Grace jęknęła i powoli otworzyła oczy. Ból był tak silny, że w pierwszej chwili trudno było go zlokalizować. Nie bez trudu wsparła się na łokciach i zobaczyła, że leży w kałuży krwi sączącej się z jej uda. Oderwała rękę od podłogi i poklepała się po kieszeniach, ale nie wyczuła w nich różdżki. Czując narastającą panikę, rozejrzała się po ciemnym pomieszczeniu, ale nigdzie nie mogła dostrzec drewnianego patyka.

- Mam przerąbane – jęknęła do siebie i podciągnęła się do pozycji siedzącej.

W miejscu, gdzie Ben niemal rozszarpał jej udo, widniała paskudna dziura, z której ciekła krew. Grace, niewiele myśląc, złapała za rozerwany materiał spodni i pociągnęła z całej siły. Dźwięk rozprutego materiału został zagłuszony przez jej krzyk. Skóra nad raną zaczynała już sinieć. Grace uciskając dziurę w nodze rozejrzała się raz jeszcze po pomieszczeniu, tym razem w poszukiwaniu kawałka materiału, którym mogłaby zatamować krwawienie. W pokoju nie było jednak nawet obrusa. Ściągnęła więc przez szyję szary t-shirt i zrobiła sobie prowizoryczną opaskę uciskową. Na razie musiało wystarczyć.

Podnosząc się, wrzasnęła z bólu. Nadal nikt jej nie słyszał, bo rzucone przez Bena Muffliato nie przestało działać. Do Grace dotarło, że Ben wciąż mógł być w budynku; być może właśnie teraz rozprawiał się ze śpiącym na piętrze Harrym Potterem, a ona była tutaj ranna i nieuzbrojona.

Ruszyła w stronę schodów, zastanawiając się, jakim cudem wejdzie na górę. Tuż obok o ścianę oparta była miotła. Grace chwyciła ją i z całej siły uderzyła o poręcz, łamiąc kij na pół. Była to marna broń, ale dodała jej trochę pewności siebie. Powoli wspinała się do góry, trzymając się kurczowo drewnianej poręczy. Na korytarzu było ciemno i cicho. W niewielkim pokoju przy schodach drzemali pielęgniarze, chociaż Grace nie była całkowicie pewna, czy są żywi. Wszystkie pozostałe pomieszczenia były zamknięte. Tylko w jednym z nich, w przerwie między drzwiami a podłogą widać było zapalone światło. Był to pokój Harry’ego Pottera.

Grace skierowała przed siebie ostry koniec kija i powoli podeszła pod drzwi. Ze środka dobiegały jakieś dźwięki, co oznaczało, że Muffliato rzucone było tylko na parterze. Wzięła głęboki wdech i zacisnęła mocniej palce na kiju.

- Panie Potter? – powiedziała cicho i ostrożnie nacisnęła na klamkę. Serce tłukło jej się w piersi ze strachu. Drzwi były zamknięte. Ale po drugiej stronie dało usłyszeć się stukanie o podłogę. Grace mocniej szarpnęła za klamkę, ale to nic nie dało.
Za drzwiami rozległ się łoskot, jakby coś ciężkiego upadło na podłogę.

Grace wydała z siebie zduszony okrzyk. Ben musiał uwięzić pana Pottera, zakneblować go albo Merlin wie co jeszcze. Po raz kolejny w ciągu ostatnich kilkunastu minut poczuła, że wzbiera w niej panika. Stała przed pokojem, w którym uwięziono Harry'ego Pottera, pozbawiona różdżki i z paskudną raną, która niemal uniemożliwiała poruszanie się.

- Nie mam różdżki, ale zaraz coś wymyślę! – krzyknęła łamiącym się głosem.

Ciągnąc za sobą chorą nogę podeszła pod pokój pielęgniarzy. Weszła do środka i przekonała się, że mężczyźni naprawdę śpią. Ben musiał ich jednak nieco wspomóc, skoro nie słyszeli nic, co działo się na piętrze. Podobnie musiało być z pensjonariuszami. Podeszła do największego z mężczyzn i potrząsnęła nim mocno, ale tylko coś mruknął. Wypuściła więc powietrze i z całej siły trzasnęła go w twarz.

- Co jest, do cholery! – wrzasnął i z przerażeniem pomieszanym z dezorientacją spojrzał na stojącą nad nim kobietę.

- Chodź ze mną, szybko – powiedziała ostro Grace. – Pan Potter jest w niebezpieczeństwie.

Na mężczyznę podziałały prawdopodobnie ostatnie słowa, bo zerwał się z miejsca i ruszył za Grace.

- Weź ze sobą klucze! – krzyknęła jeszcze i kuśtykając wróciła pod pokój Pottera.

Pielęgniarz po chwili nerwowych poszukiwań znalazł odpowiedni klucz i wcisnął go do zamka. Na próżno.
- Nie działa – jęknął.

Grace też jęknęła.

- Wyważaj – zakomenderowała. – No już, na co czekasz – warknęła zdenerwowana, kiedy mężczyzna spojrzał na nią z dezaprobatą.

W końcu, po kilku mocnych uderzeniach drzwi runęły z hukiem na podłogę, odsłaniając przed nimi okropny widok. Cały pokój wyglądał, jakby przeszedł przez niego huragan; materac wywalono z łóżka, szuflady szafek nocnych wisiały żałośnie, a z szafy wyrwano drzwiczki i całą jej zawartość wysypano na podłogę. Po środku tego bałaganu, przywiązany do krzesła, z ustami zaklejonymi niewidzialną taśmą, leżał siwowłosy Harry Potter.

