Filtruj
Szukaj w:
Szukana fraza:


Opcjonalnie:
Gatunek:
Dozwolone:
Zakończone:
Parring:
Bohaterowie:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ostatnie
Artykuły Fan Fiction

Samochód Artura Weas...

Kategoria: Magiczne przedmioty
Autor: Prefix użytkownikaania919

Stary Ford Anglia, należący do Artura Weasleya, magicznie przez niego ulepszony. Może latać, a ta...
>> Czytaj Więcej

Harry Potter i Książ...

Kategoria: Streszczenia
Autor: Prefix użytkownikaFilius Flitwick

Streszczenie szóstej części przygód o Harrym Potterze - "Księcia Półkrwi".
>> Czytaj Więcej

Wywiad z Emmą Watson

Kategoria: Wywiady
Autor: Prefix użytkownikaMarcus Clinton

Przetłumaczony wywiad z Emmą Watson do magazynu Interview.
>> Czytaj Więcej

Biblioteka Hogwartu

Kategoria: Hogwart
Autor: Prefix użytkownikaania919

Artykuł zawiera informacje na temat biblioteki w Hogwarcie. Jest to ogromne pomieszczenie, w któr...
>> Czytaj Więcej

Magiczne Dowcipy Wea...

Kategoria: Magiczne miejsca
Autor: Prefix użytkownikaNedelle

Magiczne Dowcipy Weasleyów to sklep na ulicy Pokątnej nr 93. Można kupić tam różne psikusy i gadż...
>> Czytaj Więcej

Harry Potter i Więzi...

Kategoria: Streszczenia
Autor: Prefix użytkownikaPaulaSmith

Streszczenie trzeciego tomu przygód młodego czarodzieja - "Więźnia Azkabanu".
>> Czytaj Więcej

Tezaurus Harry Potter

Kategoria: Książki
Autor: Prefix użytkownikaBarlom

Tezaurus, czyli encyklopedia związana ze światem czarodziejów - recenzja
>> Czytaj Więcej

>> Więcej artykułów! <<

[NZ]Rozdział 2. (Ni...

Tytuł: Rozdział 2. (Nie)przypadkowe spotkanie.
Seria: Kto nie lubi jabłek?
Gatunek: Kryminał
Autor: Prefix użytkownikagordian119

Pedersen rozpoczyna walkę z seryjnym mordercą.
>> Czytaj Więcej

Harry Potter i ...

Tytuł: Harry Potter i Pentakl Wężoustych - Rozdział 1. Jozu Salu Mc
Gatunek: Inne
Autor: Angelina Johnson

Rozdział 1 fanowskiej kontynuacji przygód Harry'ego Pottera, Marcina Dęgi o tytule "Harry Potter ...
>> Czytaj Więcej

[NZ]Rozdział 4 - St...

Tytuł: Rozdział 4 - Starszy Szarc
Seria: Zaginiony Miecz
Gatunek: Przygodowe
Autor: Prefix użytkownikaNedelle

Dziewczyny zostały na noc u Szarców. Tanya szybko orientuje się, że coś tu nie gra...
>> Czytaj Więcej

Landrynka.

Tytuł: Landrynka.
Gatunek: Drabble
Autor: Prefix użytkownikaEwa Potter

Cytrynowy sorbet.
>> Czytaj Więcej

[NZ]5

Tytuł: 5
Seria: W stronę magii
Gatunek: Inne
Autor: Prefix użytkownikaWilena Romus

W stronę magii, rozdział 5.
>> Czytaj Więcej

Spełnione marzenie

Tytuł: Spełnione marzenie
Gatunek: Miniaturka
Autor: Prefix użytkownikaScarllet

Miniaturka odbiega trochę od kanonu ;3
>> Czytaj Więcej

Severus Snape

Tytuł: Severus Snape
Gatunek: Drabble
Autor: Alette

...
>> Czytaj Więcej

>> Więcej fan fiction! <<
Statystyki
Online Statystyki
Goście online: 42
Administratorzy online: 0
Aktualnie online: 0 osób
Łącznie na portalu jest
41,324 osób
Ostatnio zarejestrowany:

Rekord osób online:
Najwięcej userów: 760
Było: 07.02.2017 04:15:19
Napisanych artykułów: 935
Dodanych newsów: 8,675
Zdjęć w galerii: 17,716
Tematów na forum: 3,048
Postów na forum: 284,554
Komentarzy do materiałów: 204,226
Rozdanych pochwał: 2,908
Wlepionych ostrzeżeń: 4,124
Puchar Domów
Aktualnym mistrzem domów jest  RAVENCLAW!

