Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12].

Wokół rozciągała się tylko jasność. Jaskrawe światło padało ze wszystkich stron. Wieże zamku zaczęły znikać. Czarne skrzydła rozmazały się i rozpłynęły jak lody w upalny dzień.
Al upadła na trawę przed domem. Przed oczami miała jeszcze biel, ale powoli kolory zaczęły się pojawiać.
Dziewczyna podniosła się z ziemi. Czy coś zmieniło swoje miejsce, kolor, wygląd? Wszystko stało na swoim miejscu.
Gdzieś z tyłu rozległo się szczekanie i pies Allyn, Kubuś, przybiegł merdając ogonem.
- Co tam, mały? - zapytała dziewczyna, głaszcząc go po białej sierści i uszach przypominających dwa biszkopty.
Kubuś odszczeknął i zaczął biegać po trawie, nie zwracając na nic uwagi.
Allyn uśmiechnęła się tylko i otworzyła drzwi do domu. Spodziewała się wszystkiego. Ale z drugiej strony co mogło się stać? Może wyszła na dwór i dopiero teraz wróciła... Nie, to trochę dziwna opcja, no bo czy na podwórzu można siedzieć kilka dni? I do tego Al była cała umazana ziemią i liśćmi. Nie, to nie wskazywało na nic dobrego.
- Mamo! - zawołała.
Na początku nic nie było słychać, ale już po chwili ze schodów zbiegła pani Sparks ze zmartwioną miną.
- Al, gdzie ty byłaś? - zapytała, ale bez cienia złości w głosie. Była raczej zmartwiona.
Delia Sparks była wysoką kobietą, zdecydowanie młodo wyglądającą. Miała rude włosy i twarz zabójczo podobną do Allyn. Jej opiekuńczy charakter działał mocno na całą rodzinę.
- Ja... się zgubiłam - wyjąkała Al.
- Zgubiłaś się? I nie mogłaś znaleźć drogi przez kilka dni? - zapytała pani Sparks, marszcząc brwi.
- No mniej więcej. Nocowałam w jakichś starych, opuszczonych domach... A teraz pozwól, że pójdę na górę. - I już jej nie było.
***
Dni mijały, a po Catherine, Sam i Lidii nie było nawet śladu. Al, Cyin i Alex przesiadywały całymi dniami w pokoju Allyn, wyglądając przez okno albo czytając nudne książki.
Alex i Cyinder opowiedziały Al, że wydostały się z Królestwa Baśni taką samą bramą, ale wyczarowaną przez Sam. Zostały w Trolleydelle do końca Festiwalu Letnich Zabaw. Podobno bawiły się świetnie strasząc znienawidzonego nauczyciela obrony przed czarną magią, Scorpiusa Malfoya.
- Sam też do nas powiedziała, że przyjedzie z Cat i Lidią najszybciej, jak się da - mówiła Alex.
Słowa Sam i Lidii jednak się nie potwierdzały, bo na niebie jeszcze nie zalśniły światła różowego mustanga. I nikt nie powiedział, że zalśnią.
Allyn nie rozstawała się z błyszczącym naszyjnikiem od Lid. Kiedy zasypiała, obracała go w palcach i myślała o przygodach, które być może kiedyś mogą im się przydarzyć.
W życiu rodzinnym niewiele się zmieniło. Rodzice Al szybko zapomnieli o jej nieobecności, chociaż nieraz wypytywali się jej, jakie warunki miała w "starych, opuszczonych domach". Dziewczyna wtedy szybko kłamała, że musiała pić jakąś brudną wodę i jeść ze śmietnika.
Chyba każdy wie, że wakacje nie trwają wiecznie. I tu nasuwa się kolejny problem. Rok szkolny. Powoli kończył się lipiec, przed Allyn, Cyinder i Alex został już tylko miesiąc na spakowanie rzeczy i pożegnanie z rodzicami. Niby cieszyły się z powrotu, ale wiedziały, że nie będą miały czasu na przebywanie w Airdelle. Smuciło je to, bo każdy chciałby siedzieć sobie w kawiarence pana Ferbsa i zajadać pyszne truskawkowo-waniliowe lody w towarzystwie Belli oraz Bestii (może nie w towarzystwie Bestii, nie bądźmy tacy wyluzowani).

Pewnego słonecznego dnia, kiedy Al z Cyinder i Alex siedziały i jadły truskawkowe sorbety, za oknem pojawiła się sowa Al, Tuptuś. Białe piórka opadły mu na tułów.
- Co ty tu, kochany, robisz? - Allyn otworzyła okno i pogłaskała Tuptusia po piórkach. Od razu jej wzrok padł na kopertę, którą trzymał w dzióbku.
Chwyciła ją w palce. Jej oczom ukazał się list pisany pochyłym pismem.