Pielęgniarz zaczął rozwiązywać sznury oplatające staruszka i po chwili pomógł mu wstać. Potter nadal jednak nie mógł się odezwać i Grace wiedziała, że żadne mugolskie sposoby nie zlikwidują niewidzialnego knebla. Mężczyzna zaczął jednak wskazywać palcem pod łóżko i sam się pod nie schylił. Grace poszła w jego ślady, powstrzymując się od zawycia z bólu.
Wśród mnóstwa rzeczy, które znajdowały się na podłodze, odnaleźli w końcu różdżkę. Zanim Grace udało się podnieść, Harry Potter znowu mógł mówić.

- Nic panu nie jest? – zapytała Grace. Czuła, że jest bliska płaczu.

- Nie, nie – zapewnił energicznie Harry Potter. – Bardzo się cieszę, że nie udało mu się z tobą skończyć, jak mnie zapewniał – dodał, ściskając jej rękę.

Grace kompletnie się rozkleiła.

-P-powiedziałam mu w-wszystko… - zawyła. – W-wszystko co udało nam się od-kryć z Ivy… Pewnie już ją znala-azł… Myślałam, że… że jest po naszej stro-onie…

- Już dość – powiedział stanowczo staruszek. – Wiesz, gdzie ona teraz może być? – zapytał, chwytając ją za ramiona, a Grace pokiwała twierdząco głową. – To natychmiast się tam teleportujemy, a później mi wszystko opowiesz.

Grace znów pokiwała głową i wytarła nos. Harry odwrócił się do pielęgniarza i uśmiechnął lekko.

- Dziękuję ci, Sid – powiedział. – A teraz muszę cię prosić o kolejną przysługę. Wiem, że to wszystko wydaje się dziwne, ale obiecaj mi, że zrobisz to, o co cię poproszę.

Sid spojrzał niepewnie na Grace, a później z powrotem na staruszka, którym przez kilka ostatnich miesięcy się opiekował.

- T-tak, panie Potter – wychrypiał.

- Dobrze – odparł Harry. – Pójdziesz teraz do baru pod Trzema Miotłami i będziesz walił w drzwi tak długo, aż zejdzie do ciebie Kai. Powiesz mu, że ma zawiadomić pana Weasleya o tym, że moja wnuczka jest w niebezpieczeństwie i że ma wysłać posiłki…

- Na wyspę Skye – wtrąciła Grace. – W okolicę szczytu Carn Eige.

- Dokładnie – rzekł Potter. – Pan Hugo Weasley ma wysłać posiłki na wyspę Skye, w okolicę szczytu Carn Eige. Zapamiętałeś?

- Tak. Skye, Carn Eige, pan Hugo Weasley.

- Świetnie. A później opowiedz Kaiowi o wszystkim, co tu zobaczyłeś, łącznie z tym, co nastąpi za moment. Będzie wiedział co zrobić. Ruszaj od razu, kiedy znikniemy, rozumiesz?

Pielęgniarz Sid pokiwał niepewnie głową. Grace uważała, że powierzanie takiego zadania mugolowi nie jest szczególnie odpowiedzialne, ale nie mieli teraz innego wyjścia.

- Ruszajmy – powiedział Potter i złapał Grace za ramię.

Rozległo się głośne trzaśnięcie i w zdemolowanym pokoju został tylko zszokowany Sid.

Ivy i Ben siedzieli na podłodze przy stoliku, na którym rozłożona była mapa wyspy Skye. Ivy próbowała znaleźć najkrótszą drogę na szczyt, tłumacząc Benowi chaotycznie swój plan. Tym samym próbowała zagłuszyć to, co powiedział jej, kiedy przybył. O tym, że Grace się poddała i zostawiła ją samą. O tym, co powiedziała o niej i całej jej rodzinie. Ivy poczuła nawet wyrzuty sumienia, że wcześniej nie doceniała Bena i jego pomocy. Koniec końców, to właśnie on był z nią teraz tutaj, gotów ryzykować życie dla niej i jej ojca. On, nie Grace.

- Myślę, że powinniśmy iść tędy – powiedział, przerywając jej rozmyślania. – To nie jest oficjalny szlak i trzeba będzie przedostać się przez prywatne ziemie, ale nikt ich przez cały czas nie pilnuje. Poza tym – dodał – w razie co, możemy mugolom zmodyfikować pamięć.

Ivy zgodziła się z nim i podniosła z miejsca.

- Zapakuj mapę i całą resztę do plecaka – poleciła. – Pójdę jeszcze do łazienki i możemy ruszać.

- Jasne – odparł i sięgnął po plecak.

Ivy zamknęła za sobą drzwi i oblała twarz zimną wodą. Była zmęczona, słaba i nie mogła uwierzyć w to, co zrobiła Grace. Nie była pewna, czy będzie w stanie podjąć właściwą decyzję, kiedy już zdobędzie amulet. Musiała poświęcić rodzinę dla całego świata czarodziejów. I być może dla kogoś decyzja była oczywista, ale nie dla niej.

- Dobra, idzie… - rzuciła, wchodząc z powrotem do pokoju, ale głos jej zamarł, kiedy zobaczyła, że Ben zniknął. Podobnie jak mapa i wszystkie dowody, które przeciwko urzędnikom ministerstwa zebrała jej matka. Na stoliku został jedynie kawałek pergaminu, na którym widniało tylko jedno słowo.

Powodzenia.