Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12].

Łódka płynęła powoli. Wokół rozciągał się las, wszędzie było zielono. Nad wodą latały małe, niewidoczne prawie o tak wczesnej porze świetliki. Niektóre już gdzieś zanikały.
Łódką sterowały Lidia i Cat. Trzymały wiosła i uderzały nimi o taflę wody.
Z tyłu usadowiły się Cyinder i Sam, a najdalej siedziały Allyn i Alex. Łódka nie była obszerna.
- No to gdzie dokładnie płyniemy? - zapytała Cyin.
- Na Wielką Łąkę. Nie jest to trudnością, po prostu przedrzemy się przez zarośla i już - rzekła Catherine.
- A dlaczego nie możemy wyczarować bramy w centrum Airdelle? - Al uniosła brwi.
- Bo, jak już mówiłam, na łące jest lepszy zasięg. Inaczej mogłybyśmy wypaść na obrzeżach Diarydelle, a to tylko więcej roboty. Ogółem Diaryllanie są bardzo porządnymi i przestrzegającymi zasad ludźmi, nawet mnie, księżniczki, nie puszczą wolną przez bramę, nie obędzie się bez kontroli i tak dalej - powiedziała Sam. - A tak możemy wypaść w środku miasta i po kłopocie.
Dziewczyny zaproponowały inne możliwości, ale Sam i Lidia się nie zgodziły.
Słońce już całkowicie okryło niebo. Było strasznie gorąco. Przez to Allyn pomyślała o lecie w świecie mugoli, które zaraz miało się skończyć... Gdyby tylko wiedziała, czy czas płynie tak samo i w Krainie Baśni...
Z zamyślenia wyrwał ją krzyk Sam:
- Jesteśmy!
Na horyzoncie pojawił się ląd. Lidia i Cat przestały wiosłować i zatrzymały łódkę.
- Wysiadamy! - zarządziła Lidia.
Dziewczęta ostrożnie zeszły na ziemię.
Na lądzie rozciągała się łąka. Trawa była jaskrawozielona, między pojedynczymi źdźbłami rosły białe stokrotki.
Słońce świeciło nieziemsko. Było dokładnie tak, jak Allyn sobie wyobrażała. Górska okolica. W dali jezioro, ze srebrzystym brzegiem. Góry, wysokie, ogromne, porośnięte trawą. Wszystko idealnie się ze sobą komponowało.
- Jest wspaniale... - westchnęła Alex.
Al wyjęła ze wszystkomieszczącej torebki srebrny klucz i podała go Sam.
- Gotowe? Pomyślcie o... o czymś związanym z Diarydelle, na przykład o mojej matce. Albo o mnie. - Sam zachichotała.
Dziewczyny złapały się za ręce. Sam stanęła ostatnia i wyciągnęła dłoń z kluczem.
Allyn, Cyinder i Alex pomyślały tylko o Sam lub Zephirze. Wróżki przypomniały sobie wszystko, co wiedziały o Diarydelle.
Wszytko ułożyło się tak, jak z kluczem do Krainy Baśni. Przedmiot uniósł się w powietrze i zabłysnął przed oczami dziewcząt.
Rozbłysła przed nimi srebrna brama, wielka, na pół łąki, jaka otaczała czarownice i wróżki. Błyskała blaskiem, który oślepiał dziewczyny.
Wróżki i czarownice wyprostowały się, co nie było łatwe przy takim świetle. Nawet niebo zrobiło się szare.
- Wchodzimy? - pisnęła Sam.
- No pewnie, że tak! - Lidia zrobiła krok w przód. - Na trzy. Raz... dwa... trzy!
***
Teraz dziewczyny powinny upaść. Ale nie upadły.
O dziwo, były w powietrzu. Jak to możliwe?
Allyn powoli otwierała oczy. Kolory były na swoim miejscu. Przed nią rozciągało się tylko jasnofioletowe niebo. To było dziwne uczucie. Ona stała w powietrzu. I do tego coś było na jej plecach...
Odwróciła głowę. Wrzasnęła na widok... pary fioletowych skrzydeł!
Dziewczyna przestraszyła się i zanurkowała w dół. Umiała latać, co było plusem. Nie wiedziała, gdzie są pozostałe dziewczyny. Myślała o różnych rzeczach naraz. O tym, że mógł zdarzyć się wypadek i dziewczyny nie przeszły przez bramę... O tym, że ktoś je nakrył... O dziwnym miejscu, w którym się znalazła...
Z zamyślenia wyrwała ją twarda ściana. Musiała o nią uderzyć. Leżała na... podłodze? Niemożliwe, przed chwilą niczego nie było wokół niej!
Otworzyła oczy. Zdała sobie sprawę, że obok niej ktoś leży.
- Złaź! - syknęła Lidia.
Al obejrzała się wokół siebie. Obok niej leżała zdenerwowana Lid, powoli wstająca z ziemi. Obie były na niebieskiej, szklistej podłodze. Obok stała ściana z tego samego materiału.