Drogie Allyn, Cyinder i Alex!
Na pewno na nas czekacie! Nie martwcie się, pamiętamy o Was!

Linijkę dalej widniał wyraz, napisany grubszym, cięższym pismem:
"Jasne..."
Allyn czytała dalej.

Dziś wieczorem spodziewajcie się nas przed domem Al. Znamy adres. Weźcie tylko najpotrzebniejsze rzeczy.

Wasze Catherine, Sam, i ja...

Podniecona Allyn odłożyła list na parapet.
- Tak! - Cyinder podskoczyła. - Wreszcie, wreszcie, wreszcie! Pójdę do rodziców i powiem, że jadę do przyjaciółek. Zostanę do końca wakacji. Alex, ty też. Al, wymyśl coś. Ja zaraz wracam!
Wypadła z pokoju. Alex i Al zobaczyły tylko jak wybiega z domu i wsiada na miotłę. Odleciała daleko za las.
- No dobra! - Allyn chwyciła torbę. - Alex, leć szybko do domu i powiedz rodzicom o tym, że zostajesz do końca wakacji u jakiejś przyjaciółki, tylko nie u mnie i Cyin, bo się zorientują. Ja zrobię to samo i spakuję rzeczy. Nic nie przynoś.

Allyn z miną aniołka zeszła na dół. Rodzice siedzieli przy stole i gawędząc, jedli obiad. Al odrzuciła włosy do tyłu i odchrząknęła.
Państwo Sparks odwrócili się.
- Mamo, tato, mam pytanie. Czy mogłabym zostać do końca wakacji u przyjaciółek? Cyin i Alex też tam będą
Delia i Jack Sparks zamyślili się na chwilę.
- Co to za przyjaciółki? Znamy je? - zapytał pan Sparks.
- To... znajome z Hogwartu. Mieszkają niedaleko - rzekła wolno Al, hamując się, żeby nie palnąć czegoś głupiego.
- Hmmm... Musimy się z nimi zapoznać.
Allyn przeanalizowała fakty. Cat, Lidia i Sam przychodzą tutaj. Pewno podniecone, nie mają na co dzień do czynienia z czarodziejami innej natury. Szanse są zerowe, że zrobią dobre wrażenie. Palną coś głupiego, albo zaczną opowiadać o Krainie Baśni. Nie, nie można tak ryzykować.
- Ale... my będziemy się spieszyć, żeby wieczorem obejrzeć nasz ulubiony serial - wypaliła Al.
- Przecież możecie obejrzeć go u nas - pani Sparks się uśmiechnęła i już chciała wstać, żeby szykować swoje popisowe ciasto.
- No w sumie tak, ale one mają w telewizorze funkcję... no nie wiem jak to się nazywa, ale po prostu czujesz się, jakbyś był w środku akcji - palnęła Allyn, mając na myśli 3D.
Państwo Sparks widocznie się przekonali.
- No niech będzie. Ale dzwoń często, będziemy się martwić - uprzedzili rodzice Al.
Ucieszona dziewczyna pobiegła na górę. Szybko wyciągnęła wszystkomieszczącą torebkę z szafy, prezent na piętnaste urodziny. Mógł się tutaj zmieścić nawet samochód, torebka nie miała dna.
Al spakowała oczywiście jedzenie, ubrania na zmianę, miotłę, różdżkę, gruby sznur oraz parę innych potrzebnych rzeczy.
W tym samym czasie przed domem pojawiła się Cyinder na swoim Nimbusie Dwa Tysiące. Wbiegła do domu Sparksów, rzuciła "dzień dobry" rodzicom Al i wpadła do pokoju przyjaciółki. Cała zdyszana usiadła na łóżku.
- Rodzice... się... zgodzili... - wydyszała.
- No super, moi też. - Al zrobiła oczka Kota w Butach i wepchnęła do torby dodatkową parę trampek.
Słońce już zaszło, kiedy na niebie pojawiła się miotła Błyskawica, a na niej Alex. Obniżyła lot i po wylądowaniu, zsiadła z miotły. Pobiegła w kierunku domu Allyn. Po chwili była już w pokoju razem z Al i Cyinder.
Dziewczyny denerwowały się przyjazdem wróżek. Wyczekiwały różowej plamy na niebie, oznaczającej przybycie dziewcząt z Krainy Baśni.
Godzina osiemnasta, dziewiętnasta...
Nagle Alex skoczyła z łóżka i wyjrzała przez okno.
- Lecą! - zawołała.
Na niebie pojawiły się świecące reflektorki. Al szybko chwyciła torbę oraz złapała Cyinder i Alex za ręce. Wybiegły z pokoju i wpadły do holu.
- Już jedziecie? - Państwo Sparks wyjrzeli przez drzwi salonu.
- No... My... Tak - rzekła Allyn, pożegnała się z rodzicami i wypadła przez drzwi.
Sam, Lidia i Catherine siedziały w mustangu i machały w stronę dziewczyn. Oczywiście Lidia jako jedyna siedziała z naburmuszoną miną.
- Wsiadajcie! - pisnęła Cat.
Al, Cyinder i Alex usadowiły się na tylnych siedzeniach samochodu. Sam obdarzyła ich słodziutkim uśmiechem.
Wyglądała wyjątkowo odświętnie, miała różową, krótką sukienkę i fale na włosach.
- Co to za okazja? - spytała Allyn.
- Mam dzisiaj urodziny - odparła z uśmiechem wróżka i wyczarowała kilka owocowych koktajlów. Podała je przyjaciółkom.
- No to wszystkiego najlepszego! - Cyinder pociągnęła łyka swojej "Cytrynowej Wspaniałości". - Nie wiedziałyśmy, nie mamy prezentu.
- Nic się nie stało, obiecałyśmy Sam prezent, którego nie dostałby nikt inny. Tylko to tajemnica... - Cat zmieniła ton.
Al, Cyinder i Alex zainteresowały się tym prezentem.
- Co to?
- No bo moja matka, Hellia, ma w swoim pałacu strasznie dużo drzwi, do których nikt nie ma wstępu. I właśnie specjalnie na urodziny Sam chciałyśmy ją tam zabrać - wyjaśniła Catherine.
- A jak się tam dostaniemy? - zapytała Alex.
- To już zostaw nam - rzuciła ostro Lidia.
Allyn, Cyin i Alex uciszyły się, wiedząc, że nic nie zdziałają.

