Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23].

Rozdzia³ 12. Bo ka¿dy pope³nia b³êdy


Prawdziwym b³êdem jest b³¹d pope³niÌ i nie naprawiÌ go.
— Konfucjusz


Harry nie wiedzia³, jak d³ugo le¿a³ na twardej pod³odze. Czu³ siê wypompowany, jakby przebieg³ milê bez zatrzymania i jednoczeœnie próbowa³ zrozumieÌ, co w³aœnie siê wydarzy³o. Pod skór¹ wci¹¿ tli³a siê wœciek³oœÌ, jednak powoli gas³a, zostawiaj¹c przera¿aj¹c¹ œwiadomoœÌ, ¿e czeka go tutaj piek³o. Jakimœ cudem Snape go nie uderzy³, ale na pewno nie puœci mu dzisiejszego wybuchu p³azem. Bo¿e, co go podkusi³o? Przecie¿ wiedzia³, ¿e jest teraz na jego ³asce, a na œniadaniu Snape jasno da³ mu do zrozumienia, ¿e ukarze go, jeœli bêdzie niepos³uszny. Harry próbowa³ wyobraziÌ sobie te wszystkie straszne rzeczy, które mê¿czyzna mo¿e zrobiÌ. Niewiedza nakrêca³a go jeszcze bardziej, bo Snape nigdy nie wspomnia³, jakie bêd¹ czekaÌ go kary.

W koĂącu ostroÂżnie podniĂłsÂł siĂŞ. Prawe ramiĂŞ bolaÂło niemiÂłosiernie i Harry podciÂągn¹³ rĂŞkaw koszuli, by je obejrzeĂŚ — na gÂładkiej skĂłrze wyraÂźnie odznaczaÂł siĂŞ czerwony Âślad palcĂłw.

Nie moÂże tu zostaĂŚ.

Nie miaÂł pojĂŞcia, co robiĂŚ. Nie miaÂł celu ani planu. WiedziaÂł jedynie, Âże nie moÂże tu zostaĂŚ.

Zrobi³ krok w kierunku tarasu i œwiat zawirowa³ mu przed oczami. Zachwia³ siê i musia³ przytrzymaÌ siê krawêdzi sto³u, ¿eby nie upaœÌ. Kiedy obraz ponownie nabra³ sta³ych kszta³tów, podszed³ do szklanych drzwi i wyszed³ na zewn¹trz. Na bezchmurnym niebie s³oùce powoli chyli³o siê ku linii horyzontu, ale wci¹¿ nie straci³o ostroœci. Harry zamruga³ i wzi¹³ g³êboki oddech w próbie uspokojenia skot³owanych myœli.

Szed³ przed siebie jak w amoku. Tylko raz obejrza³ siê wstecz, bardziej ze strachu, ¿e Snape zobaczy go z okna i przyprowadzi z powrotem. Min¹³ pierwsze drzewa i kamienne ³awki, drogê us³an¹ kocimi ³bami, a potem jezioro mieni¹ce siê w œwietle zachodu oraz leœn¹ œcie¿kê. W koùcu dotar³ do ³¹ki, na której le¿a³y sporej wielkoœci bia³e kamienie. Zatrzyma³ siê na krawêdzi. To tutaj koùczy³a siê ochrona domu. To tutaj dyrektor na³o¿y³ swoje w³asne bariery, ¿eby by³ bezpieczny. Jedna czêœÌ Harry'ego wiedzia³a, ¿e postêpuje strasznie g³upio i lekkomyœlnie, ale druga czêœÌ, ta bardziej gwa³towna, mówi³a mu, ¿e ka¿de wyjœcie jest lepsze ni¿ to, co czeka³o go tutaj.

Nie zmusz¹ go do mieszkania ze Snape'em. Mog¹ go nawet zwi¹zaÌ i si³¹ zaci¹gn¹Ì z powrotem. Wtedy po prostu ucieknie jeszcze raz.

ZrobiÂł krok i przestÂąpiÂł kamienie.

Przez d³ugi czas wêdrowa³ ró¿nymi dró¿kami, mija³ jary i wzniesienia. Czasami jakiœ ptak wzbija³ siê gwa³townie w powietrze, a niekiedy coœ porusza³o siê w zbo¿u, i Harry nas³uchiwa³, po czasie uœwiadamiaj¹c sobie, ¿e by³ to tylko wiatr ko³ysz¹cy k³osami. Wokó³ niego rozpoœciera³y siê nieprzerwane po³acie ³¹k, dzikich pól i lasów, sprawiaj¹c, ¿e ca³e to miejsce wygl¹da³o na bezludne. Wierzy³ jednak, ¿e w koùcu trafi na jakichœ czarodziejów. Gdyby tylko znalaz³ magiczne domostwo, móg³by powiedzieÌ, ¿e siê zgubi³, i poprosiÌ o u¿yczenie kominka. Po dzisiejszej reakcji krawca w¹tpi³, ¿eby ktokolwiek odmówi³ mu pomocy. A co do jego rzekomego magicznego wyczerpania, to pieprzyÌ plan Snape'a, zawsze mo¿e twierdziÌ, ¿e cudownie ozdrowia³. Magia, prawda? Dlatego nie przestawa³ iœÌ naprzód i nie zwraca³ uwagi na pulsuj¹cy ból g³owy ani protesty cia³a pragn¹cego odpoczynku.

Dopiero gdy s³oùce zaczê³o znikaÌ, ujrza³ w oddali chatê. Podszed³ bli¿ej, ale rozczarowa³ siê. Nikt domu nie zamieszkiwa³. Budynek przekrzywi³ siê, jakby jakiœ olbrzym przysiad³ na jego prawej po³owie. Fundamenty zmursza³y, nadgryzione zêbem czasu. Zielone plamy pleœni oblepia³y pokruszony tynk, gin¹c w bluszczu i pokrzywach. W okiennicach brakowa³o wielu szczebelków, ale okropnie brudne szyby, przytrzymywane przez ramy ³uszcz¹ce siê od bia³ej farby, wci¹¿ pozostawa³y ca³e.

