Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10].

Hana często wspominała pierwsze dni w szkole. Była wtedy ogromnie rozemocjonowana, podobnie zresztą jak pozostali pierwszoklasiści. Szczególnie wyjątkowe były dla niej pierwsze zajęcia – lekcja Eliksirów z profesorem Benesem.

Weszła do klasy z numerem cztery, umiejscowionej na pierwszym piętrze na końcu korytarza. Była to duża klasa z dwudziestoma rozległymi stanowiskami. Na niewielkim podeście z przodu klasy znajdowało się biurko nauczyciela, a za nim tablica zajmująca całą ścianę. Wszyscy od razu zabrali się za zajmowanie najbardziej dogodnych dla nich miejsc. Pan Benes przeszedł na przód pomieszczenia i uśmiechnął się na widok uczniów. Hana usiadła na wysokim krześle - przypominającym te z mugolskich barów – w środkowym rzędzie, z tyłu klasy.
- Witam was, drodzy uczniowie – odezwał się Martin melodyjnym głosem, opierając o blat biurka i patrząc po przejętych twarzach. – Na początek przepraszam serdecznie, że muszę was zanudzać dzisiejszą lekcją. Nazywam się Martin Benes i będę was uczył Eliksirów w tej szkole. Nie mam pojęcia, po co wam ta informacja, ale takie mam instrukcje, a co wy z tym zrobicie, to już wasza sprawa. Na początek regulamin, czyli flaki z olejem. – Na sali słychać kilka wesołych chichotów, w szczególności dziewcząt. Profesor również się uśmiechnął, po czym wziął do ręki długi zwój pergaminu i kontynuował. – Regulamin pracowni eliksirów – przeczytał, celowo wydłużając każdą sylabę, po czym kontynuował już nieco normalniejszym tonem. – Punkt pierwszy – na lekcji zajmujemy się lekcją i tylko lekcją, chyba, że ja powiem inaczej, jasne? Punkt drugi...
Na osiemnastym punkcie większość uczniów całkowicie się wyłączyła. Pan Benes to zauważył, jednak wytrwale ciągnął do końca.
Wreszcie westchnął, zmarszczył brwi, złożył papier na pół i schował w szufladzie. Przyglądał się przez chwilę uczniom, a uczniowie przyglądali się jemu. W końcu zaczął mówić o programie nauczania, a po dziesięciu minutach rozległ się dzwonek na przerwę. Hana schowała podręcznik do torby i ruszyła ku drzwiom.
- Hej, Hana! – zawołał za nią Martin.
- Słucham? – Dziewczyna zatrzymała się wpół kroku i spojrzała na uśmiechniętego nauczyciela.
- Mogę cię prosić na chwilę?
Zaskoczona, poszła za profesorem, który przeszedł do małego gabineciku z tyłu klasy. Jak na razie każde spotkanie z tym człowiekiem kończyło się dla niej niemałą niespodzianką...
Gdy Hana weszła do pokoju, doznała raczej niemiłego uczucia. Ściany pozastawiane były półkami z przeróżnymi dziwnymi rzeczami – kolorowymi cieczami, gałkami ocznymi różnej wielkości, a także innymi częściami ciał zwierząt. W kącie stał stos kociołków i wag, a pośrodku niewielkiego pomieszczenia znajdowało się biureczko zawalone papierami. Profesor usiadł na krześle za biurkiem i wskazał dziewczynie taboret z drugiej jego strony. Zajęła wskazane miejsce i wpatrywała się w nauczyciela, obawiając się nieco, co tym razem dla niej przygotował. Patrzył na nią przez chwilę, nie wiedząc pewnie, jak przekazać jej tę informację.
- Może napijesz się herbaty? – zagadał przyjaźnie.
- Proszę pana... Ja niedługo mam lekcje.
- No tak, faktycznie... Nie będę więc cię przetrzymywać. Rozmawiałem trochę z twoim ojcem i uznaliśmy, że...
