Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Następnego dnia rano James Potter został przetransportowany do szpitala św. Munga, gdzie mieli się nim zająć najlepsi i najbardziej wykwalifikowani uzdrowiciele w całej Wielkiej Brytanii. Ivy chciała zrezygnować z zadania, jakie powierzył jej Scorpius Malfoy i przenieść się z powrotem do starego mieszkania, jednak dziadek Harry i Grace wyperswadowali jej z głowy ten pomysł tłumacząc, że jej ciągła obecność nie pomoże ojcu, bo wybudzenie go ze śpiączki może trwać całe dni, a nawet tygodnie.
- Jak cokolwiek się zmieni, od razu cię poinformuję – powiedziała Grace po raz setny, próbując wygonić Ivy ze szpitala. – Póki co, zjawiasz się tutaj we wtorki, czwartki i soboty o szesnastej. W inne dni nawet nie chcę cię widzieć na oczy.
- Dobra, dobra, już idę – mruknęła blondynka, podchodząc do przeszklonych, ruchomych drzwi. Miała Grace mnóstwo do powiedzenia, ale cała ta sytuacja z ojcem sprawiła, że rzeczy miały się tak, jakby… - Nigdy nic się nie wydarzyło.
- Słucham? – zapytała kobieta, marszcząc ciemne brwi.
- Nieważne – Ivy rzuciła Grace jeszcze jeden uśmiech i wyszła na mokrą, londyńską ulicę tylko po to, by za chwile niezauważenie zniknąć.

***

Ivy Potter siedziała w miękkim fotelu naprzeciwko swojego dziadka, obracając nerwowo w palcach orle pióro. Na jej kolanach spoczywał długi, zwinięty w rulon pergamin i dwie puste buteleczki.
- Nie wiedziałam, jak będziesz wolał mi to opowiedzieć – powiedziała Ivy, zerkając niepewnie na siwowłosego mężczyznę.
- Zastanawiam się – zaczął, jak gdyby nie słysząc słów Ivy. – czy moglibyśmy zacząć tę biografię w nieco innym miejscu?
- Jasne – odparła Ivy, nieco zbita z tropu. – Możemy zacząć, gdzie tylko chcesz.
Harry Potter wstał z fotela i podszedł do wielkiej, dębowej szafy, która zajmowała znaczną część jego pokoju, po czym zaczął szukać czegoś w kartonowym pudle spoczywającym na jednej z półek. Ivy zauważyła, że mimo dość podeszłego wieku, dziadek trzymał się całkiem nieźle. Oczywiście siedemdziesiąt lat, to wcale nie tak dużo, ale każdy inny czarodziej był zakonserwowany przez rozmaite eliksiry i zaklęcia, by wyglądać jak najmłodziej. Na pewno wielu pomyślało, że słynny Harry Potter będzie chciał jak najdłużej pozostać w formie na wypadek, gdyby na horyzoncie pojawił się kolejny niebezpieczny czarnoksiężnik pokroju Lorda Voldemorta. Dziadek jednak już dawno postanowił, że chce się zestarzeć jak normalny człowiek, a jego decyzję jeszcze bardziej umocniła śmierć babci.
- Znalazłem – wychrypiał zza drewnianych drzwi szafy. – Ale zanim to ode mnie dostaniesz, muszę powiedzieć kilka słów. Lepiej zapisz – dodał po chwili, wskazując na przedmioty znajdujące się na kolanach Ivy.
Dziewczyna spojrzała na małą, metalową skrzyneczkę, którą dziadek trzymał w rękach, zastanawiając się, co może być w środku. Po chwili otrząsnęła się jednak, rozwinęła czysty pergamin, czekając aż dziadek rozpocznie opowieść.
- Razem z Ronem i Hermioną włóczyliśmy się po całej Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu Horkruksów, których położenie było dla nas wtedy zupełnie nieznane – zaczął, gładząc z czułością skrzynkę. – Było nam strasznie ciężko, zwłaszcza, kiedy opuścił nas Ron i chyba nie do końca zdawaliśmy sobie sprawę z tego, co muszą przeżywać nasi przyjaciele w Hogwarcie.
Nie zdawaliśmy sobie sprawy z tego wtedy, w tamtym lesie i chyba na długo po tym, jak Voldemort został pokonany. Musisz wiedzieć, że twoja babcia nigdy nie skarżyła się na to, co tak naprawdę działo się w Hogwarcie w czasie naszej nieobecności, ani nie dała po sobie poznać, jak duży ma żal o to, że nie ochroniliśmy jej, Luny, czy Neville’a. Jednak pewnego wieczoru, na wiele lat po tamtych wydarzeniach, podczas jednej z naszych naprawdę nielicznych kłótni, twoja babcia pokazała mi tę skrzynkę. – Dziadek spojrzał Ivy głęboko w oczy i postukał palcami w kuferek. – Być może to, co się w niej znajduje przerazi cię nie na żarty albo okaże się zbyt drastyczne, ale nie opowiem ci nic więcej, dopóki nie opiszesz w tej książce wszystkiego, co znajduje się w środku tego pudełeczka.
Ivy spoglądała zaskoczona na dziadka, nie do końca wiedząc co zrobić; gorąco zapewnić, że spełni jego życzenie, czy po prostu wyciągnąć ręce po skrzynkę, która rozpaliła w niej niesamowitą ciekawość. Postanowiła więc, że wykona te dwa ruchy po kolei; nie chciała ryzykować, że dziadek nie powie jej już nic więcej.
- W porządku, zacznę od tego, co jest w skrzynce – powiedziała stanowczo, patrząc staruszkowi w oczy. – Powiesz mi, co jest w środku?
- Jeżeli chcesz prawdziwie oddać emocje w tej biografii, musisz odkryć to sama. – Harry Potter wstał z miejsca i podał Ivy metalowy kuferek. – Jestem po to, żeby ci pomóc, ale nie mogę podawać wszystkiego na tacy. To nie moja perspektywa jest najważniejsza w książce.

***

W komnacie Ivy panował półmrok. Jedynym źródłem światła była nieduża lampka, stojąca na stoliku nocnym przy łóżku. Dziewczyna siedziała na materacu w rozciągniętej, niebieskiej piżamie, przyglądając się niewielkiej skrzynce, którą przyniosła od dziadka. Długo czekała z jej otwarciem, bo Ben przychodził co chwila, żeby sprawdzić, czy wszystko z nią w porządku, aż w końcu wygoniła go pod pretekstem później godziny. Teraz jednak, kiedy już miała zobaczyć, co jest w środku pudełeczka skrywanego przez dziadka od tylu lat, czuła się tak zdenerwowana, jakby miała otworzyć list z wynikami SUMów. Ivy wzięła głęboki oddech i przekręciła złoty kluczyk w zamku pudełeczka.

W środku znajdowało się mnóstwo maleńkich fiolek wypełnionych srebrzystym płynem. Na każdej z nich przyklejona była zapisana karteczka. Ivy wzięła jedną z buteleczek i odczytała zapisane koślawym pismem imię: Luna. Spojrzała na pozostałe fiolki i zobaczyła, że każda z nich jest opisana imieniem właściciela: Seamus, Neville, Dan, Lavender, Parvati, Cormac… Ginny, Hanna, Arnie i wielu innych.
Dziadek kazał jej spisać wspomnienia wszystkich, którzy przez cały rok musieli zmagać się z torturami, walczyć z reżymem rodzeństwa Carrow, a później starać się wrócić do normalnego życia.

To nie moja perspektywa jest najważniejsza.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.