Harry spojrzaÂł na niebo, ktĂłre ciemniaÂło z kaÂżdÂą chwilÂą i nerwowo przygryzÂł wargĂŞ. Powinien przeczekaĂŚ tu do Âświtu.

Kilka razy pociÂągn¹³ mocno za zardzewiaÂłe drzwi, aÂż ustÂąpiÂły. WszedÂł do Âśrodka, wzbijajÂąc pod stopami obÂłoczki kurzu. WnĂŞtrze okazaÂło siĂŞ byĂŚ caÂłkiem znoÂśne — ciepÂłe i suche, prawdopodobnie od nagrzanych sÂłoĂącem Âścian. W g³ównym pokoju znalazÂł kilka pó³ek zÂżartych przez korniki oraz obdrapany szezlong w kolorze bordo. PrzysiadÂł na jego skraju, kulÂąc nogi i oplatajÂąc kolana ramionami. ZapatrzyÂł siĂŞ w przestrzeĂą, wracajÂąc myÂślami do wydarzeĂą ostatnich dni. SprawiaÂły wraÂżenie tak nieprawdopodobnych i odrealnionych, jakby byÂły zÂłym snem albo dotyczyÂły kogoÂś obcego. Czasami nie mĂłgÂł uwierzyĂŚ, Âże to wszystko nie byÂło jedynie wytworem jego umysÂłu, ale wydarzyÂło siĂŞ naprawdĂŞ.

Niebo za szybkami zmieniÂło barwĂŞ na granat, wpuszczajÂąc do Âśrodka blade ÂświatÂło ksiĂŞÂżyca i Harry straciÂł rachubĂŞ, ile minĂŞÂło czasu. CzujÂąc potworne zmĂŞczenie, zacieÂśniÂł uÂścisk na kolanach i wtuliÂł w nie policzek.

Co ma zrobiÌ rano? WróciÌ? Nie mo¿e wróciÌ, ale te¿ nie mo¿e tu zostaÌ. A co jeœli go znajd¹? Szarpn¹³ mocno za w³osy. Zupe³nie zapomnia³ o Knocie, który tak bardzo chcia³ go adoptowaÌ. Jeœli poka¿e siê w Londynie, wszystko wyjdzie na jaw i wtedy dzisiejsze problemy wypadn¹ blado w porównaniu z tymi, które mog³yby go czekaÌ. O ile oczywiœcie nie natknie siê wczeœniej na jakiegoœ œmiercio¿ercê.

MiaÂł przesrane. Na caÂłej linii.

Gdyby tylko mniej przypominaÂł siebie, byÂłby zwykÂłym dzieciakiem i nikt nie zwrĂłciÂłby na niego uwagi. RozeÂśmiaÂł siĂŞ ponuro. Jeszcze wczoraj byÂł tÂą perspektywÂą przeraÂżony, a teraz — kiedy byÂło mu to tak bardzo na rĂŞkĂŞ — skakaÂłby z radoÂści.

A gdyby tak uda³o mu siê dostaÌ prosto do Nory? Przecie¿ od samego pocz¹tku nie chcia³ ukrywaÌ prawdy przed ludŸmi, których traktowa³ jak rodzinê. Ufa³ Ronowi i Hermionie. Wiedzia³, ¿e pomog¹ mu oraz dotrzymaj¹ tajemnicy, choÌby od tego zale¿a³o ich ¿ycie. Ale co bêdzie, jeœli przyjdzie profesor Dumbledore i zabierze go stamt¹d? Albo co gorsza, przyjdzie Snape? Harry zacisn¹³ powieki. Nawet nie chcia³ sobie tego wyobra¿aÌ.

Wtedy — zupeÂłnie niespodziewanie — jego pierÂś przeszyÂł bolesny skurcz. A potem kolejny. I jeszcze jeden. Przycisn¹³ dÂłoĂą do serca. Nie mĂłgÂł oddychaĂŚ.

Œwiat rozp³yn¹³ siê w ciemnoœci i dr¿eniu.

Harry upad³ na pod³ogê, a ka¿dy jego nerw zap³on¹³.



* * *


Snape nie wiedzia³, co dok³adnie wydarzy³o siê po tym, jak opuœci³ jadalniê. Nie pamiêta³, jak doszed³ do swojej sypialni, ani w jaki sposób znalaz³ siê w ³azience. Nawet teraz, gdy sta³ nad umywalk¹ i dr¿¹cymi rêkoma op³ukiwa³ twarz, nie by³ pewny, co siê sta³o. W jaki sposób straci³ nad tym wszystkim kontrolê?

O ma³o go nie uderzy³. Chcia³ go uderzyÌ. Pragn¹³ zrobiÌ nawet wiêcej ni¿ to.

Ta myÂśl byÂła przeraÂżajÂąca.

Ponownie opÂłukaÂł twarz. NastĂŞpnie zamkn¹³ oczy i wzi¹³ kilka g³êbokich wdechĂłw w marnej prĂłbie uspokojenia zszarganych nerwĂłw. W koĂącu wyprostowaÂł siĂŞ, wrĂłciÂł do sypialni i usiadÂł bezwÂładnie na krzeÂśle. ZÂłoœÌ powoli wypalaÂła siĂŞ, pozostawiajÂąc po sobie potworne znuÂżenie oraz pustkĂŞ. Tym razem czuÂł to wyraÂźnie — magiĂŞ, ktĂłra wci¹¿ utrzymywaÂła siĂŞ w chÂłopcu. TĂŞ samÂą magiĂŞ, ktĂłra za wszelkÂą cenĂŞ miaÂła upodobniĂŚ go do Jamesa. Ona siĂŞgaÂła do umysÂłu Severusa, igrajÂąc z nim, odbierajÂąc trzeÂźwy osÂąd, i przez jeden moment byÂł tak cholernie pewny, Âże stoi przed nim nastoletni James.


