Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16].

Mimo braku śniegu dało się odczuć zbliżającą się zimę. Londyńskie ulice były jakby martwe. Jedynie pojedyncze osoby otulone grubymi kurtkami starały się jak najprędzej dotrzeć do celu. Drzewa wyglądały jak pokraczne zjawy czekające na nieuwagę swojej ofiary, a liczne kałuże powstałe po niedawnej ulewie powoli zamarzały, tworząc warstewkę lodu, która łamała się ze złowieszczym trzaskiem pod ciężarem przechodzącego po nich człowieka.

Czarne myśli kotłowały się w głowie Richarda. Miał do wykonania ważne zadanie, a wiedział, że ktoś go śledzi. Właśnie dlatego zboczył z ustalonej wcześniej trasy do pobliskich ogrodów królowej Mary. Miał nadzieję, że spotka tam więcej mugoli. Łudził się, że pozwoliłoby mu to na zgubienie niewygodnego ogona. Niestety jedynie nieprzenikniona mgła unosiła się nad drzewami. Czarodziej wiedział, że nie dostarczy przesyłki bez pojedynku. Zboczył ze ścieżki i udał się w stronę małej łączki otoczonej krzakami. Nie chciał by ktokolwiek się o tym dowiedział. Stanął na samym środku polanki, odwrócił się i wyciągnął różdżkę. Był czujny i gotowy do odparcia każdej klątwy. Upewnił się tylko czy paczuszka spoczywa bezpiecznie w wewnętrznej kieszeni jego płaszcza.
- Wiem, że tu jesteś. Pokaż się! – krzyknął w stronę krzaków.
Nie miał pojęcia, skąd nadleci pierwsze zaklęcie. W ostatniej chwili poczuł jak coś zbliża się do niego z lewej strony. Skoczył przed siebie, nurkując w trawę, starając się zlokalizować wroga. Wystrzelił parę zaklęć ogłuszających, lecz nie spodziewał się by którekolwiek trafiło w napastnika. Musiał go jakoś zlokalizować.
- Homenum revelio!
Zobaczył jaśniejący punkt niedaleko wielkiego dębu. Nie zdążył jednak zaatakować, gdyż w jego kierunku leciało już kilka kolejnych klątw. Przeturlał się po trawie i wycelował we wroga różdżkę, jednocześnie krzycząc w myślach „Petrificus Totalus!”. Po krótkiej chwili nerwowego oczekiwania, zauważył, że zaklęcie uderzyło w coś niewidzialnego. Podniósł się z murawy i niemal biegnąc dotarł w miejsce, gdzie spodziewał się ujrzeć swojego wroga. Wiedział, czego szukać. W jednym miejscu trawa była wyraźnie zagięta. Chwilę macał powietrze, by w końcu trafić na poszukiwany obiekt. Pociągnął zamaszyście, zrzucając z napastnika pelerynę niewidkę.

W pierwszym momencie nie wierzył w to co widzi. Jego myśli pędziły jak oszalałe. To była Grace, jego przyjaciółka z czasów szkolnych. Nie mógł zrozumieć czemu go zaatakowała. „Może nie wiedziała, że to ja? A może wiedziała i chciała mi zrobić psikusa? Nie, to by było głupie, w końcu używała niebezpiecznych zaklęć. Chciała mnie zranić. Wie o tej przesyłce.” Próbując podjąć jakąś decyzję, zabrał różdżkę, którą Grace nadal trzymała w zaciśniętej dłoni. Zrobił parę kroków w tył i cofnął zaklęcie. Kobieta gwałtownie wstała i z gniewnym spojrzeniem wpatrywała się w oczy Richarda.
- Chcę wiedzieć dlaczego mnie zaatakowałaś. Żądam wyjaśnień Grace! – powoli tracił panowanie nad sobą.
- Oddaj mi paczkę, a nikomu nic się nie stanie. Jeżeli ją dostarczysz, to wiedz, że będziesz zdrajcą wszystkich czarodziei.
- Niby czemu będę zdrajcą? Nie robię nic złego. Wykonuję jedynie polecenia. Przegrałaś. To ja mam różdżki. Jesteś na przegranej pozycji, więc lepiej wytłumacz dokładnie, co masz na myśli.
- Zdrajca!!! – krzyknęła, po czym rzuciła się do ucieczki.
Richard nie przewidział takiej sytuacji. Nie chciał skrzywdzić Grace, lecz czuł, że musi ją powstrzymać. Podniósł różdżkę i wystrzelił kilka zaklęć. Wszystkie chybiły. Całe jego ciało drżało, jakby właśnie chciało przeciwstawić się temu wszystkiemu, co dyktowało chłodne myślenie. Pozwolił jej uciec.

Osunął się na trawę i przez kilka chwil siedział na niej, głęboko oddychając. Nadal nie rozumiał czemu to się wydarzyło. Wiedział, że ta przesyłka jest bardzo ważna dla ministerstwa i spodziewał się, że ktoś spróbuje mu przeszkodzić. Czemu to musiała być akurat ona? Znali się od pierwszego dnia szkoły. Pamiętał ten moment, w którym patrzył znad stołu Puchonów, jak tiara przydzieliła Grace do domu Kruka. Myślał że ją zna. Pamiętał jak po każdej kolacji siedzieli w ciemnych korytarzach rozmawiając ze sobą. Ileż to razy zostali przyłapani przez woźnego. W tej chwili nie wierzył w to, że była to ta sama osoba. Nie mógł sobie wyobrazić czemu jego najlepsza przyjaciółka zaatakowała go i nazwała zdrajcą.

W końcu wstał i zerknął na swój płaszcz. Był cały pokryty zielonymi plamami. Z ciężkim westchnięciem schował różdżkę Grace i ruszył dalej. Nie zwracał już uwagi na to, że gałęzie targały jego ubranie. Chciał jak najszybciej wykonać swoje zadanie i zapomnieć o tym co się tu wydarzyło. Jedyne czego teraz pragnął, to skryć się w swoim małym mieszkanku z dala od kogokolwiek. Dopiero po paru krokach uświadomił sobie, że zostawia za sobą ślady. Przywołał do siebie oderwane kawałki materiału i pośpiesznie wrócił na ścieżkę. Stracił dużo czasu. Na pewno jego przełożony nie omieszka zbesztać go za to opóźnienie. I pomyśleć, że od zawsze praca w Ministerstwie Magii dawała mu tyle radości. Nigdy nie wyobrażał sobie, że bycie aurorem będzie niosło ze sobą tyle cierpienia.

Nie zauważył kiedy wyszedł z parku. W końcu przystanął na chwilę i rozejrzał się nieobecnym wzrokiem po otaczających go budynkach. W końcu skręcił w lewą aleję i podążył w kierunku Tottenham Court Road.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.