Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10].

Spojrzała w jego zielone oczy. Nie powinno go już tu być.
- Idź już - rozkazała stanowczo. Musiał odejść póki ona jeszcze się trzymała. Póki wyglądała na twardą, chociaż trochę.
- Sally, czy ty zwariowałaś? Dlaczego to zrobiłaś? - spytał znów Peter z lekką nutą gniewu w głosie, którą od razu wyczuła.
- Najwyraźniej - burknęła. Błagam, idź już..., pomyślała.
- Sally, nie mogę ci na to pozwolić... - Peter był stanowczy, ale ona wiedziała, że w końcu będzie musiał się poddać. - Przepraszam. Znowu namieszałem. Myślałem, że dam sobie radę z Samantą, ale się myliłem i teraz masz przeze nie kolejny problem. Sally, dlaczego ty tu, do cholery przyszłaś?!
- Bo nie chciałam cię w to mieszać - odparła cicho. Zaczynała mięknąć. Nie mogła... Peter spojrzał na nią zaskoczony.
- Co?... Przecież to właśnie ja cię w to wszystko wciągnąłem. Dlaczego pomimo tego, że zmieniłem twoje życie w kolejny koszmar, chcesz mnie ratować?
- Bo zaczęło mi zależeć, okej?! - krzyknęła, nie mogąc już wytrzymać jego spojrzenia. Było pełne troski, współczucia... i bólu. Nigdy nikt tak na nią nie patrzył. Nie wspierał jej. Zawsze musiała radzić sobie sama. A on... on pokazał jej, że ktoś jeszcze może się o nią troszczyć. - Nie mogłam pozwolić, żeby coś ci się stało. Nie z mojej winy. Po prostu zaczęło mi zależeć - mruknęła i obróciła się do niego plecami, aby ukryć tą jedną łzę, która wkradła się na jej policzek i powoli spływała do samego podbródka, by po chwili opaść na jej ręce, którymi się objęła. Powinien odejść już dawno. Dlaczego nadal tu stał?!

Po chwili poczuła na ramionach jego ciepłe ręce. Zadrżała, gdy przez jej ciało przeszedł przyjemny prąd. To dziwne uczucie, które zawsze jej przy nim towarzyszyło. Wzięła głęboki oddech.
- I tu mamy problem. Ja też zwariowałem. Zaczęło mi zależeć - usłyszała. W pierwszym momencie serce w niej podskoczyło. A więc jednak. Komuś na niej zależało. Zaraz jednak zdusiła tą nagłą radość.
- Teraz to bez znaczenia. Powinieneś już stąd odejść - powiedziała cicho, ale stanowczo. Peter jednym, szybkim ruchem obrócił ją twarzą do siebie. Omal się przez to nie przewróciła, ale on na to nie pozwolił.
- Spójrz mi w oczy, Sally - poprosił. Nie, raczej zażądał. Zrobiła to, z trudem powstrzymując łzy. - Znajdę sposób na wydostanie cię spod działania tej przeklętej perły. Choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką zrobię w moim życiu.
Serce na moment w niej stanęło. Krótki, niemal sekundowy zastój. A sprawił, że zakręciło jej się w głowie.
- Peter... - zaczęła, ale nie miała pojęcia, jak skończyć. Zabrakło jej słów. Po prostu. W jej głowie nastała pustka.

- Jeśli zaraz nie przestaniecie mi tu gruchać jak dwa gołąbeczki, to siłą wsadzę ci w ręce Czarną Perłę, żebyś sama go zabiła - rozległ się w pomieszczeniu ostry niczym żyletki głos Samanty. Jane otrząsnęła się z zamroczenia chwili.
- Idź już - powiedziała stanowczo i niemal wypchnęła go za drzwi. On powiedział coś jeszcze, ale ona nie rozumiała co. Zobaczyła tylko, jak się oddala i teleportuje poza granicami zaklęć ochronnych. Westchnęła, a do oczu napłynęły jej łzy.
- Nie martw się. Już za chwilę będzie lepiej.
Poczuła na ramieniu lodowatą dłoń Samanty. Wzdrygnęła się. To zimno było tak odmienne od niedawnego, delikatnego dotyku Petera... Odrzuciła od siebie tę myśl.
- Chyba dla ciebie - warknęła w odpowiedzi i ruszyła w stronę salonu, gdzie już czekała na nią Czarna Perła.
- Poniekąd - usłyszała.

Światło starej lampy delikatnie odbijało się od matowej powierzchni czarnomagicznego przedmiotu. Coś ścisnęło ją w gardle. Nie miała odwrotu. Ale tak strasznie się tego bała... Nie chciała...
"To będzie tylko kilka sekund. Dotknij tylko perły. Ja zajmę się resztą", zapewniła czarownica, która już niedługo miała w nią wstąpić. Wzięła głęboki oddech. Póki jeszcze miała odwagę...

W pewnym momencie przez głowę przeszła jej myśl, aby zawinąć perłę w te materiały i uciec, ale nie mogła. Zawarła umowę. Jeśli ją złamie - zginie. Zatrzymała się. Nawet śmierć była lepsza od tego, co ją czekało. Szybkim ruchem wyciągnęła różdżkę.
- Drętwota!
Zdezorientowana, zaskoczona nagłym zwrotem akcji Samanta upadła na podłogę. Sally delikatnie owinęła perłę leżącym obok materiałem i pobiegła w stronę wyjścia. Musiała uciec. Zdąży.

Jakieś zaklęcie przeleciało milimetr obok biodra dziewczyny. Wyczuła jego chłód. Obejrzała się. Za nią stał Vincent. Miał się już dobrze. Jego różdżka była wycelowana w nią.
- Nie chcę ci zrobić krzywdy, Sally. Zawarłaś umowę. Dobrze wiesz, co się stanie, jeśli ją złamiesz - powiedział. Sally zatrzymała się. Nagle wszystko jej się rozjaśniło. Wiedziała już, jak unicestwić Czarną Perłę.
- Jeśli zginę, ona zginie razem ze mną - oświadczyła i uniosła perłę nieco wyżej, tak, aby mógł ją zobaczyć. Wszystko było lepsze od opętania. Drżała jednak na całym ciele. Nie chciała umierać. Nie teraz. Jednak jeśli to miało oznaczać zakończenie tej historii... była na to gotowa. Była gotowa na wszystko. Zobaczyła ledwie zauważalny przebłysk lęku w jego ciemnych oczach. A więc trafiła w sedno. Jej śmierć oznaczała śmierć ich obu.

W tym momencie nastąpiło coś, czego nigdy by się nie spodziewała. Vincent ruszył prosto na nią i siłą zaczął wyrywać jej zawiniątko z ręki. Dziewczyna wypuściła swoją różdżkę i robiła wszystko, żeby tylko go od siebie odepchnąć. Nie mogła przegrać tego starcia. Nie mogła...

Jej palec tylko musnął odsłonięty fragment perły. W jednej sekundzie dookoła niej zapadła straszliwa ciemność.

I głucha cisza.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.