– Sama jÂą podÂłoÂżyÂłaÂś… co?

– Nic nie zauwaÂżyÂłeÂś przez ten caÂły czas? – nie potrafiÂła powstrzymaĂŚ Âśmiechu, w ktĂłrym znajdowaÂło siĂŞ wiĂŞcej smutku niÂż kiedykolwiek. – Nigdy nie ciekawiÂło ciĂŞ, dlaczego nie lubiĂŞ uÂżywaĂŚ magii? Dlaczego w caÂłym ministerstwie nikt mnie nie zna?

– Ty…

– Nie jestem czarodziejem, James. Donovan miaÂł racjĂŞ. CaÂły czas oszukiwaÂłam.

Nie wiedziaÂł, co powiedzieĂŚ. JakaÂś czêœÌ niego wypieraÂła prawdĂŞ, ale przecieÂż potrafiÂł wiÂązaĂŚ ze sobÂą fakty. Te wszystkie dziury, zagadki, luki… dopiero teraz miaÂło to sens.

– Tak ciĂŞ to dziwi? NaprawdĂŞ myÂślaÂłeÂś, Âże nigdy siĂŞ nie zbuntujemy? – ZrobiÂła krok w jego stronĂŞ, a on pokrĂŞciÂł gÂłowÂą. – ÂŻe czarodzieje bĂŞdÂą rzÂądziĂŚ Âświatem, a reszta pozwoli sobÂą pomiataĂŚ, bo tak?

– JesteÂś…

– …mugolem – dokoĂączyÂła za niego. – Tak o nas mĂłwicie nie? Jak to siĂŞ tÂłumaczy? Ofermy?

Milcza³. Wci¹¿ chcia³ wierzyÌ, ¿e to ¿art, ale pozbawione ¿ycia cia³o Donovana sprowadza³o go na ziemiê.

– Nie miaÂłam wyboru. ChcĂŞ tylko pokoju, nie twojej krzywdy. Dlatego kazaÂłam ci ewakuowaĂŚ ministerstwo. ÂŻeby…

– DoœÌ! – przerwaÂł jej. – Nie chcĂŞ tego sÂłuchaĂŚ.

WyciÂągn¹³ ró¿dÂżkĂŞ i chociaÂż obydwoje znajdowali siĂŞ na tej samej pozycji, Âżadne z nich nie miaÂło odwagi zaatakowaĂŚ. Ona dlatego, Âże byÂła beznadziejnie zakochana. A on…

– Co siĂŞ stanie, gdy ta bomba wybuchnie? – zapytaÂł krĂłtko.

– Magia zostanie wchÂłoniĂŞta, zlikwidowana caÂłkowicie na obszarze kilku mil.

– Po co? – jĂŞkn¹³, nie rozumiejÂąc motywĂłw dziaÂłania Niny … a chciaÂł je poznaĂŚ. ChoĂŚby po to, Âżeby jej nie znienawidziĂŚ.

– ÂŻebyÂśmy wszyscy byli rĂłwni – wyrecytowaÂła sÂłowa, ktĂłre powtarzali jej przez ostatnie kilka lat. – ÂŻeby nikt wiĂŞcej nie pozbawiÂł mnie pamiĂŞci. ÂŻeby jeden czÂłowiek, jednym ruchem nie mĂłgÂł zabiĂŚ tysiĂŞcy. ÂŻeby nikt nie uznawaÂł bliskich mi osĂłb za bezwartoÂściowe tylko dlatego, Âże nie potrafiÂą czarowaĂŚ. ÂŻeby Âżadne dziecko nie umarÂło dlatego, Âże nie posiada zdolnoÂści swoich rodzicĂłw.

Ostatnie zdanie go zmroziÂło, ale to zszokowanie trwaÂło tylko sekundĂŞ. Bo po chwili zapanowaÂł nad emocjami, a dziaÂłaĂŚ pozwoliÂł tylko rozsÂądkowi.

