Ingrid sz³a wolnym krokiem ulicami Londynu, trzymaj¹c rêce w kieszeniach p³aszcza. By³o dopiero kilka minut po godzinie czwartej rano, wiêc w ministerstwie powinna zjawiÌ siê dopiero za nieca³e trzy godziny. Nigdy jednak nie sypia³a zbyt dobrze w obcych miejscach, a twarde ³ó¿ko w podrzêdnym hotelu wcale nie u³atwia³o sprawy. Prawda by³a jednak taka, ¿e nawet najwygodniejsze pos³anie na œwiecie nie pomog³oby jej zasn¹Ì. Ingrid czu³a, ¿e nic nie uk³ada siê po jej myœli. Jansson chyba upad³ na g³owê, wysy³aj¹c j¹ do pracy nad tak powa¿n¹ spraw¹. Dla nikogo nie by³o tajemnic¹, ¿e szwedzkie ministerstwo magii nie mia³o r¹k pe³nych roboty, a ju¿ na pewno nie zajmowa³o siê sprawami morderstw swoich wysoko postawionych pracowników. Ingrid jednak od pierwszego dnia wpajano, ¿e jest najzdolniejsza ze wszystkich i tylko ona, w duecie z Janssonem, mo¿e wyprowadziÌ Biuro Aurorów na prost¹. Wyznaczenie jej do pracy nad tak powa¿nym przypadkiem mia³o zapewne byÌ pierwszym krokiem do poprawienia reputacji ca³ego ministerstwa. Jansson musia³ siê jednak nieszczególnie interesowaÌ œledztwem, skoro nie odezwa³ siê do niej, odk¹d przyby³a do Londynu.

Ingrid skrêci³a w boczn¹ uliczkê, gdzie sta³a obdrapana budka telefoniczna. Wesz³a do niej i podnios³a s³uchawkê, z której pop³yn¹³ uprzejmy, damski g³os. W skupieniu wykonywa³a kolejne polecenia, nie zauwa¿aj¹c nawet, kiedy znalaz³a siê w atrium. Nie spodziewa³a siê, ¿e o tej porze zastanie zbyt wiele osób, ale gdy dotar³a do siedziby Biura Aurorów ze zdziwieniem zanotowa³a, ¿e ca³y zespó³ gor¹czkowo pracuje. Zastanawia³a siê przez moment, czy nie powinna siê przywitaÌ, ale kiedy napotka³a nieufne spojrzenia kilku pracowników natychmiast zrezygnowa³a z tego pomys³u. Przy okazji zanotowa³a w pamiêci, ¿e je¿eli kiedykolwiek, ktoœ powie jej, ¿e Szwedzi s¹ ch³odni w obyciu, wyœle go do brytyjskiego ministerstwa magii - prawdziwej krainy lodu. W normalnych okolicznoœciach namawia³aby Pottera, ¿eby ujawni³ swoim pracownikom wszystkie informacje, jakie uda³o im siê wczoraj zdobyÌ albo sama by to zrobi³a, ale nic nie by³o normalne. Przez moment sama utkwi³a badawcze spojrzenie w aurorach, zastanawiaj¹c siê, kto z nich dzia³a na dwa fronty.
Nagle obok Ingrid przebieg³ mieni¹cy siê bia³¹ poœwiat¹ jeleù, a w œcianach korytarza zadudni³ znajomy g³os.
- Zostawcie wszystko, co robicie. Za piĂŞĂŚ minut w sali konferencyjnej.
Wszyscy automatycznie podnieœli siê z miejsc i ruszyli w stronê wskazanego przez patronusa pomieszczenia. Ingrid by³a nieco zdezorientowana. Wydawa³o jej siê, ¿e wyraŸnie da³a do zrozumienia Potterowi, ¿e powinien znacznie ograniczyÌ grono wspó³pracowników. Powlok³a siê jednak za t³umem w nadziei, ¿e s³awny Wybraniec nie bêdzie postêpowa³ zbyt pochopnie.