Potter le¿a³ tam, bezbronny, ale wci¹¿ butny, szydz¹cy z niego.

Potter sta³ przed nim, z ró¿d¿k¹ w d³oni, a jego twarz wykrzywi³a siê brzydko w wyrazie z³oœci.

— Co zrobiÂłeÂś mojej mamie? — krzykn¹³ Harry. — ZmusiÂłeÂś jÂą, by to zrobiÂła, czy po prostu jÂą zgwaÂłciÂłeÂś?

— Co zrobiÂłeÂś Lily, Snape? — krzykn¹³ James. — ZaszantaÂżowaÂłeÂś jÂą, czy po prostu rzuciÂłeÂś na niÂą Imperio?


Wspomnienie zachowania Pottera wci¹¿ miaÂło ostre krawĂŞdzie, serce wci¹¿ przyspieszaÂło swĂłj bieg, a krew kr¹¿yÂła szybciej w ÂżyÂłach. Jednak pomimo tego, Âże omal nie oberwaÂł w gÂłowĂŞ talerzem i rzucono mu w twarz obrzydliwe oskarÂżenia, nie potrafiÂł siĂŞ dÂłuÂżej zÂłoÂściĂŚ. Czy nie byÂł pewny, Âże prĂŞdzej zostanie obwiniony o caÂłe zÂło Âświata, niÂż usÂłyszy „dziĂŞkujĂŞ” za to wszystko, co ostatnio zrobiÂł? Czy nie spodziewaÂł siĂŞ, Âże chÂłopak moÂże wybuchn¹Ì? Czy nie braÂł pod uwagĂŞ kaÂżdej moÂżliwoÂści?

Dzieciak nic nie wiedziaÂł o jego relacjach z Lily, a poza tym Severus byÂł jedynÂą osobÂą w zasiĂŞgu rĂŞki, na ktĂłrej mĂłgÂł wyÂładowaĂŚ gniew, jaki kumulowaÂł siĂŞ w nim przez ostatnie dni. Snape podejrzewaÂł, Âże rozmowa o Dursleyach byÂła tylko czubkiem gĂłry lodowej, zapalnikiem, od ktĂłrego wszystko potoczyÂło siĂŞ niczym kostki domina. Na dodatek Âświadomie pozbawiÂł Pottera wyimaginowanej kontroli, bo tak po prostu stwierdziÂł zwykÂły fakt, Âże byÂł bezsilny i nic nie mĂłgÂł zrobiĂŚ.

Snape westchn¹³. PamiĂŞtaÂł Âłzy chÂłopca i to jak kuliÂł siĂŞ, chwytajÂąc za ramiĂŞ. Jak bardzo go skrzywdziÂł? Czy uÂżyÂł aÂż tyle siÂły? WiedziaÂł, Âże powinien go wyleczyĂŚ, a potem… jakoÂś to wszystko naprawiĂŚ. MiaÂł jednak wÂątpliwoÂści, czy potrafiÂł. ByÂł przyzwyczajony do respektu, nawet jeÂśli podszytego strachem, wiĂŞc jak teraz ma poradziĂŚ sobie ze zbuntowanym i okaleczonym na duszy nastolatkiem?

W koùcu zdecydowa³, ¿e najpierw obaj musz¹ och³on¹Ì. Nic dobrego z tego nie wyniknie, jeœli miêdzy nimi znowu rozpêta siê k³ótnia. Przymkn¹³ oczy i skoncentrowa³ myœli na swoim oddechu, który powoli wyrównywa³ siê, a¿ sta³ siê jednostajnym rytmem. Kiedy resztki z³oœci opuœci³y go, a umys³ znów mia³ cudownie jasny, zwlók³ siê z krzes³a i uda³ siê do sypialni ch³opca.

Zapuka³ do drzwi. Cisza. Zapuka³ ponownie. Znowu brak odpowiedzi. Nacisn¹³ klamkê.

PokĂłj byÂł pusty.

— Milly. — Skrzatka pojawiÂła siĂŞ przed nim z cichym trzaskiem. — PrzyprowadÂź pana Pottera.

— Tak jest, sir. — Stworzenie ukÂłoniÂło siĂŞ, ÂłopoczÂąc dÂługimi uszami i znikÂło. Po kilku sekundach pojawiÂło siĂŞ ponownie z wyraÂźnym zdenerwowaniem. — Panicza nie ma, sir. Milly przeszukaÂła ca³¹ posiadÂłoœÌ i panicza nigdzie nie ma, sir.

Wnêtrznoœci Severusa skrêci³y siê w ciasny, dusz¹cy supe³. Merlinie i wszyscy œwiêci, Czarny Pan grasuje, œmiercio¿ercy i dementorzy na wolnoœci, a dzieciak nawet nie ma ró¿d¿ki. Albus go zabije, a Lily nigdy nie wybaczy.

— PomoÂżesz go szukaĂŚ.

ZacisnÂąwszy palce na ró¿dÂżce, aportowaÂł siĂŞ na granicy rezydencji. SÂłoĂące powoli znikaÂło za horyzontem i to sprawiÂło, Âże serce podskoczyÂło Severusowi do gardÂła — myÂśl, Âże Potter jest teraz caÂłkowicie sam i bez Âżadnej ochrony, a wkrĂłtce wszystko pochÂłonie ciemna noc, byÂła nie do zniesienia. PrzecieÂż tu aÂż roi siĂŞ od zwodnikĂłw, trolli, szyszymor, kapp i kelpi…

Bez wahania przeszed³ liniê wyznaczon¹ przez bia³e kamienie i ustawi³ ró¿d¿kê na otwartej d³oni. Maj¹c nadziejê, ¿e ch³opak nie zaszed³ daleko i uda siê go namierzyÌ w ten prosty sposób, wypowiedzia³ szybko:

— WskaÂż mi Harry'ego Pottera.