– Chcesz zlikwidowaĂŚ magiĂŞ i wrzuciĂŚ wszystkich do krainy szczĂŞÂścia. Skoro to takie wspaniaÂłe, w jakim celu ta ewakuacja? – Wreszcie zadaÂł kluczowe pytanie, a ona nie ociÂągaÂła siĂŞ z odpowiedziÂą.

– Tak nagÂłe usuniĂŞcie magii zabije tych, ktĂłrzy znajdÂą siĂŞ zbyt blisko… bomby.

– WiĂŞc to tak… – mrukn¹³ pod nosem. – WiĂŞc tak…

Obraca³ w d³oni ró¿d¿kê, wytr¹cony z równowagi. Wiedzia³, jak ogromna ci¹¿y na nim teraz odpowiedzialnoœÌ. Jak ³atwo Nina zrzuci³a j¹ na jego barki.

– Chcesz wywoÂłaĂŚ wojnĂŞ, a ja nie wiem, kim jest mĂłj przeciwnik – powiedziaÂł w koĂącu, wbijajÂąc spojrzenie w martwego aurora… ktĂłrego nigdy nie lubiÂł, ale ktĂłry chroniÂł Âświat, ktĂłry obydwoje kochali.

– Co teraz zrobisz? – zapytaÂła zrezygnowana.

– ChcĂŞ wiedzieĂŚ, co naprawdĂŞ tobÂą kieruje – wycedziÂł, celujÂąc w niÂą swojÂą ró¿dÂżkÂą. ZobaczyÂła zaciĂŞcie na jego twarzy, ktĂłre miaÂło zablokowaĂŚ cierpienie od zadanego ciosu. James otaczaÂł siĂŞ osobami, ktĂłrym mĂłgÂł ufaĂŚ… a ona go okÂłamaÂła. Zapewne o wiele bardziej niÂż inni.

– Nie ma na to czasu…

– Tam, gdzie ciĂŞ zabiorĂŞ, bĂŞdzie go doœÌ – rzuciÂł zdeterminowany, nawet nie spodziewajÂąc siĂŞ, do czego go zaprowadzÂą nastĂŞpne ruchy. – Legilimens.

Nigdy nie sÂłyszaÂła o tym zaklĂŞciu… ale zanim zd¹¿yÂła przed nim uciec, rzeczywistoœÌ wokó³ niej rozpadÂła siĂŞ na milion kawaÂłkĂłw.

… i nagle znowu byÂła dziesiĂŞcioletniÂą dziewczynkÂą z domu dziecka. Bez rodziny, domu i pamiĂŞci. Znowu kryÂła siĂŞ w kÂącie, bezbronna, gÂłodna, samotna, posiniaczona.

A potem s³ysza³a wyk³ad o tych wszystkich okropnoœciach, których dopuœcili siê czarodzieje. Echo s³ów Solum Orbis roznosi³o siê po pomieszczeniu, w którym trenowa³a. Miejscu, gdzie dorasta³a, odzyska³a pewnoœÌ siebie i nadziejê, ¿e kiedyœ czeka na ni¹ coœ dobrego.

ZobaczyÂła cienie osĂłb, ktĂłre poznaÂła, a ktĂłre nie miaÂły dla niej znaczenia. PoczuÂła bĂłl wywoÂłany uÂżyciem magii. DotknĂŞÂła ziemi na grobie rodzicĂłw. Ostrego noÂża, ktĂłrym potrafiÂła trafiĂŚ prosto w cel z odlegÂłoÂści czterech metrĂłw. Puszystej sowy, ktĂłra patrzyÂła na niÂą mÂądrymi oczami. Szorstkiej skĂłry dÂłoni Jamesa. Delikatne ruchy maÂłego stworzenia, ktĂłrym musiaÂła siĂŞ teraz opiekowaĂŚ.