Gryffindor
Punktów: 1583
uczniów: 2170
Hufflepuff
Punktów: 1533
uczniów: 2543
Ravenclaw
Punktów: 2983
uczniów: 3704
Slytherin
Punktów: 54
uczniów: 2905

Ankieta
Pewnego dnia sowa przynosi ci przesyłkę, w której znajdujesz Pelerynę Niewidkę. Jak jej użyjesz?

Będę wymykać się z zamku wieczorami, żeby ćwiczyć latanie na miotle
8% [11 głosów]

Zakradnę się do łazienki i będę podglądać kąpiące się dziewczyny/chłopaków
9% [13 głosy]

Będę nadstawiać ucha - żadna tajemnica się przede mną nie ukryje
9% [13 głosy]

Nastraszę kilku uczniów, których nie lubię - chcę patrzeć, jak wrzeszczą i uciekają
7% [10 głosów]

Odwiedzę w nocy Wieżę Astronomiczną i będę patrzeć w gwiazdy. Może zaproszę tu kogoś na randkę?
10% [14 głosy]

Zakradnę się do działu ksiąg zakazanych i będę czytać całą noc
15% [21 głosów]

Będę szukać nocami ukrytych przejść i zapomnianych sekretów Hogwartu
26% [37 głosów]

Uszyję z niej torbę, w której będę wynosić jedzenie z kuchni - teraz nikt mi go nie zabierze
7% [10 głosów]

Będę się pod nią ukrywać między zajęciami - nie lubię rozmawiać z ludźmi
6% [9 głosów]

Odegram się na Filchu i tej jego parchatej kotce, niech mają za swoje
2% [3 głosy]

Ogółem głosów: 141
Musisz zalogować się, aby móc zagłosować.
Rozpoczęto: 09.04.17

Archiwum ankiet
Ostatnio w Hogwarcie
RavenclawRose Stalcrist ostatnio widziano 28.05.2017 o godzinie 01:19 w Skrzydło Szpitalne
HufflepuffLiliana Williams ostatnio widziano 27.05.2017 o godzinie 15:56 w Sala wejściowa
RavenclawJewgienij Morozow ostatnio widziano 27.05.2017 o godzinie 15:21 w Skrzydło Szpitalne
RavenclawRose Stalcrist ostatnio widziano 27.05.2017 o godzinie 14:46 w Skrzydło Szpitalne
RavenclawJewgienij Morozow ostatnio widziano 27.05.2017 o godzinie 14:39 w Skrzydło Szpitalne
Ravenclaw[P] Corinne Wright ostatnio widziano 26.05.2017 o godzinie 23:25 w Sala wejściowa
[NZ] Krwawe Kurhany
Druga część przygód młodego aurora Richarda i niewymownej Grace. Czy uda im się rozwikłać zagadkę tajemniczej magii, która zaczyna zbierać swoje żniwo?
Autor: Prefix użytkownikaBarlom
Gatunek: Przygodowe
Ograniczenie wiekowe: +16
Przeczytano 5015 razy.
Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10].
Krwawe Kurhany - Szpital Św. Munga
Po przegranej bitwie czas na opatrzenie licznych ran.

Richard zerwał się z łóżka, rozglądając po okolicy. Zdążył zauważyć białe parawany, światło słoneczne padające przez okna, oraz biegnących w jego stronę, krzyczących ludzi ubranych w schludne, jasne szaty. Wszystkie dźwięki były jakby stłumione, zanim zakręciło mu się w głowie i ponownie osunął się w mroki koszmarów.
Tak jak i poprzednio, widział ciągle obraz torturowanej Grace. Chciał biec do niej, powstrzymać kobietę w szkarłacie, lecz nie mógł się poruszyć, uwięziony w gęstej ciemności. Tym razem jednak wyczuł czyjąś obecność. Obrócił głowę, wpatrując się w nieprzeniknioną czerń. W końcu zauważył w oddali jasne światełko. Dziwne zjawisko szybko rosło i przybrało postać łagodnie uśmiechającej się kobiety. Biła od niej aura spokoju, niczym anioł, stanęła obok Richarda, wpatrując się w jego oczy. Otworzyła usta, mając coś powiedzieć, lecz głos, który dotarł do Richarda, zdecydowanie należał do mężczyzny. „Obudź się! Na gacie Merlina, dajcie jakiś eliksir pobudzający, bo zaraz nam zjedzie!”

