Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10].

Nie miała pojęcia co się z nią dzieje. Czuła się tak, jakby tonęła. Co chwilę wynurzała się z otaczającej ją ciemności i znów w nią wpadała. Nie mogła jasno myśleć. Ba! W ogóle nie miała okazji, aby myśleć. Nie czuła własnego ciała. Zupełnie jakby nie istniała... W przebłyskach świadomości zadawała sobie podstawowe pytanie: Co się ze mną dzieje?
Nie znała na nie odpowiedzi.

***

W pewnej chwili poczuła się tak, jakby ktoś oblał ją wiadrem lodowatej wody. Od razu przypomniała sobie perłę, Petera, rodziców i walkę. Od natłoku wspomnień i myśli aż zabolała ją głowa. Bezwiednie przyłożyła do niej dłoń i otworzyła oczy. Zobaczyła przed sobą zieloną szatę, na pewno wykonaną z aksamitu. Zmarszczyła brwi i momentalnie zapomniała o pulsującym bólu w głowie. Dobrze wiedziała kto przed nią stoi.
- Jak się czujesz, córeczko? - usłyszała ostry niczym żyletka głos matki. Poczuła, jak wszystkie jej mięśnie się napinają.
- Nie udawaj, że cię to obchodzi - warknęła, unosząc głowę. Twarz Samanty wydawała się być z marmuru. Całkowicie pusta i bez wyrazu, a jednocześnie przeraźliwie piękna. Tylko w jej stalowoniebieskich, niemal całkiem białych oczach, czaił się gniew.
- Pilnuj się, moja droga - powiedziała kobieta. - Powinnaś być mi wdzięczna, że cię nie zabiłam.
- Szkoda... - mruknęła cicho Sally rozglądając się uważnie po pomieszczeniu.

Był to duży pokój z ciemnymi ścianami i z takim samym wyposażeniem, na które składało się duże, dębowe łóżko na którym leżała, mahoniowe biurko i szafa. Wszystko sprawiało wrażenie zimna i pustki, zupełnie jakby ktoś urządzał ten pokój, bo musiał. Szczerze powiedziawszy, pomieszczenie przypominało jej bardziej jakieś wyjątkowo eleganckie więzienie niż pokój. Może dlatego, że w oknach zauważyła zamontowane masywne kraty. Jeszcze bardziej zmarszczyła brwi. Nie podobało jej się to.
- Sally Crowboard! Patrz na mnie, gdy ze mną rozmawiasz! Czy ja naprawdę niczego cię nie nauczyłam?!
Sally spojrzała na nią gniewnie.
- Oprócz sztuki niszczenia życia sobie i innym, raczej niczego - powiedziała. W następnej chwili poczuła zimne ostrze tuż przy swoim gardle. Jej serce natychmiast zaczęło bić szybciej. Nie wiedziała czy było to spowodowane przypływem adrenaliny, czy paraliżującym ją strachem. Spojrzała w zimne oczy swojej matki i uśmiechnęła się ironicznie.
- No dalej, tnij. Przecież to tylko jeden ruch, prawda? Sama tak mówiłaś. W końcu robiłaś to już tyle razy... Co za różnica czy zabijesz mnie ty, Vincent czy Czarna Perła? - mówiła, chociaż ledwo łapała powietrze do płuc. Nie miała pojęcia jak udaje jej się wydobyć z siebie jakikolwiek dźwięk.
- Jak śmiesz?! Jesteśmy twoimi rodzicami! - Samanta przycisnęła jej mocniej nóż do gardła. Poczuła małą kroplę krwi spływającą jej po skórze. Nawet nie wyczuła bólu. Może to będzie szybkie i bezbolesne? Miała nadzieję, że tak.
- Ja już nie mam rodziców - powiedziała, gotowa na ostateczny cios. Na ten jeden ruch. Patrzyła w bezlitosne oczy swojej matki, zastanawiając się, ile osób już patrzyło, a ile jeszcze spojrzy w nie przed śmiercią. Wiedziała, że Samanta ją zabije. Prędzej czy później. Przecież zawsze tego pragnęła. No dalej, myślała Zrób to, no już!

W tej chwili do pokoju wszedł Vincent.
- Samanto! - zawołał pełnym oburzenia głosem. - Przecież ona jest potrzebna Czarnej Perle!
Jeszcze przez chwilę obie wpatrywały się w siebie ze złością, po czym Samanta powoli się wyprostowała i schowała nóż.
- To jeszcze nie koniec, Sally. Dotkniesz tej perły, już ja tego dopilnuję.
Po tych słowach wyszła, zamykając za sobą drzwi. Sally powoli wypuściła powietrze z płuc. Nie wiedziała nawet kiedy wstrzymała oddech. Leżała przez chwilę na wznak, wpatrując się tępo w sufit i wsłuchując się w coraz rytmiczniejsze bicie swojego serca. Vincent właściwie uratował jej życie. Gdyby się nie zjawił, Samanta na pewno by ją zabiła. Delikatnie dotknęła miejsca z którego wypłynęła jej krew. Poczuła dziwne ciepło. Spojrzała na swoją ubrudzoną czerwonym płynem dłoń i poczuła jak robi jej się niedobrze. Dziwne. Niby taka z niej twardzielka, a sam widok krwi wywołuje u niej mdłości. Wzdrygnęła się i wytarła dłoń w spodnie.
"Mówiłam ci, że nie pozbędziesz się mnie tak łatwo. Już niedługo się połączymy..." usłyszała w głowie znajomy, kobiecy głos.
- Odczep się ode mnie - warknęła, ale poczuła dziwny ucisk w żołądku. Gdziekolwiek się znajdowała, perła była tam razem z nią.
W rękach Vincenta i Samanty.

Zerwała się z łóżka i sięgnęła po swoją różdżkę, ale jej nie było. Przeszukała każdą kieszeń w swoim stroju, lecz wiedziała, że nadaremnie. Jej rodzice nie byli głupi. Z pewnością zabrali jej różdżkę, gdy ją przenosili. Nie zważając na nieznośne zawroty głowy i pulsujący ból w szyi, podbiegła do drzwi, usiłując je otworzyć. Oczywiście nie udało jej się. Próbowała się nawet teleportować, tyle że nigdy nie była w tym za dobra, a dom zapewne był chroniony jakimiś zaklęciami antydeportującymi, aby potencjalne ofiary nie mogły z niego uciec. Ze złością kopnęła drzwi, co spowodowało tylko dodatkowy ból w stopie i kolejne dwie stróżki krwi spływające z miejsca nacięcia. Powoli osunęła się na podłogę, Była zbyt słaba. Bezbronna. Nie miała sił, by walczyć. Nagle poczuła się strasznie samotna. Znaczy, bardziej niż zwykle. Vincent i Samanta zawsze byli dla niej tacy zimni i obojętni na wszystko. Ludzie jej wręcz nienawidzili. O co więc miała walczyć? O świat do którego praktycznie nie należała? O ludzi, którzy wytykali ją palcami i odpychali na margines? Może lepiej byłoby się poddać? Dać Sally zniszczyć ten cały głupi świat i pomóc jej odbudować go na nowo, tak, aby inni w końcu zaczęli ją szanować?

Nagle usłyszała ciche pukanie w szybę. Uniosła głowę i zobaczyła za kratami uśmiechniętą chłopięcą twarz, otoczoną krótkimi, ciemnymi włosami. Znajome zielone oczy patrzyły wprost na nią, a kryło się w nich coś w rodzaju troski.
- Czy mi się wydaje, czy ktoś tu potrzebuje pomocy?

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.