Jesteœ Nina Dormadiew. Twoich rodziców zamordowali czarodzieje. PóŸniej zniekszta³cili twój umys³ i zostawili w piekle. Nie ciebie jedn¹ spotka³ taki los. Tysi¹ce niemagicznych cierpi w podobny sposób, ale to w³aœnie ty zosta³aœ wybrana, ¿eby to zmieniÌ. ¯eby broniÌ s³abszych przed tymi, którzy stosuj¹ magiê.

KlĂŞczaÂła na ziemi, szlochaÂła gÂłoÂśno, jak kiedy byÂła dziewczynkÂą, ktĂłra nie miaÂła niczego.

"Nie mamy szans w starciu z czarami" powiedzia³a zdeterminowana Miriam, a Nina z daleka potrafi³a dostrzec nienawiœÌ, którymi darzy³a wszystkich czarodziejów.

"Pod latarniÂą zawsze najciemniej. JeÂśli to dobrze rozegrasz, bĂŞdziesz bezpieczna."
"Kto by pomyÂślaÂł, Âże taka z ciebie krĂłlewna."
"Czarodzieje do tego stopnia opieraj¹ ¿ycie na magii, ¿e niemal¿e wszystko wokó³ nich od niej zale¿y. Dom bez fundamentu nie ma prawa istnieÌ."
"Sama przemyÂśl, co jest dla ciebie waÂżniejsze".

Kocham ciĂŞ

Zacisnê³a palce na jego szacie, przyciskaj¹c czo³o do klatki piersiowej. Pozwoli³a, ¿eby obj¹³ j¹ mocno, przycisn¹³ do siebie. Mog³aby tak tkwiÌ ca³¹ wiecznoœÌ, bezpieczna w jego ramionach. Gdyby tylko na œwiecie nie liczy³o siê nic poza nimi.

– MuszĂŞ to zatrzymaĂŚ – powiedziaÂł jej, a ona nie wyczuÂła w jego gÂłosie zÂłoÂści, pogardy ani nienawiÂści. ZnalazÂła tam coÂś, czego nie potrafiÂła zrozumieĂŚ. Jeszcze nie.

James ceni³ zaufanie osób wokó³ niego. Tego, ile warta jest szczeroœÌ, nauczyli go rodzice.

… ale pokazali mu teÂż, jak ró¿nie moÂżna postrzegaĂŚ Âświat, w zaleÂżnoÂści od wychowania. ÂŻe ludzie rzadko bywajÂą Âźli, za to bardzo czĂŞsto zagubieni. Tak jak oni teraz.

– Nie dasz rady, juÂż za póŸno – wychrypiaÂła, ukrywajÂąc twarz w jego szyi. – Niech wyciÂągnÂą ich z ministerstwa, potem jakoÂś sobie poradzimy.

– Nawet jeÂśli ewakuujÂą wszystkich na czas, wycofanie magii zabije wiĂŞcej osĂłb. Nie od razu, ale mĂłj ojciec, matka… oni wszyscy…

– Niech zrobi to ktoÂś inny, ktoÂś bliÂżej…

– Wystarczy – wtrÂąciÂł twardo, a ona odsunĂŞÂła siĂŞ od niego, Âżeby spojrzeĂŚ prosto w jego twarz.

– Za dwadzieÂścia minut ÂźrĂłdÂło wchÂłonie wszystko dookoÂła, nie dasz rady dotrzeĂŚ do celu. Po prostu nie masz szans…

– JeÂśli nie dasz mi tego klucza, bĂŞdĂŞ miaÂł ich tylko mniej.

PatrzyÂła na niego z szeroko otwartymi oczami. Nie mogÂła go puÂściĂŚ. Po prostu nie mogÂła.

– PĂłjdĂŞ tam tak czy inaczej.