Jasność rozbłysła oślepiając aurorą. Krztusił się, czując piekący specyfik spływający mu do żołądka. Za ramię trzymał go mocno jeden z kilku uzdrowicieli, którzy zebrali się nad Richardem w mgnieniu oka.
- No, wreszcie cię wybudziliśmy, wystraszyłeś pół oddziału. Nie spodziewałem się, że tak szybko zareagujesz na zaklęcia. Wyleczyłem liczne rany cięte i miażdżone, musiałem odtworzyć nieco skóry na prawym policzku, może swędzieć. Obrażeń wewnętrznych nie było tak wiele, ale pod względem magicznym to napracowaliśmy się nad tobą z ordynatorem. Takiej mieszanki zaklęć jeszcze w życiu nie widziałem. Nadal nie mamy pewności, czy udało się nam poddać kwarantannie wszystkie klątwy, część z nich widzieliśmy pierwszy raz na oczy, więc będziesz musiał poleżeć tutaj co najmniej tydzień na obserwacji.
- Na jakim oddziale jestem? - zapytał nadal mocno nieprzytomnym głosem.
- Urazy pozaklęciowe. Przenieśli cię tutaj prosto z placówki polowej przy Kendal.
- Więc możesz podziękować mojemu ojcu, że mnie poskładał. - Potarł dłońmi skronie. - Czy na oddziale leży gdzieś moja żona? Muszę ją pilnie zobaczyć.
- Owszem, ale... - Richard odrzucił pościel i zaczął dźwigać się z łóżka. - Kategorycznie zabraniam wstawania. Nie powinieneś tak szybko wznawiać aktywności fizycznej. Nie masz pojęcia w jak krytycznym stanie byłeś jeszcze paręnaście godzin temu.
- A może chodzi o to że moja żona nadal jest w stanie krytycznym mimo waszych starań?! - Uzdrowiciel zamilkł, nie wiedząc co odpowiedzieć. Ta reakcja jedynie utwierdziła Richarda, że miał rację. - Muszę ją zobaczyć! Proszę się odsunąć, albo... - sięgnął do kieszeni i zorientował się że jest ubrany w długą, białą szatę, zamiast swoich zwykłych ubrań. - Gdzie jest moja różdżka?
- Różdżka została skonfiskowana do czasu zakończenia kwarantanny magicznych klątw.
Richard zrobił kilka kroków, po których zatoczył się na parawan. Nogi miał jak z waty, jednak koszmar, który towarzyszył mu od czasu spotkania kobiety w szkarłacie, nie dawał spokoju. Zacisnął pięści na metalowej barierce, aż zbielały mu knykcie i podniósł się do pozycji pionowej. Ruszył dalej w głąb oddziału, który zdążył już poznać podczas paru wizyt u swojego ojca. Wszystkie kończyły się burzliwą kłótnią, więc i wspomnienia z tym miejscem nie były ani trochę przyjemne. Do tego wszystkiego dołożyła się wizja konającej Grace. Richard nieco pewniej ruszył na oddział zamknięty, gdzie leżeli najpoważniej ranni. Przy drzwiach na drodze stanęła mu drobna uzdrowicielka. Na jej twarzy malowało się przerażenie, spowodowane zapewne opłakanym stanem, jaki prezentował Richard. Mężczyzna miał jednak chwilowo w głębokim poważaniu swoją aparycję.
- Gdzie leży Grace Woodward? Jestem jej mężem – wyrzucił z siebie na jednym wydechu.
- J-już prowadzę. - Uzdrowicielka zerknęła za ramię Richarda, próbując nawiązać kontakt wzrokowy z kolegą z pracy. - Nie powinien pan w tej chwili leżeć w swoim łóżku? Chora jest w stanie ciężkim. Nie wiem czy jest pan w odpowiednim stanie na ten widok.
- Jestem gotowy na każdy widok. Nie może być nic gorszego nad to, co widziałem w koszmarach.
Mylił się. Kiedy uzdrowicielka rozsunęła kotary, zobaczył swoją żonę, leżącą z podkulonymi nogami. Była nieprzytomna, a jej ciałem wstrząsały silne drgawki. Świat Richarda zawirował. Ciężko oddychając wylądował dłońmi na zimnej podłodze. Podniósł wzrok na Grace. Walcząc ze swoim ciałem wstał, po czym usiadł i dotknął jej policzka, który był zimny i zlany potem. Łamiącym się głosem zdołał wyszeptać ledwo słyszalnie „Grace”. Obraz zamazał mu się od napływających do oczu łez. Uzdrowicielka wycofała się niepostrzeżenie, zostawiając obu pacjentów samych. Richard nie próbował hamować szlochania i kolejnych łez, które ściekały mu po twarzy i spadały na białą pościel, którą była przykryta jego żona. Stracił poczucie czasu, nie obchodziło go to, ile minut, czy godzin minęło. Bez Grace nie miało to znaczenia, nic nie miało już znaczenia.