W dali było widać pozostałe dziewczyny. Alex i Cyinder też miały skrzydła. Cat machała do Allyn i Lidii, a Sam latała w powietrzu jak zwariowana. Nic nie wskazywało na to, że coś się stało.
- Jesteśmy na miejscu? - Allyn podniosła się z zimnej podłogi. Stały przed jakąś kopułą zbudowaną z niebiesko-białych płytek.
- Diarydelle! - zawołała Sam, lądując obok dziewcząt.
Al dopiero teraz zauważyła, że w kopule jest wydrążona niebieska brama zbudowana z białych kryształków po bokach. Brama miała jednak dużą wadę. Brakowało jej klamki, dziurki od klucza, czegokolwiek, czym można było ją otworzyć.
Sam podeszła do niej i pociągnęła za jeden z kryształków. Lekko się wysunął, a razem z nim trzy inne. Sam wyciągnęła rękę. Kryształki zaczęły się obracać. Wróżka widocznie użyła swoich mocy.
Wreszcie odsunęła rękę. Kryształki zatrzymały się, a brama otworzyła.
- Jeszcze jedno. Diarydelle to królestwo latania. Żyją tu zwariowani, aczkolwiek porządni ludzie. Nie dziwcie się, że macie skrzydła. Każdy je tu ma! - powiedziała Sam do czarownic.
Złapała dziewczyny za ręce i wpadła za bramę.
Allyn nie mogła uwierzyć własnym oczom. Diarydelle było przepiękne. Tworzyło zarys takich miast jak Nowy Jork lub Paryż.
Nie było tu w ogóle podłoża, oprócz tego, które widniało przy różowych budynkach. Były one najróżniejszych kształtów. Najczęściej przypominały półkola.
Po kopule nie było śladu. Teraz rozciągało się tu jasne, niebieskie niebo pod którym fruwały ptaki. Wróżki "przechadzały się" po Diarydelle, a w zasadzie latały. Miały na sobie stylowe płaszcze, z pierwszych stron gazet "Modna Wróżka", "Perfekcyjna Diaryllanka" lub "(W)Różne stylizacje".
Na budynkach wisiały srebrne telewizory, gdzie były nadawane najróżniejsze programy. Prawie wszędzie stały budki z wróżkami, które sprzedawały koktajle lub lody.
- Jest tu jakaś ziemia? - zapytała Allyn, spoglądając w pustą przestrzeń na dole.
- Jest Morze Neptuna. Tam właśnie mieszka Mała Syrenka. Ale nie zajmujmy się tym, chodźmy do Królowej Śniegu! - powiedziała Sam i ruszyła między różowe budynki.
***
Esmeralda wjechała do Diarydelle. Z niezawodnych źródeł informacji wiedziała, że czarownice i młode smarkule-księżniczki tu będą. Nadal próbowała złapać choć jedną. A one o nic jej nie podejrzewały...
Kiedy Diaryllanie i Diaryllanki zobaczyły Esmeraldę, na chwilkę zamilkły. Królowa, jakby nigdy nic, przeleciała obok nich na czarnych skrzydłach. Była sama, bez służby, co zdarzało się rzadko. Nie chciała być przez kogoś kontrolowana.
Nie była też zadowolona, że widzi ją tyle osób. Miała zamiar zostać anonimem. Inaczej ani czarownice, ani wróżki nie byłyby chętne współpracować. No ale znała tyle czarów, że z łatwością mogła sobie poradzić z tym problemem.
Zostawiła tłum ludzi w tyle, kierując się w stronę małej wieżyczki zamku, którą było widać w dali, i udając, że leci do Zephiry. W rzeczywistości tak nie było.
Esmeralda schowała się za jakiś pobliski budynek. Machnęła rękami z których wypłynęła srebrzysta mgiełka.
***
- Wiesz, gdzie mieszka Królowa Śniegu? - zapytała Catherine.
Leciały obok budynków różnej wielkości i koloru. Sam prowadziła, co jakiś czas wyciągając ręce.
- Uwierz mi, lecimy we właściwym kierunku - zapewniła.
W oddali lśnił zarys pałacu. Był on bladoróżowy, srebrzysty, migoczący. Kilka wież ozdobionych diamentami i małe okna wyglądały świetnie na tle jasnego nieba. Pałac oczywiście wisiał w powietrzu.
Dziewczyny cały czas mijały chichoczące wróżki, które miały na sobie krótkie spódniczki i jaskrawo-kolorowe bluzki. W dłoniach trzymały koktajle albo nowoczesne telefony komórkowe. Większość z nich nosiła także torby: z portfelami i gadżetami lub te na zakupy.
Wszyscy zatrzymywali się przy kawiarence pani Emmeday, miłej staruszki. Sprzedawano tu podobno najlepsze lody w mieście oraz pyszną kawę. Wróżki z uśmiechem jadły owocowe sorbety. Pani Emmeday stała przy ladzie i zapisywała zamówienia w podręcznym notesiku.