Wtedy zdaÂła sobie sprawĂŞ, jak strasznie siebie oszukiwaÂła przez te wszystkie lata. ÂŻyÂła w przekonaniu, Âże stworzy lepszy Âświat, w ktĂłrym bĂŞdzie szczĂŞÂśliwa.
Tak naprawdê niczego nie mog³a zrobiÌ, jedynie próbowaÌ znaleŸÌ radoœÌ w tym ca³ym bagnie, które bêdzie znosiÌ tak d³ugo, jak jej los na to pozwoli.
To nie od niej zale¿¹ losy œwiata. Nie weŸmie na siebie odpowiedzialnoœci za zmianê porz¹dku. Nie by³a bohaterk¹ ani wrogiem ludzkoœci. Chcia³a odzyskaÌ poczucie bezpieczeùstwa. Chcia³a, ¿eby ktoœ j¹ kocha³. Chcia³a znaleŸÌ dom.

A dom by³ w³aœnie tutaj. Na wymazanej krwi¹ pod³odze, w ramionach mê¿czyzny, który zamiast siedzieÌ bezczynnie wola³ zgin¹Ì, ¿eby chroniÌ to, co ona planowa³a zniszczyÌ.

MusiaÂła daĂŚ mu szansĂŞ. JeÂśli nie dla niego i nie dla siebie… to dla…

Wyci¹gnê³a z torby z³ot¹ ga³¹Ÿ i w³o¿y³a go w jego d³onie.

– Musisz po prostu odÂłoÂżyĂŚ jÂą na miejsce… i nie pozwoliĂŚ, Âżeby ktoÂś jÂą zabraÂł. Potem niech ktoÂś odnajdzie i zniszczy pozostaÂłe znaczniki. Klucz powinien byĂŚ tuÂż pod ÂźrĂłdÂłem, w wentylacji, widziaÂłeÂś mapĂŞ – tÂłumaczyÂła mu, a on kiwn¹³ gÂłowÂą.

– Musisz uciekaĂŚ – rozkazaÂł jej.

– Wiem – szepnĂŞÂła.

WidziaÂła jak staje pod kominkiem, jak uciekajÂą ich szanse… ale zanim znikn¹³, rzuciÂł jej ostatnie spojrzenie, w ktĂłrym zobaczyÂła wszystko to, czego szukaÂła przez caÂłe Âżycie.

***

SzÂła ulicÂą Londynu, odliczajÂąc minuty i sekundy. WiedziaÂła, Âże nikt z Solium Orbis jej nie znajdzie. ZostawiÂła nadajnik w mieszkaniu aurora, razem z Michaelem.

Nie wybaczÂą jej. To oczywiste. ZdradziÂła ich… ale teraz byÂło jej wszystko jedno.

Nina nie byÂła gÂłupia. Nie miaÂła doœÌ siÂły, Âżeby siĂŞ przeciwstawiĂŚ Âświatu, ale czy to naprawdĂŞ czyniÂło jÂą gorszÂą od innych? ÂŻaÂłowaÂła jedynie, Âże opamiĂŞtaÂła siĂŞ tak póŸno. Powinna zrezygnowaĂŚ, zanim umieÂściÂła blokadĂŞ. ChociaÂż to by nic nie zmieniÂło. Wtedy po prostu jej miejsce zaj¹³by ktoÂś inny. ÂŹrĂłdÂła zostaÂłyby zamkniĂŞte w innych miejscach na Âświecie… albo ktoÂś znalazÂłby inny sposĂłb. W koĂącu ten Âświat zbudowano na wojnie. Czy ta miaÂła miejsce wÂśrĂłd czarodziejĂłw czy niemagicznych… jakie to znaczenie?