Na szczêœcie zaklêcie zadzia³a³o. Ró¿d¿ka obróci³a siê wokó³ w³asnej osi, wskazuj¹c wschód.

Nie trac¹c czasu, razem z Milly przeczesywa³ okolicê, to aportuj¹c siê, to przemierzaj¹c drogê pieszo. Kiedy s³oùce zupe³nie zniknê³o, a ciemnoœÌ rozpostar³a siê nad œwiatem, Severus spojrza³ na niebo. Pe³na tarcza ksiê¿yca œwieci³a jasno. Wilko³aki, pomyœla³ w panice, jakby tego by³o ma³o, mog¹ rozszarpaÌ go wilko³aki! Spokojnie, mo¿e jeszcze wszystko dobrze siê skoùczy. Potter wci¹¿ pozostawa³ w zasiêgu zaklêcia wskazuj¹cego, wiêc ile mo¿e im zaj¹Ì odnalezienie go? Och, jak tylko dorwie tego durnego dzieciaka i przywlecze do domu, to da mu taki wyk³ad, ¿e ch³opak popamiêta go do koùca ¿ycia!

Wkrótce Snape stan¹³ na rozwidleniu œcie¿ki. Z prawej strony rozpoœciera³ siê bór, a na wprost wzgórza. Ponownie rzuci³ zaklêcie i ró¿d¿ka zatrzyma³a siê na drodze przed nim. Jednak ju¿ po chwili zaczê³a krêciÌ siê we wszystkich kierunkach.

Przytkn¹³ palce do skroni, na ktĂłrej perliÂły siĂŞ krople potu. Albo Potter znalazÂł siĂŞ poza zasiĂŞgiem, albo dziaÂło siĂŞ coÂś zÂłego. Severus rozkazaÂł Milly wrĂłciĂŚ do Prince Manor i powiadomiĂŚ o wszystkim Albusa, jeÂśli w ciÂągu kwadransa nie wrĂłci z chÂłopcem. NastĂŞpnie aportowaÂł siĂŞ o dwie mile. Po ponownym „wskaÂż mi” ró¿dÂżka obrĂłciÂła siĂŞ szybciej i pewniej, wskazujÂąc pó³nocny zachĂłd. Potter musiaÂł byĂŚ blisko. PamiĂŞtajÂąc, Âże niedaleko znajdujÂą siĂŞ ruiny posiadÂłoÂści PrewettĂłw, wybraÂł je jako kolejny punkt aportacyjny.

Jedno spojrzenie na zdeptan¹ trawê, zgarniêty na bok bluszcz i uchylone frontowe drzwi sprawi³o, ¿e jego cia³o ogarnê³a niesamowita ulga. W tê czêœÌ okolicy nikt siê nie zapuszcza³, co oznacza³o, ¿e ch³opak by³ tutaj. Severus wyszepta³ Lumos i wszed³ do brudnego pomieszczenia. Od razu us³ysza³ œwiszcz¹cy, nierówny oddech.

Potter le¿a³ na ziemi. Jego oczy uciek³y w g³¹b czaszki, palce wygiê³y siê groteskowo, a on sam trz¹s³ siê spazmatycznie. Snape pozna³ to od razu. Atak postcruciatusowy.

Przypad³ do ch³opca, nie zwa¿aj¹c na brud pod³ogi, i chwyci³ go w ramiona. Nastêpnie aportowa³ siê na granice posiad³oœci, by po szybkim przest¹pieniu kamieni przenieœÌ ich prosto do swojego laboratorium. Milly natychmiast pojawi³a siê obok i zagarnê³a przedmioty znajduj¹ce siê na du¿ym stole. Jedn¹ d³oni¹ przytrzymuj¹c g³owê ch³opca, Severus po³o¿y³ go na blacie i smagniêciem ró¿d¿ki przywo³a³ potrzebne eliksiry. Pomimo mocnego uœcisku Potter przelewa³ mu siê przez rêce. Severus nie chcia³ rzucaÌ zaklêcia parali¿uj¹cego, bo sztuczne unieruchomienie sprawi³oby ch³opcu jeszcze wiêkszy ból ni¿ ten, który z pewnoœci¹ ju¿ odczuwa³, wiêc przywi¹za³ go, wyczarowuj¹c magiczne wiêzy wokó³ kostek, nadgarstków i torsu.

— Milly, przytrzymaj mu gÂłowĂŞ, nie dam rady napoiĂŚ go w ten sposĂłb.

ChoÌ skrzatka wpatrywa³a siê w ca³¹ scenê z szeroko otwartymi, przestraszonymi oczami, wykona³a polecenie bez sprzeciwu. Snape si³¹ zmusi³ szczêki Pottera do rozwarcia i wla³ najpierw eliksir post-Crucio, a nastêpnie przeciwbólowy oraz na rozluŸnienie miêœni. Od³o¿y³ puste fiolki i obserwowa³ ch³opca.

PoczÂątkowo nic siĂŞ nie zmieniÂło. CiaÂło Pottera nadal drgaÂło i ÂłapaÂło pÂłytkie, chrapliwe oddechy. Dopiero po kilku sekundach nagle wygiĂŞÂło siĂŞ w Âłuk tak mocno, Âże sznury napiĂŞÂły siĂŞ niebezpiecznie. Snape szybko poluzowaÂł je, by zbyt mocny nacisk nie wyrzÂądziÂł chÂłopca krzywdy. ZaciÂśniĂŞte usta chÂłopca otworzyÂły siĂŞ lekko i wydobyÂł siĂŞ z nich ÂżaÂłosny skowyt. KÂątem oka Severus widziaÂł, jak Milly cofa siĂŞ i kuli z piĂŞÂściami przyciÂśniĂŞtymi do uszu.

Wtem wszystko ustaÂło. Harry opadÂł bezwÂładnie na blat. Jedynym dowodem tego, co przed chwilÂą siĂŞ wydarzyÂło, byÂł ciĂŞÂżki, przyspieszony oddech.