- Na pewno wiêkszoœÌ z was liczy, ¿e powiem coœ, co wreszcie zaprowadzi nas na dobr¹ œcie¿kê - powiedzia³ Potter kilka minut póŸniej. - Niestety, obawiam siê, ¿e nic takiego nie bêdzie mia³o miejsca. Na domiar z³ego - doda³, rozgl¹daj¹c siê po twarzach zgromadzonych - godzinê temu dosta³em telefon od Ministra Magii. Œledztwo zosta³o objête klauzul¹ tajnoœci.
W sali rozleg³ siê g³oœny pomruk dezaprobaty. Ingrid unios³a brwi do góry i spojrza³a na Harry'ego Pottera, próbuj¹c œci¹gn¹Ì na siebie jego spojrzenie.
- Wasza praca na pewno nie pójdzie na marne - kontynuowa³ podniesionym g³osem. - Chcê, ¿eby absolutnie wszystko, co uda³o wam siê zgromadziÌ, znalaz³o siê na moim biurku do godziny szóstej. PóŸniej mo¿ecie iœÌ do domu.
- Czyli co, w ogĂłle nie bĂŞdziemy juÂż potrzebni? - JakaÂś ciemnowÂłosa kobieta z tÂłumu wypowiedziaÂła te sÂłowa z nutÂą pretensji w gÂłosie.
- Nie przy tej sprawie, przykro mi - odparÂł spokojnie Potter, a na jego twarzy pojawiÂło siĂŞ zmĂŞczenie. WyglÂądaÂł przez to starzej o dobre dziesiĂŞĂŚ lat.
Kobieta prychnê³a w odpowiedzi i w sali ponownie da³o siê s³yszeÌ g³osy niezadowolenia. Ingrid nie mog³a siê temu dziwiÌ; j¹ sam¹ sprawa poch³onê³a na tyle, ¿e nie mog³a spokojnie spaÌ w nocy. Potter wreszcie spojrza³ na ni¹ i kiwn¹³ nieznacznie g³ow¹. Zaczeka³a cierpliwie a¿ wszyscy opuszcz¹ pomieszczenie i podesz³a bli¿ej.
- Mam pewien plan - powiedziaÂł bez ostrzeÂżenia i wskazaÂł Ingrid, Âżeby usiadÂła obok niego.

Na miêkkim dywanie, obok drewnianego, bogato zdobionego stolika, niezauwa¿enie usiad³ kot. Wbi³ spojrzenie ¿ó³tych oczu w swojego w³aœciciela, który siedzia³ na kanapie z nog¹ za³o¿on¹ na nogê i czyta³ najœwie¿sze wydanie Magiskt Ord. Stworzenie napiê³o miêœnie, w ka¿dej chwili gotowe do skoku i wyda³o z siebie ciche miaukniêcie. Zza stronic gazety wyjrza³a g³owa siwow³osego mê¿czyzny, którego ostre rysy z³agodnia³y na widok zwierzaka.
- No, chodÂź tutaj - powiedziaÂł ciepÂłym gÂłosem, poklepujÂąc siĂŞ po udach.
Kot bez wiĂŞkszego wahania wykonaÂł polecenie i po chwili mruczaÂł z zadowolenia, w czasie gdy mĂŞÂżczyzna drapaÂł go za uchem.
Jakiœ czas póŸniej rozleg³o siê ciche pukanie do drzwi i do pomieszczenia wszed³ rudow³osy mê¿czyzna. Jego twarz nie wyra¿a³a ¿adnych uczuÌ, chocia¿ cienie pod oczami zdawa³y siê wskazywaÌ na du¿e zmêczenie.
- Paus - powiedzia³ mê¿czyzna i skin¹³ g³ow¹ na powitanie.
- Witaj, Cyrusie - odparÂł Paus, nie przestajÂąc gÂłaskaĂŚ kota, ktĂłry czujnie obserwowaÂł nowo przybyÂłego goÂścia. - MoÂże kawy?
- Nie trzeba.
Paus wyszczerzyÂł zĂŞby w ironicznym uÂśmiechu, ktĂłry miaÂł pokazywaĂŚ, co sÂądzi na temat ludzi, ktĂłrzy nie wypijajÂą mocnej kawy o poranku. Nie skomentowaÂł tego jednak, a jedynie podaÂł Cyrusowi gazetĂŞ, ktĂłrÂą czytaÂł przed jego przybyciem.
- DomyÂślam siĂŞ, Âże nie zaglÂądaÂłeÂś jeszcze do ministerstwa. UznaÂłem wiĂŞc, Âże lepiej bĂŞdzie, jak ustalimy, co w tej sytuacji zrobiĂŚ.
Cyrus w skupieniu zacz¹³ odczytywaÌ tekst, któremu poœwiêcono osobn¹ czêœÌ rubryki.

Czy Ministerstwo Magii tonie?

