Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14].

Gdyby ktoś jeszcze dziesięć lat temu spytał Bena, co najbardziej ceni sobie w życiu, bez wahania odpowiedziałby, że lojalność. Dlatego, że świat zmierza w kierunku, w którym wszystko jest na sprzedaż; bez znaczenia, czy jest to rodzina, przyjaciele, czy Vauxhall w garażu. I dlatego, że za najważniejsze uważał wierność swoim przekonaniom, a zdrada była nieakceptowalna. W żadnym wypadku. Właśnie tak odpowiedziałby dekadę temu, ale nie był już tym gówniarzem, który kończył szkołę z górnolotnymi hasłami na ustach i wielkimi ideami w głowie. Dzisiaj Ben Finnigan realnie patrzył na świat i wiedział, że trzeba trzymać z mocniejszymi. Po to, by pewnego dnia przeskoczyć ich umiejętnościami i charyzmą i samemu brać pod swoje skrzydła takich Benów, jak on. A lojalność? Szczerze mówiąc, miał ją głęboko w dupie.



Szedł właśnie ciemnym korytarzem na trzecim piętrze, irytując głośnym gwizdaniem postacie zamieszkujące ramy obrazów porozwieszanych na ścianach, kiedy nagle znikąd wyrosła przed nim postać wściekłej Grace.

- Możesz mi powiedzieć, gdzie ty, do cholery, byłeś?! – wrzasnęła, ściskając drewnianą laskę tak mocno, że zbielały jej knykcie. – Ivy jest w skrzydle szpitalnym, szukam cię od godziny!

Ben czuł, że krew zaczyna mu odpływać z twarzy, a plecy oblał mu zimny pot. Musiał coś poknocić w zaklęciach, albo Imperius był zbyt silny…

- Tak, ja też się martwię – mruknęła Grace nieco łagodniejszym tonem, kiedy zobaczyła jego minę. – Chodźmy już.

- Ee… Co się tak właściwie stało? – zapytał ostrożnie, kiedy zaczęli schodzić po schodach na pierwsze piętro.



Kiedy kobieta opowiadała mu po kolei o wszystkim, co wyjawiła jej Ivy, Ben czuł się coraz bardziej słabo.



Może jednak została w tobie jeszcze jakaś cząstka lojalności.



Ben potrząsnął głową, próbując uciszyć irytujący głosik w swojej głowie, który od kilku tygodni odzywał się dosyć często i to w najmniej odpowiednich momentach.

- Co ty wyprawiasz? – zapytała Grace, patrząc na niego podejrzliwie.

- Nic – mruknął Ben. – Jesteśmy już, wchodź pierwsza.

W skrzydle szpitalnym panował półmrok; z kąta sali tlił się blady płomień świecy, stojącej na szafce nocnej przy łóżku, które zajmowała Ivy.

- Wiem, trochę tu grobowo – powiedziała blondynka, kiedy Ben i Grace podeszli bliżej. – Ale nie można zapalić światła, bo jakieś sieroty, którym się zdawało, że umieją lecieć na miotle i odbijać tłuczka jednocześnie, potrzebują wypoczynku.

Ben odchrząknął i starając się nie patrzeć na kobietę, zapytał:

- Wiadomo już, co ci jest?

- Trudy nie jest pewna – zaczęła Ivy, przykrywając się szczelniej kocem – ale prawdopodobnie, ktoś poczęstował mnie Imperiusem.

- Od Imperiusa się chyba nie mdleje? – zapytała Grace, robiąc minę do Bena.

- To zależy – odparł, próbując pokonać drżenie głosu. – Jeśli ktoś wyjątkowo mocno walczy z zaklęciem, nawet nieświadomie, organizm bardzo szybko się męczy. I wtedy nieszczęście gotowe. Ale to i tak dziwne…



Ben marzył o tym, żeby opuścić już ten cholerny szpital i zaszyć się w swojej komnacie z butelką szkockiej. Najwidoczniej nie potrafił w pełni poświęcić się roli złego gościa, kiedy chodziło o Ivy.