Do Airdelle dziewczęta dotarły wczesnym rankiem. Kraina Baśni była cała we mgle, dopiero budziła się do życia. W oknach niektórych domków rozsuwały się zasłony, gdzieniegdzie otwierano sklepy. Na kwiatkach spały małe wróżki, które zazwyczaj krążyły nad roślinami. Z fontanny czekolady płynął teraz mglisty karmel. Żołnierze zmieniali wartę przed bramą.
Zamek też dopiero wstawał. Kryształki zaczęły błyszczeć parę minut po szóstej.
Jednak coś wytrącało się z równowagi. Damy dworu wybiegły z pałacu wyjątkowo energicznie. Zaczęły szykować błyszczące dywany, pielęgnować konie i polerować wrota.
- Co się dzieje? - zapytała Cyin.
- Z okazji urodzin księżniczki Diarydelle zorganizowało przyjęcie. Niestety, wszystkie ważne uroczystości odbywają się w Airdelle, sercu Królestwa Baśni i dzisiaj będzie tu zamieszanie. W końcu zjeżdża się kilka królestw. I to wszystko z okazji urodzin młodziutkiej księżniczki Samanthy Daisy Avalon z królestwa Diarydelle, urodzonej piętnastego sierpnia... - ciągnęła Catherine, ale przerwała jej Sam.
- Okej, okej. Nie lubię tego wysłuchiwać.
Dziewczyny wybuchnęły śmiechem. Nawet Lidia zachichotała.
- No dobra, ale jeśli będzie przyjęcie, to jak wejdziemy do jednych z drzwi? - zapytała Allyn.
- To bal, ludzie będą zajęci rozmowami, tańczeniem, jedzeniem i tak dalej. My możemy z łatwością wymknąć się z sali - rzekła Lidia.
- Mówiłam ci już kiedyś, że mogłabyś napisać książkę? - zapytała Sam i zatrzepotała rzęsami.
Samochód zatrzymał się przed pałacem. Gosposie szybko oczyściły sukienki z trawy i otworzyły bramy. Sam miała dzisiaj wszędzie pierwszeństwo. Przeszła szybkim krokiem do wrót zamku i zapukała do drzwi.
- Księżniczko, proszę się nie martwić. - Jedna z gosposi wyciągnęła z kieszeni pęk kluczy i otworzyła wrota.
Catherine wyprzedziła przyjaciółki i rozłożyła ręce.
- Ta-da! To moje mieszkanko!
Allyn, Cyinder i Alex rozdziawiły buzie. Sala wejściowa była ogromna. Miała różowo-białe ściany przyozdobione błyszczącymi kryształkami. Na wprost ogromnych wrót widniały schody prowadzące w dwie strony, oczywiście z tym samym miejscem docelowym.
Z równowagi wytrącały drzwi, które były po obu stronach sali. Widniały nad nimi tabliczki, na których nic nie pisało.
- Co to? - zapytała zaciekawiona Alex.
- To właśnie te drzwi, do których nikt nie ma wstępu. Dzisiaj jedne z nich zostaną otwarte. Przez nas - powiedziała tajemniczo Cat, jakby recytowała Szekspira.
- Nie mogę się doczekać! - pisnęła Sam.
W tym momencie na schodach pojawiła się wysoka, wyniosła kobieta o blond włosach. To była bez wątpienia matka Cat.
- Księżniczko Catherine Victorio Isabelle! Gdzie ty byłaś o tej porze?! - zagrzmiała.
- No... Ja... - jąkała się Catherine. - Byłam w jaskini.
- Och... Ile razy mam ci powtarzać, że... - Hellia przerwała, bo spostrzegła Sam. - Księżniczka Samantha! Wszystkiego najlepszego! - Zeszła ze schodów i delikatnie uścisnęła Sam.
- Dzień dobry - mruknęła niezauważona przez nikogo Lidia.
- Och, księżniczka Lidia... - Helli mina trochę się pogorszyła. - Witaj. Kim są wasze koleżanki? - popatrzyła na Allyn, Cyinder i Alex.
- Mamo, to są czarownice, można tak powiedzieć - wyjaśniła Catherine. - Allyn Sparks, Cyinder Brown i Alex Dile.
- Witamy. - Hellia uśmiechnęła się błyskotliwie. - Każdy gość na wielkim balu urodzinowym księżniczki Samanthy będzie mile widziany. Może pokazać wam pokoje?