Severus opar³ siê ciê¿ko na rêkach i czeka³, a¿ Potterowi wróci œwiadomoœÌ.



* * *


Harry dryfowaÂł. To okropne, rwÂące uczucie w piersi znikaÂło. MiaÂł wraÂżenie, jakby morze wyrzuciÂło jego ciaÂło na brzeg i fale obmywaÂły je, ÂłagodzÂąc wszelki bĂłl. DryfowaÂł. Bez koĂąca. PrzypÂływ, odpÂływ, przypÂływ, odpÂływ… MĂłgÂłby tak pozostaĂŚ juÂż na zawsze.

Powoli kolejne doznania wraca³y do niego, jakby ka¿dy ze zmys³ów w³¹cza³ siê jeden po drugim. Najpierw us³ysza³ ciche szmery; ktoœ coœ mówi³ niskim g³osem. Nastêpnie w nozdrza wdar³ siê ciê¿ki zapach ziemi oraz zió³. W koùcu pod plecami poczu³ twarde pod³o¿e, a na ciele przygniataj¹cy ciê¿ar czegoœ krêpuj¹cego. To ostatnie przestraszy³o go, wiêc otworzy³ oczy.

ZobaczyÂł kamienny sufit, a przynajmniej tak mu siĂŞ wydawaÂło — nie miaÂł okularĂłw i choĂŚ jego wzrok polepszaÂł siĂŞ z dnia na dzieĂą, wci¹¿ z oddali wszystko byÂło rozmazane. Harry zamrugaÂł kilkakrotnie, prĂłbujÂąc zrozumieĂŚ, gdzie siĂŞ znajduje. Ostatnie co, pamiĂŞtaÂł, to ruiny opustoszaÂłego domu…

Nagle wszystkie wspomnienia wróci³y do niego z si³¹ szar¿uj¹cego byka.

K³ótnia, ucieczka, upadek na pod³ogê.

SpojrzaÂł w bok. Och nie… Snape staÂł tuÂż przy nim i obserwowaÂł go wnikliwie. ChoĂŚ nie wyglÂądaÂł na wÂściekÂłego, Harry drgn¹³, gdy mĂŞÂżczyzna wyciÂągn¹³ ró¿dÂżkĂŞ. Snape zamarÂł, a jego ciemne oczy ÂświdrowaÂły go, jakby chciaÂły wypaliĂŚ w nim dziurĂŞ. WymruczaÂł zaklĂŞcie i wiĂŞzy znikÂły. Tym razem duÂżo wolniej odÂłoÂżyÂł ró¿dÂżkĂŞ do kieszeni i schowaÂł dÂłonie w faÂłdach szaty.

— Czujesz siĂŞ na siÂłach, Âżeby wstaĂŚ?

Harry nie by³ pewny, ale spróbowa³. Podniós³ siê na ³okciu i jego ramiona zadr¿a³y od niechcianego ciê¿aru. Z trudem podŸwign¹³ siê do siadu, po czym rozejrza³ siê wokó³. Snape wyjaœni³:

— JesteÂśmy w moim laboratorium, w podziemiach Prince Manor.

— Co siĂŞ staÂło? C-co to byÂło?

— Czy pani Pomfrey wspominaÂła ci o bĂłlach fantomowych? — Harry skin¹³ gÂłowÂą. — SÂą nieprzyjemne, ale niegroÂźne i rzadko wystĂŞpujÂą przy dbaniu o ogĂłlnÂą kondycjĂŞ psychofizycznÂą. Jednak przy tak rozlegÂłym uszkodzeniu nerwĂłw stres czy nadmierny wysiÂłek mogÂą sprawiĂŚ, Âże bĂłl fantomowy przybierze ostrzejszÂą postaĂŚ, przeksztaÂłcajÂąc siĂŞ w napad. Magomedycy nazywajÂą to atakiem postcruciatusowym. JeÂśli nerwy sÂą zbyt przeci¹¿one, czasowo zaburza siĂŞ rĂłwnowaga pomiĂŞdzy neuroprzekaÂźnikami i nastĂŞpujÂą nadmierne wyÂładowania bioelektryczne. Pierwszym symptomem jest nagÂły oraz silny bĂłl w miejscu uderzenia klÂątwy, a nastĂŞpnie gwaÂłtowne drgawki, a niekiedy utrata przytomnoÂści. KaÂżdy jeden atak wywoÂłuje regres w leczeniu, wydÂłuÂżajÂąc czas jego trwania, i jest bardzo niebezpieczny, szczegĂłlnie gdy osoba nim dotkniĂŞta nie otrzyma pomocy.

Po³owa z tego, co Snape powiedzia³, by³a dla Harry'ego niezrozumia³ym naukowym be³kotem, ale ogólny sens wy³apa³ bez problemu. Prze³kn¹³ g³oœno. Nie chcia³ ponownie byÌ ubezw³asnowolnionym i straciÌ nadziejê na normalne ¿ycie. Nie zniós³by tego.

— Dlatego tak waÂżne jest, ÂżebyÂś nie przeci¹¿aÂł swojego organizmu. To, Âże moÂżesz juÂż chodziĂŚ i wykonywaĂŚ codzienne czynnoÂści, nie sprawia, Âże jesteÂś zdrowy. Nie bez powodu nadal musisz przyjmowaĂŚ eliksir post-Crucio. — Snape zamilkÂł na chwilĂŞ. — ChodÂź, zaprowadzĂŞ ciĂŞ do twojego pokoju. BĂŞdziesz mĂłgÂł siĂŞ poÂłoÂżyĂŚ.

Mê¿czyzna wyci¹gn¹³ rêkê, ale nie dotkn¹³ go. Po prostu zaoferowa³ j¹ w razie, gdyby Harry potrzebowa³ pomocy. Okaza³o siê to byÌ s³usznym posuniêciem, poniewa¿ jak tylko stan¹³ na nogi, kolana ugiê³y siê pod nim i uczepi³ siê mocno ramienia.

