Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Gęsta mgła spowijała przedmieścia Londynu i zapewne żaden z mieszkańców okolicznych posiadłości nie zauważył nagłego zniknięcia zakapturzonej postaci stojącej chwilę wcześniej na podjeździe jednego z domów. Głuche trzaśnięcie poprzedzające to wydarzenie zanotował jedynie bury kot kulący się pod jednym z samochodów. Z jednego z okien wiktoriańskiej posiadłości tliła się niewyraźna, pomarańczowa poświata, podczas gdy reszta budynku pogrążona była w ciemności. Pomieszczeniem, z którego sączyło się światło był znajdujący się na piętrze gabinet wypełniony po brzegi rozmaitymi księgami. Zwykle uporządkowany pokój wyglądał teraz jak pobojowisko; jeden z regałów leżał przewrócony na podłodze, otoczony przez porozwalane dookoła książki, szyba w jednej z witryn była rozbita, a odłamki szkła lśniły wśród włókiem bordowego dywanu. Za wywróconym biurkiem leżała na wznak postać mężczyzny, z którego głowy sączyła się świeża krew. Jego twarz była wykrzywiona w grymasie zaskoczenia, a niebieskie oczy wpatrywały się martwo w sufit. W pierwszej chwili wydawało się, że nikogo nie ma w pomieszczeniu, ale w najdalszym kącie oparty o ścianę siedział młody mężczyzna wpatrujący się nieobecnym wzrokiem to w różdżkę, którą ściskał w dłoni, to w martwe ciało leżące naprzeciwko niego.
- Co ja… - wychrypiał, po czym złapał się za kolana, przyciągnął je do torsu i zaczął się rytmicznie kołysać w przód i w tył. – Co ja zrobiłem, co ja zrobiłem, co ja zrobiłem… - Jego słowa odbijały się po pokoju z coraz większą siłą, aż w końcu przerodziły się w krzyk.
W pozostałej części domu nadal panowała cisza.

***

W ministerstwie jak zwykle panował chaos, nad którym nikt nie potrafił zapanować. Z powodu zmiany przepisów dotyczących stosowania czarów w obecności mugoli biurka w większości urzędów uginały się pod dokumentami, które trzeba było uzupełnić zgodnie z nowymi procedurami. Ingrid w takich momentach szczerze żałowała, że jest jedną z pracownic Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, który średnio cztery razy w miesiącu wyskakiwał ze zmianą przepisów lub wprowadzeniem nowych regulacji. Co prawda pracowała w Biurze Aurorów, które w dużej mierze miało zajmować się nierozwiązanymi sprawami i ściganiem czarnoksiężników, ale mimo wszystko ktoś musiał wykonywać uciążliwą papierkową robotę.
- Lindberg, szef cię wzywa. – Ingrid podniosła głowę na dźwięk damskiego głosu, który należał do sekretarki siedzącej kilka stanowisk dalej.
- Dzięki – odparła uprzejmie i z ulgą podniosła się z krzesła. Miała nadzieję, że to wezwanie na miejsce zbrodni i że w końcu zajmie się czymś bardziej pożytecznym niż nanoszenie poprawek na dokumenty. Fakt był taki, że od jakichś dwóch czy trzech miesięcy Biuro Aurorów szwedzkiego ministerstwa magii nie miało zbyt wiele roboty. Szwedom najbardziej odbijało w czasie rzadkich w tym kraju upałów, więc po zakończeniu okresu wakacyjnego nastał czas ciszy, spokoju i niesamowitej nudy.
Kilka minut później zapukała do drzwi gabinetu, na których widniała pozłacana tabliczka z wygrawerowanymi słowami:

Erik Jansson
Szef Biura Aurorów
Kwatera Główna Aurorów

- Wejść – odezwał się niski męski głos i Ingrid weszła do środka.
Gabinet był bardzo przestronny i jasny. Przy oknie stało masywne biurko z sosnowego drewna, a po bokach do ścian przylegały regały, na których piętrzyły się rozmaite dokumenty i akta. W kącie tuż przy drzwiach stała myślodsiewnia zakryta niedbale kawałkiem ciemnego materiału. W fotelu za biurkiem siedział Jansson; blady, szczupły mężczyzna o nieco przydługich brązowych włosach i kilkudniowym zaroście. Na widok Ingrid przysunął się bliżej blatu i oparł na nim splecione dłonie.
- Szef mnie wzywał – powiedziała Ingrid i zajęła miejsce w fotelu naprzeciwko mężczyzny.
- Pojawiła się pewna sprawa, w której twój udział jest niezbędny – zaczął Jansson. – Znasz się na eliksirach, zielarstwie i zaklęciach najlepiej z nas wszystkich, a przynajmniej jeżeli chodzi o ten typ sprawy.
Ingrid słuchała uważnie, zupełnie nieprzygotowana na pochwały ze strony szefa. Jansson zawsze ograniczał się do „róbcie swoje” albo „dobra robota” i był raczej chłodny w obejściu.
- O co dokładnie chodzi? – zapytała, zakładając nogę na nogę.
- Dwa dni temu zamordowano Martina Carlssona. Do zeszłego roku pracował w naszym ministerstwie, ale został przeniesiony do brytyjskiego Departamentu Tajemnic. – Jansson sięgnął do jednej z szuflad biurka, wyjął z niej białą teczkę i podał ją Ingrid. – Udało mi się dowiedzieć, że wykonywał zadania na zlecenie szefa szwedzkiego Departamentu i za pół roku miał wrócić z powrotem do nas.
Ingrid otworzyła teczkę i jej oczom ukazały się zdjęcia około czterdziestoletniego mężczyzny, który leżał na wznak na bordowym dywanie, a z jego roztrzaskanej głowy sączyła się krew. Kolejne zdjęcia przedstawiały jego martwe ciało z różnej perspektywy, a także pokój, który wyglądał jakby przeszło przez niego tornado. Na ostatnim ze zdjęć widniał młody mężczyzna o gęstych czarnych włosach, który kołysał się w przód i w tył z kolanami podciągniętymi pod brodę. Ingrid podniosła do góry zdjęcie i spojrzała pytająco na szefa.
- To Jack Ronson, pracownik Biura Aurorów w trakcie szkolenia – poinformował Jansson. – Nie wie, jak znalazł się na miejscu zbrodni, ani dlaczego trzyma w ręku różdżkę Martina Carlssona. Żona denata znalazła ich tak nad ranem.
- Nie bardzo rozumiem – powiedziała Ingrid, odkładając teczkę na blat. – Jest trup, jest podejrzany, prawdopodobnie jest też narzędzie zbrodni. Dlaczego nie użyją Veritaserum?
- Użyli – odparł krótko mężczyzna. – Po prostu nie zadziałało.
Ingrid wybałuszyła oczy. Nie słyszała jeszcze o przypadku, w którym dobrze uwarzony eliksir by nie zadziałał. Zwłaszcza jeżeli chodzi o Veritaserum, który jest jednym z najsilniejszych eliksirów jakie komukolwiek udało się wymyślić. Czuła, że czeka ją wiele godzin spędzonych nad księgami zanim rozwikła tę zagadkę. O ile w ogóle ją rozwikła.
- Musisz udać się do brytyjskiego ministerstwa magii i porozmawiać z szefem tamtejszego Biura. Wprowadzi cię w całą sprawę, dostarczy potrzebne dokumenty, składniki na eliksiry, jeżeli będzie konieczne ich uwarzenie – powiedział Jansson. – Przede wszystkim musisz przesłuchać Ronsona i dokładnie zbadać, czy znajdował się pod wpływem jakiegoś zaklęcia, czy innego eliksiru.
- Nie uważa szef, że tamtejsi aurorzy już to zrobili?
- Zrobisz to jeszcze raz – powiedział ostro mężczyzna i utkwił wzrok w Ingrid. – Lindberg, nie wysyłałbym cię tam, gdybym nie wierzył, że rozwiążesz tę sprawę. Martin Carlsson był jednym z naszych, musimy się tym zająć. Chociażby dla jego rodziny.
Ingrid skinęła tylko głową i wzięła z biurka teczkę ze zdjęciami i kopią wstępnych zapisków brytyjskich aurorów. Jansson kazał jej jak najszybciej iść do domu, spakować najpotrzebniejsze rzeczy i udać się do brytyjskiego ministerstwa za pomocą sieci Fiuu.
- Jeszcze jedno. Jak nazywa się Szef Biura Aurorów w Londynie? – zapytała jeszcze na odchodne i złapała za klamkę od drzwi.
- Harry Potter.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.