- Pan zna mojego ojca?! – Hana zastanawiała się, ile ten facet ma z nią jeszcze wspólnego. Nawet ona nie znała swojego taty za dobrze – wyprowadził się od nich trzy lata temu i od tamtej pory nie miała z nim żadnego kontaktu. Nie wiedziała gdzie jest, co robi i z kim się zadaje. Szczerze mówiąc, przez długi czas nawet nie chciała go znać. A teraz nauczyciel Eliksirów tak sobie mówi o jej ojcu...
- Tak. Posłuchaj, twój tata też jest czarodziejem. Ukrywał to długi czas... Wiesz, dlaczego odszedł?
- Tak. Zdradzał mamę.
- Więc taką wersję wam przedstawiła?
Hana zamyśliła się. Czy to możliwe, że jej ojciec istotnie był czarodziejem, a ona nic nie zauważyła? I kłamałby tyle czasu? Miała mętlik w głowie. Odnosiła nieodparte wrażenie, że nauczyciel po prostu robi sobie z niej żarty. Benes nie otrzymał żadnej odpowiedzi, mówił więc dalej:
- Jest w tym trochę prawdy... Przed poznaniem waszej mamy był z czarownicą, Leną. Ich rodziny nie potrafiły zaakceptować ich wyboru. Zwyczajnie za sobą nie przepadały. Nawet można powiedzieć - nienawidziły się. Tak więc... Obie rodziny prowadziły gospodarstwa, a czasy wówczas były mroczne. Śmierciożercy panoszyli się nawet tu, w Czechach. Po wielu latach spokoju Lord Voldemort znów był u władzy. Twoi dziadkowie pomogli mu nie raz. Wielu nazwałoby to godnym potępienia, jednak nie mnie to oceniać. Człowiek w końcu robi różne rzeczy, kiedy żyje w ciągłym strachu. Trudno to sobie wyobrazić, ale sam Voldemort odwiedził ich pewnego dnia, twierdząc, że mogą mu pomóc. Teraz można by zapytać, czego on mógł chcieć od prostego gospodarza. Odpowiedź stanowi jedno słowo: kukurydza. Nie śmiej się! Kukurydza to był wielki przysmak Voldemorta. Oczywiście – kilka czy kilkanaście kolb kukurydzy - nikomu to nie zaszkodziło, a oni mogli dzięki temu żyć. Rodzice Leny nie mogli jednak przyjąć tego do wiadomości i jakakolwiek przysługa dana Voldemortowi była utożsamiana ze zdradą. Nie mamy za wiele czasu, więc zostawmy tę historię i wróćmy do twego ojca i Leny. W końcu ulegli rodzicom, czego do dziś pewnie żałują. Rozstali się. Był to związek bardzo krótki, jednak po zerwaniu pozostali w kontakcie. Potem on był z waszą mamą, ułożył sobie życie od nowa. Żyli ze sobą kilka lat, ale w sercu Jakuba wciąż panowała pustka, tęsknota za ukochaną, o której nigdy nie zapomniał. Nie spodziewał się tego zupełnie, jednak po kilku latach Lena wyznała mu, że ma dziecko. W dodatku to dziecko należało do niego. Każdy na jego miejscu byłby zły - w końcu rozmawiali ze sobą tyle razy, a on nic o tym nie wiedział. Ale w końcu złość mu minęła, a kiedy to nastąpiło, postanowił do niej wrócić. Może i nierozsądnie, w końcu miał trójkę małych jeszcze dzieci. Ale człowiek zakochany to człowiek głupi. Widać tutaj, że twój ojciec popełnił niejeden błąd. A tak poza tym... Domyślasz się już, kto jest tym dzieckiem?
Hana przysłuchiwała się każdemu słowu z coraz większym zdziwieniem, próbując przyswoić wszystkie informację. Na początku nie wiedziała, o czym profesor może mówić, ale zaraz skojarzyła fakty. Spojrzała na profesora, oczekując, że ten zaraz zacznie się śmiać i powie, że to taki kawał, jednak nic takiego się nie wydarzyło.
- Tak więc teraz zostawiam cię z tą wiadomością, żebyś miała o czym myśleć podczas następnych lekcji. Nie ma za co. – Uśmiechnął się do niej i wstał, po czym otworzył drzwi do klasy, oczekując pewnie, że Hana opuści pomieszczenie. Podniosła się więc i ruszyła ku wyjściu, bąkając ciche ”Do widzenia”. Profesor zatrzymał ją jednak i dodał:
- Proszę, mów mi Martin. Jesteśmy rodziną, bądź co bądź.