Cyinder wyraziła wielkie zainteresowanie kawiarenką i dotknęła językiem warg na widok truskawkowego sorbetu niesionego przez jedną z wróżek. Jej przyjaciółki jednak nie wykazały zachwytu i poleciały dalej, ciągnąc za sobą blondynkę.
- Zbliżamy się do celu! - zawołała Sam, wyciągając ręce, czyli swojego GPS-a.
Dziewczyny przyhamowały i rozejrzały się.
- Nie widzę tu... niczego okazałego - skomentowała Alex.
Sam jeszcze raz wyciągnęła ręce. Zakręciła palcem kółko.
- Nie widzisz tu dokładnie nic okazałego. Ale zobaczysz coś okazałego tam, za zakrętem.
Wleciała we wskazany przez palec zakręt. Dziewczyny podążyły za nią.
Kiedy dotarły do straszliwie szybkiej Sam, zatrzymały się i rozdziawiły buzie.
Stał przed nimi wysoki, ogromny dom, prawie zamek. Był zbudowany z samego lodu. Miał wieże i nawet bramę. Obok leżały kupki śniegu. "Zamek" błyszczał od kryształków we wgłębieniach. Wyrastał ponad wszystkie inne domy, był po prostu piękny, nie do opisania.
- To tu mieszka Królowa Śniegu... - wyjąkała Cat.
Sam podleciała bliżej. Zapukała delikatnie w bramę. Na początku nic się nie działo, ale po chwili wrota widoczne za bramą otworzyły się i wyszła z nich kobieta. Była młoda, miała bladą cerę i blond włosy. Nosiła białą suknię opadającą gdzieś w dół, ponieważ podłoża nie było. Wydawała się dosyć przyjazna, choć nieraz sroga.
- Kto idzie? - zapytała i podleciała do bramy na śnieżnobiałych skrzydłach.
- Eee... Księżniczki Diarydelle, Airdelle i Liendelle oraz... ich przyjaciółki! - zawołała Lidia.
Królowa Śniegu zmarszczyła brwi i popatrzyła po twarzach dziewcząt przez żelazne pręty bramy.
- Po co tu przyszłyście? - zapytała.
Dziewczyny zastanowiły się.
- Żeby... pogadać, jak kobiety, babskie sprawy. - Cat się uśmiechnęła.
Królowa Śniegu popatrzyła na Sam.
- Księżniczka Samantha? Wspaniale! No dobrze, wchodźcie, w końcu nie wypada mi nie wpuścić księżniczek...
Otworzyła bramę i wpuściła dziewczęta. Tutaj mogły już spokojnie stanąć na nogach, bo przed samym zamkiem była ziemia.
- Wchodźcie - powiedziała Królowa Śniegu i otworzyła wrota swojego domu.
Dziewczyny rozdziawiły buzie na widok środka zamku.
Ściany były niebieskie, świecące, na górze półokrągłe. W tle widać było schody na końcu których widniały drzwi. W dole schodów stał tron. Na wprost drzwi stał lodowy, niebieski pomnik przedstawiający Amora ze strzałą skierowaną na lodowy sufit, który zdobił biały, kryształowy żyrandol.
- Nic specjalnego. Mam zamiar dodać tu troszeczkę szczegółów. - Królowa Śniegu wyczarowała niebieskie, lodowe siedzenia dla dziewcząt, a sama usiadła na tronie otulając się ciepłym futrem.
Dziewczyny usiadły na siedzeniach, które, wbrew pozorom, nie były takie zimne i lodowe, jak się mogło wydawać.
Królowa Śniegu popatrzyła na nie i odgarnęła kosmyk włosów z twarzy.
- No dobrze, co chcecie?
Nastała cisza. Królowa Śniegu zmarszczyła brwi i uśmiech znikł z jej twarzy.
- Chciałyśmy... dowiedzieć się czegoś o Newdelle - odezwała się w końcu Lidia.
Królowa Śniegu (która kazała nazywać siebie Kate) zamyśliła się. Patrzyła na sufit, jakby bała się, że zaraz coś stamtąd spadnie. Poprawiała nerwowo swoje białe rękawiczki.
- A po co wam takie informacje? - zapytała.
- Piszemy... ważną pracę o zaginionych królestwach - wtrąciła Cat.
Kate przejechała ręką po włosach. Westchnęła, widocznie bardzo znudzona.
- Nic wam nie powiem. Nie liczcie na to - rzekła.
Dziewczyny nie wydawały się zniechęcone.
- Prosimy... - powiedziała błagająco Catherine.
Królowa Śniegu zamyśliła się.
- Nie mogę zdradzać tajemnicy, ale zrobię wyjątek, w końcu księżniczka Samantha miała niedawno urodziny, taki prezent jej się należy.
Dziewczęta podskoczyły ucieszone. Wszystkie się przytuliły.
W tym momencie Al zauważyła coś niepokojącego.
- Chwila... Gdzie jest Cyin?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.