— BĂŞdziesz teraz osÂłabiony, ale to nic niezwykÂłego. TwĂłj organizm jest wyczerpany zarĂłwno po ciĂŞÂżkim dniu, jak i ataku. Poza tym daÂłem ci eliksir na rozluÂźnienie miĂŞÂśni. Ograniczenie w koordynacji jest jednym z efektĂłw ubocznych.

Snape wyprowadzi³ go z podziemi. Gdy dotarli do sypialni, Harry mia³ wra¿enie, jakby przebieg³ maraton i nigdy nie czu³ wiêkszej wdziêcznoœci na widok ³ó¿ka.

Kiedy opad³ na miêkki materac, westchn¹³ i przymkn¹³ powieki.

£ó¿ko ugiê³o siê lekko. Wróciwszy do rzeczywistoœci, Harry otworzy³ oczy. Snape siedzia³ obok, a jego twarz przybra³a neutralny wyraz. Dlaczego nie jest na niego wœciek³y czy choÌby rozgniewany? Dlaczego nie skrzycza³ go za ostatnie zachowanie ani nawet za ucieczkê? Z jednej strony Harry ba³ siê tego, co Snape mo¿e zrobiÌ lub powiedzieÌ, ale z drugiej czu³ niewypowiedzian¹ ulgê, ¿e mê¿czyzna odnalaz³ go w tamtej chacie i nie zostawi³.

Ten prosty fakt odblokowaÂł coÂś w Harrym i wszystkie uczucia powrĂłciÂły ze zdwojonÂą mocÂą. Jednak byÂły zbyt splÂątane i nie wiedziaÂł juÂż na kogo jest zÂły ani z jakiego powodu, ani czemu czuje siĂŞ tak potwornie.

SkuliÂł siĂŞ na boku, plecami do Snape'a, i ukryÂł twarz w zgiĂŞciu ramienia. Pomimo Âże zacisn¹³ zĂŞby na nadgarstku, z jego gardÂła wydobyÂł siĂŞ ÂżaÂłosny, zawstydzajÂący dÂźwiĂŞk. Okropna ÂświadomoœÌ, Âże Snape jest Âświadkiem tego, jak siĂŞ rozkleja, byÂła nie do zniesienia. CzuÂł siĂŞ odsÂłoniĂŞty — jakby wszystkie uczucia ostatnich dni, znajdujÂące w ten sposĂłb ujÂście, pozostawiÂły go nagim i przez to jeszcze bardziej naraÂżonym na zranienie.

PociÂągajÂąc nosem, wytarÂł twarz rĂŞkawem.

— MoÂże chusteczkĂŞ?

Zaskoczony odwróci³ g³owê i spojrza³ na Snape'a za³zawionymi oczami. Kiwn¹³ g³ow¹ i machniêciem ró¿d¿ki mistrz eliksirów wyczarowa³ chusteczkê.

— Milly. — Z cichym trzaskiem skrzatka pojawiÂła siĂŞ w pokoju. — ZrĂłb herbatĂŞ dla dwĂłch osĂłb i przynieÂś z mojego skÂładzika maœÌ na otarcia oraz siniaki.

Harry ponownie zwin¹³ siê w ciasny k³êbek. Nie podnosi³ g³owy a¿ do momentu, w którym Milly wróci³a z tac¹ pe³n¹ nie tylko herbaty, ale tak¿e ciasteczek z cukrem.

— UsiÂądÂź i zdejmij koszulkĂŞ — poleciÂł Snape. — Nie czujesz bĂłlu, ale za jakiÂś czas dziaÂłanie eliksirĂłw minie. Trzeba rĂłwnieÂż uleczyĂŚ twĂłj policzek.

Harry zrobiÂł, jak mu kazano, mimo Âże nie uÂśmiechaÂło mu siĂŞ rozbieraĂŚ przed Snape'em, i zdziwiÂł siĂŞ na widok czerwonych prĂŞg na torsie. ZmarszczyÂł brwi.

— ByÂłeÂś przywiÂązany, pamiĂŞtasz? MusiaÂłem to zrobiĂŚ, bo nie daÂło siĂŞ ciebie utrzymaĂŚ.

Snape odkrĂŞciÂł sÂłoiczek przeÂźroczystej mazi i rozsmarowaÂł jÂą rĂłwnomiernie na uszkodzonej skĂłrze. W mgnieniu oka otarcia i siĂące znikaÂły, nie pozostawiajÂąc po sobie Âżadnego Âśladu.

Harry spojrzaÂł spod grzywki na Snape'a. MĂŞÂżczyzna wydawaÂł siĂŞ byĂŚ caÂłkowicie zaabsorbowany swoim zadaniem, gdy skupiaÂł siĂŞ wzrok na ruchach wÂłasnych palcĂłw. Harry zmarszczyÂł brwi. Wujostwo nigdy nie przejmowaÂło siĂŞ jego zranieniami ani tym, Âże coÂś go boli. Za kaÂżdym razem, gdy nie udawaÂło mu siĂŞ uciec przed bandÂą Dudleya i zostawaÂł sprany na kwaÂśne jabÂłko, wuj Vernon jedynie burczaÂł, jakim to Harry jest chuliganem, a ciotka Petunia krzywiÂła siĂŞ z niesmakiem.

