Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

- Panno Potter! – krzyknął wysoki mężczyzna odziany w elegancką, granatową szatę, kiedy wrota Hogwartu otworzyły się, by wpuścić Ivy do środka. – Mam nadzieję, że podróż nie była zbyt uciążliwa.
- Dzień dobry, profesorze Richards – odparła uprzejmie Ivy. – Wręcz przeciwnie, była bardzo przyjemna. – Za wielki plus można było uznać to, że banda bachorów nie biegała po całym pociągu, a wózek z przysmakami, na które wydała majątek, stał przez te kilka godzin w jej przedziale.
- Pan Jenkins przygotował już kwaterę, ale postanowiłem osobiście pannę do niej zaprowadzić. – Ivy uniosła brwi, ale postanowiła nie drążyć tematu, mimo że słowa dyrektora brzmiały nieco dziwnie. Richards był chyba najmłodszym dyrektorem w historii szkoły, nie mógł mieć więcej niż czterdzieści pięć lat i być może dlatego nie od razu wzbudzał zaufanie.

Przechadzanie się po pustych korytarzach Hogwartu było nieco dziwne, chociaż Ivy nie raz, będąc jeszcze uczennicą, zastanawiała się, co dzieje się w szkole w czasie wakacji. Teraz okazało się, że najwyraźniej, nie dzieje się kompletnie nic.
- Scorpius poprosił mnie bardzo wyraźnie o to, aby dać pannie wolną rękę w czasie zbierania materiałów do książki – zagadnął po chwili Richards. – Postaram się, aby nikt nie zawracał pannie głowy. – Mężczyzna był przesadnie uprzejmy i oficjalny, co tylko pogłębiło niechęć Ivy. W niczym nie przypominał poczciwego profesora Kettledruma, który był dyrektorem Hogwartu, kiedy to ona chodziła do szkoły.

Po kilku minutach krępującej ciszy znaleźli się w zachodniej wieży, niedaleko pokoju wspólnego Ravenclawu. Richards zatrzymał się tak gwałtownie, że Ivy o mały włos na niego nie wpadła i resztką silnej woli powstrzymała się od zaklęcia pod nosem. Mężczyzna wyciągnął różdżkę z kieszeni szaty i mruknął coś pod nosem. Nagle w ścianie przed nimi wyrosły mosiężne drzwi, które Richards otworzył jednym pociągnięciem.
- Proszę czuć się jak u siebie w domu – powiedział, uśmiechając się szeroko. – Na mnie już pora, w razie potrzeby jestem w swoim gabinecie.
- Dziękuję – mruknęła Ivy i weszła do pomieszczenia, w którym już znajdowały się jej bagaże.

Kwatera była chyba dwa razy większa od jej mieszkania w Glasgow i na pewno o wiele bardziej czystsza. Ivy powędrowała do szklanych drzwi od tarasu, znajdujących się naprzeciwko wejścia i otworzyła je szybkim ruchem. Doskonale pamiętała ten widok z czasów szkoły, kiedy razem z przyjaciółmi przesiadywali w pokoju wspólnym Ravenclawu do wczesnych godzin porannych i zachwycali się przepięknym krajobrazem Szkocji. Mimo że nie było to arcyciekawe zajęcie, to na pewno wrażeń estetycznych, których dostarczało, nie sposób było zapomnieć.

***

Po dwóch godzinach, kiedy uporała się już z poukładaniem rzeczy w szafie – nigdy nie była dobra z zaklęć gospodarczych – Ivy położyła się na wielkim, drewnianym łóżku z baldachimem i zamknęła oczy. Zaczęła myśleć o wszystkich rzeczach i osobach, które zostawiła za sobą, żeby przyjechać tutaj i napisać tę cholerną książkę. Grace nawet nie odpisała na list, który do niej wysłała, ojciec zniknął na początku miesiąca i w żaden sposób nie mogła go znaleźć, no i dziadek… W czasie ich ostatniej rozmowy poczuła się jak zdrajczyni, jakby sprzedawała własną rodzinę Malfoyom i całemu światu. Ale tak naprawdę nie było już żadnej rodziny, wujek Albus przebywał gdzieś na północy Norwegii, zajmując się badaniem kolejnych niewydarzonych zwierząt razem z Lorcanem Scamanderem. Ciotka Lily ruszyła na poszukiwania jej ojca, ale w jej listach nie było nic, poza zdawkowymi opisami miejsc, w których akurat się znajdowała.

Napisanie tej książki było właściwie jedyną rzeczą, której mogła się teraz poświęcić. Która tak naprawdę była tylko jej i nikt, nawet Malfoy, nie wtrącał się w to, jak ta biografia będzie tak naprawdę wyglądać. I gdyby nie to, że potrzebowała zaangażowania dziadka w ten projekt, byłaby nawet szczęśliwa.
Ivy westchnęła cicho i obróciła się na bok, przytulając do poduszki. Tak bardzo chciało się jej spać…