Sentymenty.



Jeżeli nie weźmie się w garść i dalej będzie zachowywał się jak baba, to Richards…

- Profesor Richards? – zdziwiła się Ivy, a Ben odwrócił się w stronę drzwi wejściowych ze zdezorientowaną miną.

Wysoki mężczyzna, ubrany w ciemną szatę zatrzymał się gwałtownie przy łóżku Ivy i obrzucił krótkim spojrzeniem Bena i Grace.

- Właśnie usłyszałem od Trudy, co zaszło – rzekł spokojnie. – Może być panienka pewna, że dołożę wszelkich starań, żeby znaleźć tego, kto śmiał rzucić Zaklęcie Niewybaczalne na terenie Hogwartu.

- Ee… dziękuję – mruknęła Ivy, wygładzając koc na udach.

- Jeżeli nie chce panienka leżeć w jednej sali z uczniami, mogę załatwić osobny pokój – zaproponował Richards, rozglądając się po pomieszczeniu. – Będzie chyba lepiej, jeśli nikt nie będzie panience przeszkadzał w odpoczynku – dodał, a Grace wykrzywiała usta za każdym razem, kiedy wypowiadał słowo „panienka”.

- Nie trzeba – powiedziała stanowczo blondynka. – Wolałabym teraz nie zostawać sama, mam nadzieję, że pan rozumie.

Richards zmieszał się nieco i kiwnął nieznacznie głową.

- Dobrze… W takim razie, proszę odpoczywać – powiedział, siląc się na uśmiech. – Będzie mi pan potrzebny, panie Finnegan – na odchodnym zwrócił się do Bena, który po raz kolejny tego dnia poczuł, że żołądek podchodzi mu do gardła.



*

Dwa dni później.



Ivy leżała na łóżku w swojej sypialni, w jednej ręce trzymając kubek z gorącą herbatą, a w drugiej plik pergaminów z pamiętnika Stelli Potter. Musiała przyznać, że praca w Departamencie Tajemnic była niezwykle interesująca i nie do końca rozumiała, jak jej matka mogła porzucić tak intrygujące zajęcie na rzecz poszukiwania jakiegoś amuletu.

- Bardzo obchodzi cię bezpieczeństwo ludzkości, naprawdę – powiedziała ze śmiechem Grace, kiedy Ivy podzieliła się z nią swoimi odczuciami. – Może to dobrze, że to nie ty wybrałaś karierę w ministerstwie. A myślałam, że nazwisko Potter zobowiązuje…

- Och, zamknij się – odparła blondynka i upuściła pamiętnik na podłogę.

Schylając się po niego, wylała na siebie pół kubka gorącego płynu i zaklęła głośno. Kiedy drugą ręką sięgała po różdżkę, żeby osuszyć przemoczoną bluzkę, jej wzrok przykuło coś mieniącego się jasnym blaskiem z uchylonej szafki biurka.

- Myślodsiewnia – powiedziała na głos i podniosła się nagle, wylewając resztkę herbaty na dywan.

- Co ty robisz? – zapytała z wyrzutem Grace. – Przecież miałaś leżeć, zaraz cię huknę.

Ale Ivy klęczała już przy biurku, wyciągając ostrożnie głębokie naczynie ze wspomnieniem, do którego najtrudniej było jej się zabrać, a które umieściła w Myślodsiewni zaraz po zakończeniu pisania resztek, które udało jej się sklecić do tej pory.

- Nie obraź się, ale pisanie książki to nie jest chyba najlepszy pomysł w obecnej sytuacji – powiedziała brunetka, podchodząc bliżej biurka.

- Musimy to obejrzeć. TERAZ – powiedziała z naciskiem Ivy i dotknęła twarzą przezroczystej mgiełki wypełniającej naczynie.