— Wiesz… — zacz¹³ mistrz eliksirĂłw jakby od niechcenia. — Gdy odnalazÂłem ciĂŞ po ataku na Privet Drive, byÂłeÂś w takim stanie, Âże nie wierzyÂłem w moÂżliwoœÌ wyleczenia ciĂŞ. SpodziewaÂłem siĂŞ, Âże na zawsze pozostaniesz w ÂśpiÂączce lub bĂŞdziesz sparaliÂżowany, a najlepszym wypadku podzielisz los LongbottomĂłw. — SpojrzaÂł na chwilĂŞ Harry'emu w oczy. — Czy zastanawiaÂłeÂś siĂŞ, dlaczego na cmentarzu Czarny Pan rzucaÂł na ciebie klÂątwĂŞ Cruciatus kilkakrotnie, zamiast pozwoliĂŚ ci cierpieĂŚ przez dÂłuÂższy czas? Dla zabawy? Bo siĂŞ znudziÂł? ZmĂŞczyÂł? Nie, on chciaÂł, ÂżebyÂś walczyÂł, by mĂłgÂł wygraĂŚ w rĂłwnym pojedynku. Nie udowodniÂłby swojej wyÂższoÂści, gdyby zniszczyÂł ciĂŞ do tego stopnia, Âże nie potrafiÂłbyÂś podnieœÌ siĂŞ czy trzymaĂŚ w dÂłoni ró¿dÂżki. Nikt nie rzuca tej klÂątwy nieprzerwanie, jeÂśli nie chce zadaĂŚ nieodwracalnych szkĂłd.

Snape uchwyci³ jego lewe ramiê. Niezwykle delikatnie rozsmarowywa³ maœÌ na sporej wielkoœci siùcu, jaki utworzy³ siê w miejscu, w którym kilka godzin temu widnia³ czerwony œlad palców. Nastêpnie kontynuowa³:

— Nie jesteÂś jedynÂą osobÂą, ktĂłra znajdujÂąc siĂŞ w podobnej sytuacji, nie moÂże poradziĂŚ sobie z emocjami. Co wiĂŞcej, spodziewaÂłbym siĂŞ, Âże ktoÂś, kto miaÂł zniszczonÂą poÂłowĂŞ nerwĂłw, o ile oczywiÂście nie oszaleje, wpadnie w depresjĂŞ, doÂświadczy huÂśtawek nastrojĂłw lub stanie siĂŞ agresywny albo pÂłaczliwy. Tymczasem minĂŞÂły dwa tygodnie i dopiero wczoraj, gdy twoje Âżycie wywrĂłciÂło siĂŞ do gĂłry nogami, zdecydowaÂłeÂś, Âże masz doœÌ.

Harry zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże po raz pierwszy w Âżyciu Snape normalnie z nim rozmawia. MoÂże w ten sposĂłb prĂłbowaÂł nawiÂązaĂŚ niĂŚ porozumienia? ChoĂŚ trochĂŞ naprawiĂŚ tĂŞ potwornÂą sytuacjĂŞ?

— NaprawdĂŞ ty mnie wtedy uratowaÂłeÂś? — zapytaÂł nagle. — Od Lucjusza?

— Owszem. Profesor Dumbledore ci nie powiedziaÂł?

Harry potrz¹sn¹³ g³ow¹ w zaprzeczeniu. Tymczasem Snape skoùczy³ z jego ramieniem i powoli przytkn¹³ koniec ró¿d¿ki do policzka. Wypowiedzia³ lecznicze zaklêcie, a gdy rozciêcie zamknê³o siê, skrupulatnie zaaplikowa³ maœÌ.

— Za³ó¿ koszulkĂŞ i podwiĂą nogawki… Ach, dobrze, Âżadnych uszkodzeĂą.

Snape odstawi³ s³oiczek na nocny stolik i chwyci³ fili¿ankê. Harry pod¹¿y³ jego przyk³adem. Herbata mia³a idealn¹ temperaturê, wiêc wzi¹³ ³yk. Na jêzyku poczu³ dziwn¹ mieszankê wanilii, pomaraùczy i miêty. Napój smakowa³ mu nawet bez cukru, ale mimo to doda³ jedn¹ kostkê.

Po dÂługiej ciszy Snape zapytaÂł.

— Dlaczego uciekÂłeÂś?

Harry œcisn¹³ palce na fili¿ance, zastanawiaj¹c siê, jak ma na to odpowiedzieÌ? W koùcu wzi¹³ g³êboki oddech i wyzna³ prawdê:

— BaÂłem siĂŞ.

Po tych sÂłowach Snape wyglÂądaÂł, jakby byÂł w rozterce, co stanowiÂło tak niecodzienny widok, Âże Harry wpatrywaÂł siĂŞ w niego zdumiony.

— Ja nie… — OdchrzÂąkn¹³. — Nie uderzyÂłbym ciĂŞ.

Harry zmiesza³ siê. Potrz¹sn¹³ g³ow¹ i wzruszy³ ramieniem.

— Bardziej baÂłem siĂŞ kary. Tego, co mnie czeka po tym, co zrobiÂłem i powiedziaÂłem. ByÂłeÂś… bardzo zÂły.

— Dlaczego? PojĂŞcie szlabanu nie jest ci obce i nieraz karano ciĂŞ w Hogwarcie.

— Ale nie tak. Nie wiedziaÂłem… To znaczy… — Czemu tak trudno byÂło to wytÂłumaczyĂŚ? — Przegi¹³em, prawda? NaprawdĂŞ przegi¹³em. Co by mnie tu czekaÂło? Wci¹¿ byÂłbyÂś na mnie zÂły i bez przerwy karaÂłbyÂś mnie za to. MiaÂłbym szczĂŞÂście, jeÂśli codziennie wykonywaÂłbym jakieÂś prace. Jednak nieustannie obraÂżaÂłbyÂś mnie i to nie miaÂłoby koĂąca. Znowu zrobiÂłbym coÂś Âźle, choĂŚby przez przypadek, i „jak mi przykro Harry, dzisiaj pĂłjdziesz spaĂŚ bez kolacji”. CiÂągle obawiaÂłbym siĂŞ, Âże mnie zamkniesz, jeÂśli powiem coÂś nie tak, bo nie bĂŞdziesz mĂłgÂł znieœÌ mojego widoku, lub gorzej.

Snape spojrzaÂł na niego w caÂłkowitym oszoÂłomieniu.