A moÂże po prostu szukaÂła dla siebie usprawiedliwienia.
Droga do ministerstwa zajmuje dwie godziny… czarodzieje pokonajÂą jÂą w kilka sekund. Jednak teraz budynek zabezpieczono, wiĂŞc Âżeby przedostaĂŚ siĂŞ do Âśrodka, potrzeba co najmniej piĂŞtnaÂście minut. Wszystkie kominki zablokowano, pole antyteleportacyjne siĂŞgaÂło okoÂło kilometra… w najlepszym wypadku.
PóŸniej dotarcie windÂą na poziom techniczny… okoÂło szeÂściu minut. Znalezienie miejsca pod ÂźrĂłdÂłem to trzy albo cztery minuty… dla niej. JeÂśli ktoÂś nie znaÂł drogi, mogÂło to potrwaĂŚ nawet kwadrans.

Razem dwadzieÂścia cztery minuty, jeÂśli dokÂładnie zapamiĂŞtaÂł mapĂŞ.

Za maÂło.

Jeœli jednak ktoœ pod³¹czy dla niego sieÌ fiuu w szeœÌ minut, móg³ zd¹¿yÌ. Jeœli œci¹gniêto blokadê dla teleportacji, równie¿ jego szanse wzrasta³y. James przemieszcza³ siê b³yskawicznie, by³ w tym celu szkolony. Ponad wszystko urodzi³ siê jako syn szefa biura aurorów. Mo¿e znajdzie ojca, który udostêpni mu szybkie dotarcie do celu.

Tylko Âże winda czĂŞsto siĂŞ blokowaÂła. Wtedy straciÂłby co najmniej piĂŞĂŚ minut.

Przed ministerstwem mog¹ te¿ czekaÌ na niego cz³onkowie organizacji, gotowi zrobiÌ wszystko, ¿eby zrealizowaÌ plan. W najlepszym wypadku go opóŸni¹, w najgorszym zabij¹.

Albo…

… albo wcale go nie wpuszczÂą. MoÂże zmuszÂą go do ewakuacji tak jak pozostaÂłych. Wtedy plan Solum Orbis siĂŞ powiedzie, a James bĂŞdzie bezpieczny. G³êboko wierzyÂła, Âże ktoÂś taki jak on, poradzi sobie i bez czarĂłw.

– SpaliÂłaÂś za sobÂą mosty, Nino Dormadiew – powiedziaÂł do niej Scorpius Malfoy, ktĂłrego wcale nie chciaÂła spotkaĂŚ.

StaÂł oparty o mur, w niemagicznym ubraniu, ale z pewnoÂściÂą drogim, dobrej jakoÂści. Jego dÂłonie jak zwykle pozostaÂły nienaturalnie biaÂłe, ale tym razem Nina dostrzegÂła na serdecznym palcu obrÂączkĂŞ, ktĂłrej wczeÂśniej nie widziaÂła.

W innych okolicznoÂściach by go zapytaÂła.

W innych okolicznoÂściach.

– Nie masz prawa mnie oceniaĂŚ – powiedziaÂła chÂłodno, zatrzymujÂąc siĂŞ tylko dlatego, Âże wÂłaÂściwie sama nie wiedziaÂła, gdzie mogÂłaby pĂłjœÌ.

– Nie mam zamiaru ciĂŞ oceniaĂŚ.

WpatrywaÂł siĂŞ w niÂą z ciekawoÂściÂą, pozwalajÂąc, Âżeby wiatr niszczyÂł jego perfekcyjnie przygotowanÂą fryzurĂŞ.

– Mam dwa bilety na autokar do ParyÂża. Chcesz do³¹czyĂŚ?

– Uciekasz? – wcale nie byÂła zdziwiona.

– ByliÂśmy na tym samym moÂście – zaÂśmiaÂł siĂŞ. Przez te lata nauczyÂła siĂŞ dostrzegaĂŚ subtelne ró¿nice miĂŞdzy ró¿nymi jego rodzajami. Ten byÂł bardziej jak pogodzenie siĂŞ z losem niÂż Âżartobliwe spojrzenie na sytuacjĂŞ.