Pokój zaczął z sekundy na sekundę wirować coraz szybciej, aż całkowicie zniknął. Ivy zamiast na dywanie w swojej sypialni, stała na miękkiej, porośniętej mchem ziemi, pośród wysokich, połamanych od wiatru sosen.

- Dobra, co jest grane? – zapytała zdezorientowana Grace, lądując koślawo obok blondynki.

- Cicho – uciszyła ją Ivy, wskazując na kobietę, która kilka metrów dalej minęła je, idąc po wydeptanej przez turystów, nieco zabłoconej dróżce.



Kobiety powędrowały za nią, oglądając się dookoła i próbując rozpoznać miejsce, w którym się znajdowały. Kilka minut później, kobieta wyprowadziła je z lasu i zatrzymała się u stóp kamienistej, szczerbatej ścieżki, po boku której stał wbity w ziemię, drewniany drogowskaz.

- Carn Eige 500 m – przeczytała Grace i zmarszczyła czoło. – Dobra, dwa pytania. Gdzie jesteśmy i kim jest ta kobieta, która ma kondycję jakby biegała w maratonach przynajmniej raz w tygodniu?

Ivy odwróciła się powoli w stronę brunetki i powiedziała:

- Idziemy właśnie na najwyższy szczyt Gór Kaledońskich, a ta kobieta, to moja babcia.

Grace zdołała tylko wytrzeszczyć oczy, ale nie powiedziała już ani słowa, tylko westchnęła głośno i ruszyła za Ivy i rudowłosą kobietą po stromej ścieżce.



Kiedy po dwudziestu minutach były już prawie na samym szczycie Carn Eige, Ginny Potter zatrzymała się przy jednym z malutkich wodospadów płynących ze zbocza i wyciągnęła z kieszeni różdżkę, po czym zaczęła mamrotać pod nosem zaklęcie, którego Ivy nie była w stanie dosłyszeć. Po chwili wodospad rozstąpił się, a Ginny wgramoliła się do środka przez niewielki otwór, po czym zniknęła w ciemnościach. Zdezorientowana Ivy szarpnęła Grace za ramię i obydwie poszły w ślady kobiety.

Wewnątrz było ciemno i zimno, a krople wody kapiące na ziemię odbijały się głucho od gołych ścian. Ginny Potter szła pewnym krokiem przed siebie, oświetlając drogę jasnym promieniem z różdżki. Po przejściu kilkudziesięciu metrów zatrzymała się gwałtownie przed glinianą ścianą i wyciągnęła z czarnego plecaka niedużą łopatę i kartkę papieru, którą położyła na stojącym nieopodal głazie. Ivy podeszła do miejsca, w którym leżał pergamin i zaczęła czytać na głos:

- Wyspa An t-Eilean Sgitheanach kryje w sobie wiele tajemnic, ale tylko jedna z nich jest na tyle pilnie strzeżona, że już sam fakt dotarcia do niej jest niewiarygodnym wyczynem. To tutaj rozpoczyna się jedna z najbardziej zagadkowych historii w dziejach świata czarodziejów, o której wielu z nich nawet nie śniło. To tutaj, średniowieczne plemiona Iroszkockie stworzyły najpotężniejszy przedmiot, o właściwościach tak wielu, że trudno właściwie określić, która z nich ma najważniejszą i zarazem najniebezpieczniejszą moc. I tylko tutaj przedmiot ten może zostać wstrzymany, do czasu, aż kolejna osoba postanowi go odszukać.



Ivy próbowała dojrzeć wyraz twarzy Grace, ale światło płynące z różdżki było zbyt słabe. Domyślała się jednak, że brunetka zaczyna rozumieć, gdzie znajduje się amulet, którego od tygodni bezskutecznie szukały. Problem polegał na tym, co tak właściwie powinny z tą wiedzą zrobić.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.