Allyn, Cyinder i Alex rzuciły się na łóżka w swoim pokoju. Sam dostała wielki pokój z małą czekoladową fontanną, a Lidia udała się do pokoju Catherine.
Czarownice dostały pokój podobny do tego w Liendelle. Miał żółte ściany i trzy łóżka z baldachimem. Był dosyć wygodny.
- Chce mi się spać - oznajmiła Alex i ziewnęła.
- O tej porze leżałabym jeszcze w łóżku i śniła o tańczącej marchewce w butiku z ciuchami Tytanii, na serio. - Allyn zaczęła przeglądać szafki w pokoju.
- Miałaś kiedyś taki sen? Uau, a czy ta marchewka... - Cyinder już chciała zacząć dyskusję, ale przerwała jej Alex.
- Co zakładamy na bal?
Allyn zamyśliła się. Nie poszłaby na ważne przyjęcie w zwykłej szarej koszulce, dżinsach i trampkach.
- Poprosimy o pomoc Catherine, Sam i Lidię, to nie problem - powiedziała w końcu.
- To na co jeszcze czekamy? - Cyin podskoczyła i otworzyła drzwi. - Chodźcie na przechadzkę!

Allyn zapukała do wielkich drzwi z błyszczącym napisem "Księżniczka Catherine".
- Proszę! - rozległ się głos, który mógł należeć tylko do Cat.
Cyinder wparowała do środka pierwsza. Zaniemówiła z wrażenia. Pokój był piękny. Cały biały, z ogromnym oknem i balkonem oraz łóżkiem ze śnieżnobiałym baldachimem. W kącie siedziała Lidia. Jej łóżko było mniejsze, zdecydowanie dla niej za małe.
- O, dziewczyny! - Catherine zamknęła jedną z trzech ogromnych szaf. - Co tam?
- Potrzebujemy stroju na bal, a nie zabrałyśmy żadnego z Londynu - powiedziała Alex.
- Na pewno znajdzie się coś dla was! Wybierajcie! - Catherine podskoczyła.
Zaczęła wyjmować z szaf najróżniejsze kreacje, od pięknych aż po komiczne.
- Do wyboru, do koloru!
Po dwudziestu minutach każda z dziewczyn miała dla siebie jakiś strój.
Cat prezentowała się pięknie w biało-czarnej, wąskiej sukience, Lidia od niechcenia założyła krótką spódnicę i gorset z rękawami i kołnierzykiem, Allyn dobrze czuła się w różowej, rozkloszowanej miniówce, Cyinder ubrała białą koszulę, sukienkę z szelkami w biało-czarne paski oraz czarny sweterek, a Alex nałożyła koronkowy, biały strój. Wszystkie prezentowały się świetnie.
- Jesteśmy gotowe! - zawołała Catherine. - Przyjęcie, nadchodzimy!

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.