Na oddziale zapadła ciemność. Jedynie pojedyncze świece rozświetlały mroki nocy. Richard gdzieś w rogu zauważył jarzące się światełko, które powoli się zbliżało. Kobieta, którą widział wcześniej we śnie. Podeszła do Grace i delikatnie położyła dłoń na jej czole, a następnie na brzuchu. Richard nie był w stanie wyczytać niczego z twarzy nieznajomej, lecz wyczuł że chciałaby, by całą swoją uwagę skupił na żonie. Podniósł się z podłogi i położył obok drżącej Grace. Objął ją delikatnie i zamknął oczy, mając dość ciągłej mgły spowodowanej napływającymi łzami.
Nie miał pojęcia ile czasu minęło zanim poczuł mrok. Nie słyszał już cichych odgłosów oddziału szpitalnego. Wokół panowała absolutna cisza. Zrozumiał, że znajdująca się w pobliżu ciemność nie należy do niego, lecz emanuje z Grace. Gdzieś w pobliżu wyczuł obecność świetlistej kobiety i ponownie uległ wrażeniu, że ta nakłania go do czegoś. Powoli oswajał się z nowym otoczeniem. Był w stanie zauważyć, że jego własna energia emanuje ciepłem bijącym od jego serca. Chciał by odrobina tej pozytywnej energii znalazła się także w Grace, lecz mrok szalejący w jej ciele nie pozwalał na to. Poczuł gniew i sam nie wiedząc jak złapał ciemność i zaczął zasysać ją do swojego ciała, mając nadzieję, że jego własna energia wystarczy by walczyć z klątwą. Wkrótce jednak zdał sobie sprawę, że usuwając ciemność, pozostawia w ciele swojej żony pustkę ziejącą śmiercią i pragnącą by coś ją wypełniło. Bez chwili zastanowienia skupił się na swojej energii i wysłał ją w powstałą dziurę. Nie obchodziło go co się z nim stanie, liczyło się tylko to, by uratować Grace. Energia wirowała, płynąc nieprzerwanie pomiędzy ich ciałami. Richard cały czas gdzieś na granicy świadomości wyczuwał obecność świetlistej kobiety, czując że w jakiś niewyjaśniony sposób mu pomaga. Kiedy jego własna energia prawie w całości znajdowała się już w Grace, zaczął gasnąć. Powoli tracił kontrolę nad tym co robił. W końcu osunął się w otaczającą go ciemność, lecz ostatnią myślą była radość z tego, że Grace jest już wolna od mroku, który tak długo ją trawił.