– WiĂŞc nie masz siĂŞ czym przejmowaĂŚ. JeÂśli ÂźrĂłdÂło zostanie zablokowane, nasza misja siĂŞ powiedzie, zostaniemy nagrodzeni. W innym wypadku…

– TwĂłj ukochany ciĂŞ ochroni. Tak, znam juÂż te historie – przerwaÂł jej niedbale.

SpojrzaÂła na wielki zegar, ktĂłry nieubÂłaganie odmierzaÂł czas, ktĂłry pozostaÂł do zatrzymania blokady.

– A ty? Co ty wÂłaÂściwie robisz?

– Ja? – WyglÂądaÂł na zdziwionego tÂą ciekawoÂściÂą, ale i tak odpowiedziaÂł… zdaniem, ktĂłre juÂż sÂłyszaÂła, ale nie pamiĂŞtaÂła gdzie. – Ja tylko chroniĂŞ Âświat, ktĂłry kocham. – posÂłaÂł jej typowy dla siebie uÂśmiech. Potem podniĂłsÂł walizkĂŞ, ktĂłrÂą miaÂł zamiar nieœÌ aÂż na dworzec. – Nie wyobraÂżam sobie nawet, jaka stanie siĂŞ ciĂŞÂżka, kiedy osÂłabnie zaklĂŞcie. – PoklepaÂł jÂą przyjacielsko po ramieniu, zupeÂłnie nie w jego stylu. – Powodzenia, Nino.

Min¹³ j¹ i zaraz potem rozp³yn¹³ siê w powietrzu. Nie zd¹¿y³a go po¿egnaÌ.

… bo znikn¹³ dokÂładnie tak, jak siĂŞ pojawiÂł. DokÂładnie tak, jak zawsze… a ona straciÂła ostatniÂą szansĂŞ, Âżeby go zrozumieĂŚ.

Tylko Âże Âżycie to tak naprawdĂŞ ulotne chwile i niewykorzystane okazje.

Dwie minuty.

Nie baÂła siĂŞ Âśmierci. BaÂła siĂŞ, Âże znowu zostanie sama.

Minuta.

Pomyœla³a sobie, ¿e wci¹¿ mieli szansê. James nie musia³ poœwiêcaÌ ¿ycia dla kobiety, która go nie kocha³a, a ona dla organizacji, która tylko chcia³a ni¹ manipulowaÌ. Mogli wzi¹Ì œlub i wychowywaÌ dziecko. ZamieszkaÌ razem. Zaakceptowaliby swój œwiat, nauczyli siê nim dzieliÌ.

TrzydzieÂści sekund.

Gdyby nie zaÂłoÂżyÂła tej pieprzonej blokady. Po co to robiÂła?

dwadzieÂścia dwie…

StaÂła tak na Âśrodku ulicy, patrzÂąc na niebo poryte gĂŞstymi chmurami, powoli zwiastujÂące deszcz.

MiaÂła jeszcze dziesiĂŞĂŚ sekund.

PrzypomniaÂła sobie o tych wszystkich piĂŞknych chwilach, ktĂłre przeÂżyÂła. O nadziei, ktĂłra jej nie opuszczaÂła. O miÂłoÂści, ktĂłrÂą nosiÂła w sercu. PrzypomniaÂła sobie, jak jej matka plotÂła jej wÂłosy w warkocz, kiedy ojciec opowiadaÂł kolejnÂą anegdotkĂŞ. Jak kroili razem warzywa, jak biegaÂła po polu, ÂśmiejÂąc siĂŞ do promieni sÂłoĂąca.

Przypomnia³a sobie jego uœmiech, najpiêkniejszy, jaki kiedykolwiek widzia³a. Silny uœcisk d³oni. Zmarszczkê nad praw¹ brwi¹, kiedy coœ go trapi³o. Przypomnia³a sobie te wszystkie chwile, których nie prze¿yli, ale wci¹¿ mieli szansê.

PrzypomniaÂła sobie, bo byĂŚ moÂże to byÂło jej ostatnie dziesiĂŞĂŚ sekund szczĂŞÂścia.