***

Do przybycia uczniów pozostały jeszcze dwa dni, ale nauczyciele zaczęli zjawiać się w szkole już teraz. Dzięki skrzatom domowym, które pracowały na pełnych obrotach, w zamku zrobiło się odrobinę przytulniej niż przez ostatnie kilka dni. Ivy próbowała uporać się ze wstępem do biografii, co oprócz tego, że spędzało jej sen z powiek, nie przynosiło żadnych rezultatów. Postanowiła odesłać tę książkę w diabły i iść coś zjeść, bo żołądek już całkiem poskręcał się jej z głodu. Złapała za klamkę od drzwi wejściowych i pchnęła je mocno.
- Auuu! – Z korytarza rozległ się wrzask jakiegoś mężczyzny, Ivy wyskoczyła więc z pokoju jak oparzona i zobaczyła wysokiego blondyna trzymającego się za nos. – Co to do cholery było?!
- Przepra-szam – wymamrotała Ivy, próbując powstrzymać się od śmiechu. – Nie przypuszczałam, że ktoś będzie tędy szedł.
- Już widzę, ile dzieciaków ze złamanymi nosami będzie musiała przyjąć pielęgniarka – mruknął mężczyzna i podniósł wzrok. – Nie do wiary… Ivy Potter!
Ivy przyjrzała się mu uważniej i nagle uśmiechnęła się promiennie.
- Ben Finnigan, nie może być! – powiedziała z radością. – Co ty tutaj robisz?
- Uczę. Ale może opowiem ci o tym, jak naprawisz mi nos i pójdziemy razem coś zjeść, co? – odparł i wskazał na swoją zakrwawioną twarz.
We dwójkę skierowali się w stronę wielkiej sali, a Ben – już z prostym nosem – zaczął opowiadać o tym, co działo się z nim przez ostatnie pięć lat.
- Po szkole nie za bardzo wiedziałem, co ze sobą zrobić; najpierw próbowałem sił w quidditchu, ale nie wyszło – W głosie Bena wyraźnie było słychać zawód, ale Ivy nie chciała przerywać opowieści. – Ale koniec końców, zawsze byłem świetny w zaklęciach, więc zrobiłem kurs nauczycielski, no i jestem.
- Nie jesteś trochę, no wiesz, za młody?
- Jeśli poznałaś Richardsa, to wiesz, że kadra nieco się odmłodziła – zaśmiał się blondyn i odsunął krzesło dla Ivy, kiedy dotarli do stołu nauczycielskiego. – A ty? Co ciebie tutaj sprowadza, podobno robisz karierę!
- Mam teraz pewien projekt, ale wybacz, nie mogę o tym na razie mówić – powiedziała dziewczyna i uśmiechnęła się przepraszająco. – Przez jakiś czas tutaj zostanę, chociaż nie wiem jeszcze, na jak długo.
Ben pokiwał głową ze zrozumieniem i nagle zamyślił się głęboko, po czym znowu spojrzał na Ivy.
- Słyszałem o twojej mamie – zaczął niepewnie. – Strasznie mi przykro, te ataki były potworne. Ojca Todda Goldsteina też dopadli…
- Dzięki, Ben – mruknęła Ivy i zajęła się nakładaniem porcji frytek na półmisek. Naprawdę nie była w nastroju do rozmowy o bydlakach, którym tak bardzo brakowało Voldemorta, że postanowili stworzyć własną szajkę, działając równie brutalnie, co ich idol. – Wiesz co, chyba zjem u siebie. Na pewno jeszcze się spotkamy, a ja mam naprawdę mnóstwo pracy – dodała i zostawiła zawstydzonego kolegę przy pustym stole.

Dotarła do swojej kwatery z trudem powstrzymując się od płaczu. Postawiła półmisek z jedzeniem na nocnej szafce obok łóżka i już chciała się zakopać w pachnącej pościeli, kiedy usłyszała uporczywe stukanie. Rozejrzała się po pomieszczeniu i po chwili ujrzała, że na parapecie za szybą tarasu siedzi brunatna sowa. Otworzyła drzwi balkonowe i zdjęła dwa listy przywiązane do nóżki sówki, wrzucając do woreczka przywiązanego na jej szyi kilka knutów. Odpieczętowała pierwszą kopertę, w której znajdowała się krótka notka.

Kochana Ivy,
Miałaś rację, co do biografii – jestem to komuś winien. Zrobimy to razem, ale obawiam się, że będziesz musiała odwiedzać starego dziadka, nie powinienem się chyba pokazywać w Hogwarcie.
Uściski
Dziadek Harry.

Ivy od razu poczuła się lepiej, wiedząc, że dziadek nie jest na nią zły. To chyba właśnie brak jego aprobaty blokował ją przez kilka ostatnich dni. Wypuściła z ulgą powietrze i odpieczętowała drugi list.

Cześć,
Doskonale wiesz, że nienawidzę pisać listów i nie umiem tego robić, ale rozumiem, że prędzej Voldemort wstanie z żywych, niż twoja mugolska komórka zadziała w Hogwarcie. W każdym razie, chyba musimy pogadać. Drugiego września będę w Hogsmeade, żeby odwiedzić Twojego dziadka – tak, napisał do mnie z wyrzutem, że ostatnio nie przyszłam z Tobą – także wtedy mogłabyś przywlec swój tyłek do Trzech Mioteł. Będę tam w granicach 17, może 17:30.
Do zobaczenia,
Grace.

Ivy uśmiechnęła się pod nosem i opadła na łóżko, ściskając listy w dłoni.
- Może pobyt tutaj wcale nie będzie taki tragiczny – powiedziała do siebie i w momencie, kiedy zamknęła oczy, rozległo się pukanie do drzwi.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.