Grace w końcu powróciła w pełni swojej świadomości do świata wokół niej. Wiedziała, że Richarda nie ma w pobliżu. Po tym, co dla niej zrobił, miała wrażenie, że potrafiłaby wyczuć jego obecność na kilometr. Wzięła głębszy wdech i uniosła lekko powieki. Uderzyła ją wszechobecna biel. Mimowolnie spróbowała zakryć twarz dłonią, lecz poczuła jedynie ból. Przygryzła wargi, po czym otworzyła oczy. Przy jej łóżku stał dziwnie znajomy uzdrowiciel i wpatrywał się w nią z zainteresowaniem.
- Co pana tak intryguje? Nie widział pa nigdy chorego człowieka?
Przez sporą chrypkę, niewymowna ledwo rozpoznała swój głos. Cieszyła się, że przynajmniej ta czynność nie zmęczyła jej tak, jak próba podniesienia kończyny.
- Nigdy nie spotkałem się z takim przypadkiem. Twoje ciało opierało się wszelkiej magii jakiej użyłem. Nadal zaklęcia lecznicze działają na ciebie znacznie słabiej. To cud, że wróciłaś do życia.
- To zasługa pana syna, a nie cudu. – Grace już wiedziała skąd pamiętała te rysy. Irytowało ją nagłe przejście na ty, jednak nie miała jeszcze w sobie na tyle sił, by walczyć z uzdrowicielem o brak jego manier. Nie tak wyobrażała sobie pierwsze spotkanie z teściem, chociaż już dawno przestała wierzyć w to, że kiedykolwiek go zobaczy. – To Richard wydobył mnie z mroku.
- Nie można tego wykluczyć, chociaż z naukowego punktu widzenia to niemożliwe. Przyglądałem się wizytom mojego syna i nie zauważyłem by robił coś szczególnego. Może ty powiesz mi co takiego zrobił?
- Może trzeba było uważniej się przyglądać. Poza tym, czy pan siebie sam słyszy? Czy też może nie dociera to do pana przez te kilogramy dumy i samozachwytu? Richard sięgnął po najsilniejszą magię jaka tylko istnieje, lecz najwidoczniej pan o niej zapomniał, wpisał między Fontannę Losu, a Czarę Marę.
Przez dłuższą chwilę wpatrywali się w siebie intensywnie. Grace nie odpuszczała, chciała pokazać mu, że mimo swojego stanu, może wznieść się ponad ego starego uzdrowiciela. W końcu ojciec Richarda prychnął i zebrał przyrządy, którymi posługiwał się przy badaniu.
- Już zaczynam widzieć co mój syn w tobie zobaczył. Jesteście siebie warci. – Obrócił się i skierował do innych łóżek. – Życzę powrotu do zdrowia. Wkrótce wyślę któregoś z uzdrowicieli by ponowił odpowiednią procedurę leczniczą.
Grace została znów sama, lecz tym razem cieszyła się z tego faktu. Mogła skupić się na ważniejszych sprawach. Musiała jak najszybciej dotrzeć do zdrowia i razem z Richardem uratować świat magii. Świetlista kobieta była odpowiedzią, a ona wiedziała jak ją znaleźć.

- Miło widzieć jak pani wraca do zdrowia. - Powiedziała młoda uzdrowicielka, wchodząc między parawany za którymi leżała Grace. - Chciałam przeprosić za szefa. Normalnie się tak nie zachowuje, jest naprawdę dobrym fachowcem. - Wyciągnęła różdżkę i przez chwilę rzucała zaklęcia i zastanawiała się nad ich efektem, po czym z ulgą uśmiechnęła się i spojrzała prosto w oczy swojej pacjentki.
- Ma pani wspaniałego męża, nawet nie wie pani ile on czasu tutaj spędził.
- Wiem, czułam jego obecność.
Uzdrowicielka uśmiechnęła się lekko zmieszana. Przez krótką chwilę Grace miała wrażenie, że ta chciałaby powiedzieć coś więcej , jednak ta tylko zagryzła wargi i pospiesznie zebrała swoje przyrządy.
- Przyjdę do pani za parę godzin, proszę wypoczywać.

Następnego dnia była już w stanie podnieść się do pozycji siedzącej. Z ulgą przyjęła fakt, że może już sama przyjmować najróżniejsze eliksiry, jakimi ją pojono. Sama z siebie nie pytała uzdrowicielki o Richarda, lecz zaczynał ją niepokoić fakt, że ta nagle milkła, kiedy tylko temat ich rozmów schodził na jego temat. Musiała zapytać bezpośrednio. Kiedy tylko usłyszała jej kroki, wypuściła powietrze, które mimowolnie zatrzymała. Ścisnęła mocniej pościel i czekała aż ta wejdzie.
- Dzień dobry. Jak się...
- Co się dzieje z Richardem?
Uzdrowicielka na chwilę stanęła jak wryta, po czym przetarła swoje oczy i spojrzała na Grace.
- Jest obecnie w stanie śpiączki. Początkowo myśleliśmy, że to przez nadmierne wyczerpanie, ale minął już tydzień i nadal się nie budzi. Nie wiem ile jeszcze taki stan potrwa, ale ordynator stwierdził że pan Richard powoli odzyskuje siły.
Grace nie spodziewała się, że to co zrobił dla niej, okaże się tak poważnym zagrożeniem dla niego samego. Klątwa, którą w siebie przyjął, nie była przeznaczona dla niego, więc i nie mogła go zabić. Zakręciło jej się w głowie i opadła na poduszki.
- Proszę się nie martwić. Na pewno z tego wyjdzie. Potrzebujemy tylko nieco więcej czasu. Czekamy na kilka mocniejszych ingrediencji do eliksirów regeneracyjnych. - Usiadła obok leżącej Grace. - Może i nie do końca rozumiem co wydarzyło się wtedy tutaj, ale wiem, że uratował panią. Zrobił coś ponad naszą obecną wiedzę. Cała nasza ekipa dogląda pana Richarda.