— PozwĂłl, Âże uÂściÂślĂŞ, bo nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiaÂłem. — Zgi¹³ pierwszy palec, wyliczajÂąc: — ObawiaÂłeÂś siĂŞ, Âże zadawaÂłbym ci niekoĂączÂące siĂŞ prace fizyczne, obraÂżaÂł na kaÂżdym kroku, odmawiaÂł jedzenia, zamykaÂł lub gorzej? A wszystko dlatego, Âże byÂłbym na ciebie zÂły?

Harry przytakn¹³.

— Za kogo ty mnie masz!? Za barbarzyĂącĂŞ? O ile znany jestem z ciĂŞtego jĂŞzyka i braku tolerancji dla gÂłupoty, to nic mi nie wiadomo o lubowaniu siĂŞ w torturowaniu maÂłych chÂłopcĂłw czy torturowaniu w ogĂłle, nawet jeÂśli mam ku temu dobre powody.

Harry poczu³ siê nieco g³upio, ale jednoczeœnie ponuro pomyœla³, ¿e czego niby mia³ siê spodziewaÌ po cz³owieku, który zdawa³ siê podzielaÌ opiniê woŸnego o przykuwaniu uczniów do sufitu i ch³ostach? Sk¹d mia³ wiedzieÌ, czy by³y to jego prawdziwe opinie, czy tylko tak mówi³, ¿eby uczniowie siê go bali? Zreszt¹ ka¿dy wiedzia³, ¿e Snape jest niesprawiedliwy i d³ugo trzyma³ w pamiêci ka¿d¹ urazê. Harry utkn¹³ w tym miejscu sam i nikt nie przyjdzie mu na ratunek.

— SkÂąd w ogĂłle przyszÂło ci coÂś takiego do gÂłowy?

Harry wymamrotaÂł coÂś niewyraÂźnie o Filchu.

— I wzi¹³eÂś to na powaÂżnie? — W gÂłosie Snape'a pobrzmiewaÂło niedowierzanie pomieszane z rozbawieniem. Ha-ha, pomyÂślaÂł Harry, bardzo Âśmieszne. Mimo to poczuÂł siĂŞ nieco lepiej. Doskonale zdawaÂł sobie sprawĂŞ, Âże mĂŞÂżczyzna go nie cierpi i dobrze byÂło wiedzieĂŚ, Âże nie ma zamiaru wykorzystywaĂŚ przeciw niemu swojej nienawiÂści. Nagle przygryzÂł wargĂŞ, myÂślÂąc o tym, jak okropne on sam powiedziaÂł dzisiaj sÂłowa. — Nie przygryzaj — nadeszÂło ostrzeÂżenie. — PamiĂŞtasz?¹

Przytakn¹³, zaciskaj¹c usta, ale po chwili nieœwiadomie znowu je przygryz³. Tym razem Snape pozwoli³ mu na to. Harry utkwi³ wzrok w podo³ku i powiedzia³ bardzo cicho:

— Przepraszam. — Zerkn¹³ nerwowo w gĂłrĂŞ. — Za naczynia… i… — ÂŚcisn¹³ filiÂżankĂŞ, aÂż zbielaÂły mu knykcie. — To co powiedziaÂłem o mojej mamie. ÂŻe ty… no wiesz.

— Przeprosiny przyjĂŞte. — Nagle Snape sztywno wyprostowywaÂł siĂŞ, a nastĂŞpnie machn¹³ rĂŞkÂą w kierunku ramienia Harry'ego. — Nie chciaÂłem. I nie powinienem.

— Okej.

— Musisz jednak widzieĂŚ, Âże tamten incydent nie moÂże siĂŞ powtĂłrzyĂŚ. Rozumiem, Âże ta caÂła sytuacja jest trudna, ale nie bĂŞdĂŞ tolerowaÂł takiego zachowania. Dlatego w ramach kary spĂŞdzisz w moim laboratorium trzy godziny na przygotowywaniu skÂładnika do eliksiru.

Harry odetchn¹³ z ulg¹, na co Snape uniós³ brew.

— Na twoim miejscu przemyÂślaÂłbym, czy jest warto czuĂŚ ulgĂŞ. Zapewniam ciĂŞ, Âże wybiorĂŞ najbardziej paskudny, wyczerpujÂący i trudny do przygotowania skÂładnik, jaki wynaleziono w caÂłej historii warzycielstwa. Powiedzmy, Âże kara bĂŞdzie adekwatna do przewinienia. — OdwrĂłciÂł siĂŞ na piĂŞcie i zanim zamkn¹³ za sobÂą drzwi, dodaÂł: — Dobrej nocy. Miejmy nadziejĂŞ, Âże nie przyÂśniÂą ci siĂŞ eliksiry, bo po jutrzejszym dniu znienawidzisz je na bardzo dÂługi czas.

Kiedy drzwi zamknĂŞÂły siĂŞ za nim, Harry zdaÂł sobie sprawĂŞ, Âże nie odebraÂł przytyku Snape'a jako czegoÂś obraÂźliwego czy majÂącego zraniĂŚ. To brzmiaÂło tak, jakby na swĂłj dziwaczny sposĂłb mĂŞÂżczyzna prĂłbowaÂł ÂżartowaĂŚ.

Harry umoœci³ siê na ³ó¿ku i wtuli³ w ko³drê, zakrywaj¹c po sam czubek g³owy. W swoim ciep³ym kokonie myœla³ nad tym, jak bardzo dziwaczny by³ ten dzieù. Zapowiada³ siê strasznie i by³ straszny prawie do samego koùca, ale ostatecznie wszystko posz³o ku lepszemu. Mo¿e jednak ¿ycie tutaj nie bêdzie takie z³e, jak s¹dzi³.

_________________________
[1] JeÂśli niektĂłrzy nie pamiĂŞtajÂą, w rozdziale dziesiÂątym Snape powiedziaÂł Harry'emu, Âże musi wyzbyĂŚ siĂŞ swoich dawnych nawykĂłw, aby ludzie z najbliÂższego otoczenia nie poznali go po zachowaniu.


NASTÊPNY ROZDZIA£: WITAJ, SYRIUSZU!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.