Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10].

Z góry baaardzo Was przepraszam za tak długą przerwę, ale cierpię na bardzo poważną chorobę zwaną powszechnie brakiem czasu. ^^
Ale nic, zapraszam Was do czytania o dalszych losach Sally.



Czas na chwilę stanął w miejscu. Peter leżał u stóp Samanty, która zaśmiała się cicho z pogardą. Sally nie mogła przekonać się, czy oddychał. Czuła tylko szaleńcze bicie swego serca. W jej głowie panował kompletny chaos. Co on robił w tym miejscu? Przecież mówiła mu, że musi rozwiązać tę sprawę sama!
No dalej Pet, przecież wiem, że żyjesz. Musisz żyć, powtarzała sobie w duchu. Nie mogła tego przeżywać jeszcze raz. Oczami wyobraźni znów widziała Wiktora leżącego na kuchennej podłodze w kałuży krwi. Nie chciała stracić jedynej osoby w jej życiu, która mogłaby w jakiś sposób go zastąpić. Zerwała się na równe nogi. Tym razem nie cofnie się przed niczym. Wycelowała różdżkę w Samantę.

- Odłóż różdżkę Samanto i zostaw go w spokoju - powiedziała głośno i pewnie, powstrzymując się od spojrzenia na Petera. Musiał żyć. Żył.
- Sally, jak miło, że wpadłaś. W samą porę, córeczko.
Nawet jeśli przybycie dziewczyny ją zaskoczyło, nie dała tego po sobie poznać. Lodowaty ton jej głosu wprawił Sally w furię. Znów to samo. To, czego tak bardzo nienawidziła, wracało.
- Nie masz prawa nazywać mnie swoją córką. Dla mnie nie istniejesz - odparła niemal tak zimno jak Samanta. Kobieta zaśmiała się krótko, sztucznie.
- Jesteś moją córką, czy tego chcesz, czy nie. Nosisz nazwisko Crowboard.
- Nazwisko można zmienić - zaoponowała dziewczyna ze złością. Samanta odwróciła się twarzą w jej stronę i uśmiechnęła się na ten swój pogardliwy sposób.
- Ale nie można zmienić przeznaczenia - powiedziała. Sally poczuła się tak, jakby ktoś uderzył ją w twarz. Przeznaczenie. Czarna Perła. Wzięła głęboki oddech, ale nie odwróciła wzroku. To byłoby karygodnym błędem.
- Wiesz, że się nie zgodzę. Nie ma takiej opcji! - uniosła się, ale głos lekko jej zadrżał, za co porządnie się w duchu zwymyślała. Właśnie pokazała jej swoją słabość. Powinna już się nauczyć panować nad swoim głosem.
- Na pewno nie po dobroci - zgodziła się z nią Samanta, a Sally odruchowo się napięło, wyczuwając jeden z jej licznych podstępów. - Tyle że ja dysponuję w tej chwili pewnym bardzo ciekawym argumentem.
Zbliżyła się do Petera, a Sally mocniej ścisnęła różdżkę. Dobrze znała Samantę i wiedziała, że była zdolna do wielu rzeczy.

- O co chodzi? - spytała ze zniecierpliwieniem, ale i z niejakim lękiem. Peter leżał na ziemi całkiem bezbronny. Nawet nie wiedziała czy jeszcze żył.
- To proste. Chłopak jeszcze żyje, a ja wiem, że dużo dla ciebie znaczy - mówiąc to, przykucnęła obok niego i przycisnęła swój ostry paznokieć do policzka Petera. Po chwili wypłynęła stamtąd jedna, mała kropla krwi. Wszystko się w niej zagotowało.
- Gadaj czego chcesz i zostaw go w spokoju! - wrzasnęła. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę z tego, jak poważny błąd popełniła. Potwierdziła jej przypuszczenia. Samanta uśmiechnęła się złośliwie.
- No właśnie. Zawrzemy układ. Ty oddasz się Czarnej Perle, a ja zostawię chłopaka w spokoju. Jeżeli odmówisz, on zginie tu i teraz. Wybór należy do ciebie, córeczko - powiedziała kobieta tryumfalnie. Zapędziła Sally w kozi róg. Dziewczyna wstrzymała oddech. Nie mogła oddać się Czarnej Perle. To by oznaczało zagładę całego świata. A jednocześnie nie potrafiła skazać Petera na śmierć. Spojrzała na niego przerażona tym, przed jakim stanęła wyborem. Jego życie za życie milionów. Życie milionów za jego.

Serce biło jej jak szalone, siłą powstrzymywała łzy cisnące jej się do oczu. Łzy bezradności.
- Przysięgnij. Przysięgnij na samego Voldemorta, że Peterowi nic się nie stanie - zażądała, patrząc w jej zimne oczy. Kobieta lekko drgnęła na dźwięk tego strasznego nazwiska, ale skinęła z satysfakcją głową.
- Zgoda. Przysięgam na Czarnego Pana, że Peter odejdzie stąd bezpiecznie i ani ja, ani Vincent go nie tkniemy - powiedziała głośno i pewnie Samanta.
- Ani nikt z waszego rozkazu - dodała na wszelki wypadek Sally. Znała swoich rodziców. Wiedziała, że zawsze znajdą jakąś lukę w każdej umowie, która mogłaby sprawić, że i tak dopną swego. Kobieta o surowym obliczu skrzywiła się lekko, ale ostatecznie zgodziła się i na to. Sally ze stłumionym westchnięciem schowała różdżkę.
- Jak tylko się obudzi, ma zostać wypuszczony. Prędzej nie dotknę tej perły - oznajmiła. Chciała z nim jeszcze chwile porozmawiać, zanim stanie się marionetką Sally Crowboard. Zanim zmieni się na zawsze. Samanta wyciągnęła ku niej rękę.
- Zgoda.

Sally niechętnie, wręcz z obrzydzeniem uścisnęła jej dłoń. W miejscu ich zetknięcia rozbłysło małe, niebieskie światełko - znak zawartej umowy, decydującej o ludzkim życiu. Umowy nie do złamania.

Coś ścisnęło ją w gardle. Już nie miała odwrotu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.