Kiedy Grace poczuła się już na tyle silna by móc samej podróżować, odwiedziła śpiącego Richarda. Tym razem to ona siedziała przy jego łóżku i doglądała bezpieczeństwa.

Komentarze
avatar
Prefix użytkownikaWilena Romus  dnia 21.04.2017 17:08
W końcu kolejne Kurhany <3
I to bez Pottera <3

Byłam pewna, że zabiłeś Richarda i tak mi się smutno zrobiło, że przez chwilę nie chciałam dalej czytać. Śmierć Grace jeszcze jakoś tam bym chyba przeżyła, ale jego wydaje się taka nie na miejscu, więc cieszę się, że żyje.

Ta największa magia brzmi tandetnie, ale jakoś nie potrafię tego nie lubić. Dziwne. Chciałabym też wiedzieć, o co chodzi z tą jasną kobietą i w ogóle z tymi procesami, które tam zaszły. Ma to coś wspólnego z jaskinią, w której Grace straciła przytomność? To była moja pierwsza myśl, a teraz chyba jedyna. Dawaj kolejny rozdział i odpowiedzi na dręczące mnie pytania!

Mimo że ogólnie mi się podoba, zarówno akcja jak i styl, to mam jedno ale. Za szybko mi to wszystko leci, szczególnie dialogi są takie pośpieszane. Na przykład ten monolog uzdrowiciela na wstępie wydawał mi się bardzo sztuczny. Poza tym jest super i chcę więcej!
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Wybitny! Wybitny! 100% [1 głos]
Powyżej oczekiwań Powyżej oczekiwań 0% [0 głosów]
Zadowalający Zadowalający 0% [0 głosów]
Nędzny Nędzny 0% [0 głosów]
Okropny Okropny 0% [0 głosów]
Logowanie
Nazwa użytkownika

Hasło



Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się

Nie możesz się zalogować?
Poproś o nowe hasło
Shoutbox
Musisz się zalogować aby wysłać wiadomość.

I'm a survivor
28.05.2017 01:44
Ewa Potter, ja? No gdzie xD

Dyrektor Hogwartu
28.05.2017 01:39
Katherine_Pierce, Ty pijoku xD

I'm a survivor
28.05.2017 00:53
LWioletta, raz jak wlaczalam Marudzi
Ewa Potter, bywało gorzej xD

Dyrektor Hogwartu
28.05.2017 00:46
Katherine_Pierce, no to mocna jesteś Cwaniak

Niezwyciężony mag
28.05.2017 00:46
Katherine_Pierce, nie kopnął Cię komputer? xD

Współpraca
Najaktywniejsi

1) Prefix użytkownikafuerte

Avatar

Posiada 32357 punktów.

2) Prefix użytkownikamonciakund

Avatar

Posiada 31543 punktów.

3) Prefix użytkownikaYourSmile

Avatar

Posiada 29561 punktów.

4) Prefix użytkownikalosiek13

Avatar

Posiada 28525 punktów.

5) Limonka

Avatar

Posiada 28147 punktów.

6) Prefix użytkownikaulka_black_potter

Avatar

Posiada 27429 punktów.

7) Prefix użytkownikabatalion_88

Avatar

Posiada 26405 punktów.

8) Prefix użytkownikaMarcus Clinton

Avatar

Posiada 26058 punktów.

9) Prefix użytkownikaShanti Black

Avatar

Posiada 25649 punktów.

10) Prefix użytkownikaHermiona Justysia

Avatar

Posiada 24861 punktów.

Facebook
Losowe zdjęcie
Powered by PHP-Fusion copyright © 2002 - 2017 by Nick Jones.
Released as free software without warranties under GNU Affero GPL v3.
Theme by Andrzejster
Copyright © 2006-2015 by Harry-Potter.net.pl
All rights reserved.
Wygenerowano w sekund: 0.15