Kilka dni temu szwedzk¹ spo³ecznoœci¹ czarodziejów wstrz¹snê³a wiadomoœÌ o œmierci Martina Carlssona - zas³u¿onego pracownika Ministerstwa Magii, który zgin¹³ w niewyjaœnionych okolicznoœciach w swojej brytyjskiej posiad³oœci.

Jak uda³o nam siê dowiedzieÌ, wokó³ sprawy od pocz¹tku piêtrzy³y siê niejasnoœci i nic nie wskazuje na to, ¿eby mia³o siê to zmieniÌ. Z niewiadomych powodów, œledztwo zosta³o niemal w ca³oœci przejête przez Biuro Aurorów w Wielkiej Brytanii, które ze wzglêdu na przepisy nie mo¿e zdradzaÌ ¿adnych szczegó³ów z prowadzonych czynnoœci. Jedyn¹ gwarancj¹, ¿e szwedzkie w³adze maj¹ jak¹kolwiek kontrolê nad prac¹ brytyjskich kolegów, mia³o byÌ wys³anie tam jednej z pracownic naszego Biura Aurorów. Z informacji przekazanych nam przez tajnego informatora wynika jednak, ¿e tak chwalona w Szwecji Ingrid Lindberg, zupe³nie nie odnajduje siê w nowych realiach i stanowi raczej zbêdny balast ni¿ nieocenion¹ pomoc.

Pozostaje nam wiêc tylko czekaÌ, czy s³ynne nazwisko brytyjskiego szefa Biura Aurorów wystarczy do rozwi¹zania jednej z najg³oœniejszych spraw ostatnich lat, czy mo¿e nieporadnoœÌ odbije siê komuœ czkawk¹? A mo¿e morderca zostanie schwytany ju¿ jutro?

W nastĂŞpnym wydaniu Magiskt Ord podsumowanie wszystkich informacji dotyczÂących sprawy!

- Nic o klauzuli tajnoœci? - Cyrus zmarszczy³ brwi i spojrza³ na swojego towarzysza. - Zadba³em o to, ¿eby Potter odsun¹³ wszystkich od œledztwa, jak to wiêc mo¿liwe, ¿e nikt jeszcze nie wypapla³ tego ¿adnej gazecie?
- Och, Cyrusie - westchn¹³ Paus z niecierpliwoÂściÂą. - UczyniÂłem ci tĂŞ przyjemnoœÌ i zaczarowaÂłem treœÌ tak, Âżeby przedstawiaÂła siĂŞ w jĂŞzyku angielskim. MyÂślĂŞ, Âże musi min¹Ì trochĂŞ czasu, zanim „tajny informator” poinformuje dziennikarzy za morzem. - MĂŞÂżczyzna zrzuciÂł kota z kolan i pochyliÂł siĂŞ nieco do przodu, wpatrujÂąc siĂŞ uwaÂżnie w Cyrusa. - WaÂżniejsze jest to, czy Potter faktycznie przestanie zajmowaĂŚ siĂŞ Âśledztwem. ByÂłeÂś przekonujÂący?
Rudow³osy mê¿czyzna prychn¹³ pod nosem.
- OczywiÂście. Zapominasz chyba, Âże naprawdĂŞ znam siĂŞ na swojej robocie. Nie jestem pierwszym lepszym czarodziejem z ulicy, tylko...
Paus podniĂłsÂł rĂŞkĂŞ, uciszajÂąc mĂŞÂżczyznĂŞ. Nie byÂło czasu na wysÂłuchiwanie czyjegokolwiek Âżalu. Przed nimi kolejna misja do wykonania.
- Rozumiem, Âże masz pod kontrolÂą sprawĂŞ ze skrzatem? - zapytaÂł po chwili.
- Tak, nie ma moÂżliwoÂści, Âżeby ktoÂś go odnalazÂł albo, Âżeby sam siĂŞ teleportowaÂł - potwierdziÂł posÂłusznie Cyrus.
- Jak duÂżo fiolek udaÂło ci siĂŞ napeÂłniĂŚ?
- OkoÂło czternastu.
- Œwietnie - rzek³ Paus i pokiwa³ z uznaniem g³ow¹. - W takim razie upuœÌ z niego moc jeszcze raz, a póŸniej siê go pozb¹dŸ. Nie mo¿emy sobie pozwoliÌ na ¿aden b³¹d - doda³, patrz¹c surowo na Cyrusa. - A teraz pos³uchaj mnie uwa¿nie. Oto, co musisz zrobiÌ...