Od tamtego czasu zbliżyli się do siebie. Pomimo pokrewieństwa, Hana nie traktowała go jak brata, a raczej jak dobrego przyjaciela. Z tego co mówił Benes, to nikt w szkole o tym nie wiedział i tak miało pozostać.

*****

Na rozpoczęciu roku jak zwykle brakowało dyrektora szkoły. Mowę wygłosiła za to jego asystentka, pani Nowak.
Była to starsza kobieta ze skrzekliwym głosem i krótkimi, srebrnymi włosami. Pomimo wielu zmarszczek wyglądała na osobę pełną wigoru. Ubrana była w brązowy żakiet i długą, jaskrawą spódnicę.
Przypomniała o surowym zakazie wstępu do piwnicy, a także przedstawiła ”udoskonalony” regulamin biblioteki, w którym pani Bilkova zastrzega sobie prawo do odzyskania każdej wypożyczonej książki w ciągu tygodnia, a każdy dzień zwłoki karany będzie godziną pracy na rzecz biblioteki szkolnej. Uczniowie przyjęli to raczej z małym entuzjazmem, ale nie przeszkadzało im to, bo mało kto odwiedzał to miejsce.
W jadalni było kilkanaście dużych stołów, a przy każdym po osiem białych, drewnianych krzesełek. Pomieszczenie było jednym z największych w szkole, żeby wszyscy uczniowie spokojnie mogli się tutaj najeść. Hana siedziała przy stole z paroma innymi drugoklasistami, zerkając od czasu do czasu w stronę stołu profesorów. Przy innych starali się z Martinem zachowywać naturalnie, jak nauczyciel i uczennica – niepotrzebne im były żadne podejrzenia czy skargi, że Hana ma dobre oceny z Eliksirów ze względu na stosunki z Benesem.
Po zjedzeniu kolacji postanowiła pójść prosto do biblioteki. Naprawdę chciała pomóc nauczycielowi, jednak nie miała pomysłu, co mogłaby zrobić.
Od razu gdy weszła, przeszył ją przenikliwy wzrok pani Bilkovej, która była kobietą po trzydziestce z jedwabistą cerą i blond włosami, które teraz spięte były w ciasny kok. Na jej małym nosku spoczywały czarne, kocie okulary, a wąskie usta wymazane były pomadką koloru intensywnej czerwieni.
- W czym mogę panience pomóc?
- Dzień dobry... Chciałam tylko poszukać jakiejś ciekawej książki do poczytania.
- W takim razie zapraszam jutro.
Bibliotekarka obrzuciła ją chłodnym spojrzeniem i odepchnęła lekko w kierunku wyjścia. Hana westchnęła, zrezygnowana, po czym ruszyła ku schodom na piętro.
Zatrzymała się przed swoim pokojem i rozejrzała po korytarzu. Na drugim jego końcu stał potężny chłopak z jej klasy, Lukas. Nie przepadała za nim. Gdy Hana spojrzała w jego stronę, zainteresowanie chłopca natychmiast przykuły odpryski na ścianie obok.
Dziewczyna wzruszyła ramionami i pchnęła drzwi, a następnie weszła do środka. Nagle stwierdziła ze zdumieniem, że jest niebywale śpiąca, więc wzięła szybki prysznic i wskoczyła do łóżka. Długo nie mogła zasnąć – po części przez zmianę otoczenia, a po części przez obraz smutnych oczu Martina, który ciągle wchodził jej pod powieki.
W końcu westchnęła i usiadła na brzegu łóżka, wpatrując się w czerń pokoju i wyłapując różne kształty. Wzrok był oswojony z ciemnością, więc z łatwością rozpoznawała krzesło, na którym siedział wczoraj Martin, z tak smutnym spojrzeniem. Nigdy nie kojarzyła go ze smutkiem – zawsze jak go widziała był wesoły, często nawet żartował sobie z panią Lipenską - młodą nauczycielką astronomii.
”Jesteś rozsądna. Nie daj się zwieść głupim emocjom.”
Hana wiedziała bowiem, że uczucia nie zawsze są pożądane czy dobre, a czasem nie są nawet logiczne. Z nimi trzeba ostrożnie. I trzeba im pokazać, kto tu rządzi. Nie mogła poddać się bezwzględnemu współczuciu dla swojego przyrodniego brata, podczas gdy na świecie pełno jest cierpienia dużo większego. To nie byłoby sprawiedliwe. Musiała o tym pamiętać. Jakie w końcu ma znaczenie śmierć jednego człowieka w stosunku do całego świata?
Nagle przypomniała sobie rzecz istotną. To był jej ojciec. Nigdy go tak nie nazywała, wolała mówić, że to ojciec Martina, chociaż znała go o wiele dłużej niż on.
Zaśmiała się w duchu. ”Jakie to głupie... Można wmawiać sobie, że użalanie się nad jednym człowiekiem nie ma sensu. Ale kiedy zdajemy sobie sprawę, że jest to człowiek nam bliski, kiedy do gry wchodzą emocje, wtedy o wszystkim zapominamy. Tak... Emocje są piękne. Nie pozwalają nam umrzeć.”

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?