. Potem z powrotem usiadÂł na fotelu i patrzyÂł jak Cyrus przyciska jÂą za szyjĂŞ do Âściany.

Zaczyna³o brakowaÌ jej powietrza. Jedna d³où mê¿czyzny zacisnê³a siê wokó³ jej szyi, kiedy drug¹ rêk¹ przystawi³ jej ró¿d¿kê do skroni. Czeka³a a¿ wypowie formu³kê zaklêcia, ale nic takiego nie nast¹pi³o. Zamiast tego jej cia³o przeszy³ niesamowity ból; dwukrotnie albo nawet trzykrotnie wiêkszy ni¿ rana po rozszczepieniu. Chocia¿ bardzo siê stara³a, nie mog³a powstrzymaÌ przeraŸliwego wrzasku, który wydoby³ siê z jej p³uc. Bola³o, pali³o j¹ w ca³ym ciele tak, jakby ktoœ próbowa³ j¹ ¿ywcem spaliÌ. Z koùca ró¿d¿ki Cyrusa wydobywa³a siê granatowa mgie³ka, któr¹ przenosi³ do du¿ej, pêkatej fiolki. Powoli ból zaczyna³ maleÌ, chocia¿ nadal mia³a wra¿enie, ¿e zaraz postrada zmys³y. A mo¿e ju¿ postrada³a? Mo¿e dlatego powoli przestaje czuÌ, jakby palili j¹ na stosie?

Ból nagle usta³. K¹tem oka Ingrid zobaczy³a, ¿e Cyrus zamyka fiolkê i podaje j¹ Pausowi, który niewzruszony wpatrywa³ siê w ca³¹ scenê.

- Zabij – sykn¹³ Paus i rzuciÂł jej kolejne nienawistne spojrzenie.

Kolejna fala przeraÂźliwego bĂłlu przetoczyÂła siĂŞ przez jej ciaÂło. KoĂączyny zaczynaÂły jej wiotczeĂŚ i nagle jej pÂłuca zamiast powietrza zaczĂŞÂła wypeÂłniaĂŚ... woda. Chudzielec prĂłbowaÂł jÂą utopiĂŚ. ChciaÂła zÂłapaĂŚ siĂŞ za szyjĂŞ, ale rĂŞce odmĂłwiÂły jej posÂłuszeĂąstwa. ZaczĂŞÂła siĂŞ krztusiĂŚ, a na brudnym dywanie pojawiaÂły siĂŞ mokre Âślady. WiÂła siĂŞ na podÂłodze, prĂłbujÂąc zÂłapaĂŚ powietrze, aÂż niespodziewanie na dole coÂś huknĂŞÂło i Cyrus przerwaÂł zaklĂŞcie.

Na schodach daÂło siĂŞ sÂłyszeĂŚ dudnienie. Resztkami ÂświadomoÂści pomyÂślaÂła, Âże Potterowi wreszcie udaÂło siĂŞ tu dotrzeĂŚ i na jej twarzy pojawiÂł siĂŞ uÂśmiech. ByÂła uratowana.

- Co robisz, durniu, zabij jÂą! – wrzasn¹³ Paus, zrywajÂąc siĂŞ z fotela.

Cyrus, który gapi³ siê na postacie biegn¹ce przez korytarz prosto na nich, machinalnie wycelowa³ ró¿d¿kê w le¿¹c¹ na pod³odze Ingrid.

- Avada Kedavra.

CiaÂło podskoczyÂło na mokrej podÂłodze i Âświat przestaÂł istnieĂŚ.