Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18].

Różdżka. To właśnie w tajemniczej różdżce mogło kryć się rozwiązanie całej zagadki. Dla Pedersena fakt, że ów blondyn napadł na sklep Gregorowicza, żeby ukraść właśnie tamtą różdżkę, w której musiało być coś wyjątkowego, był poza wszelką wątpliwością. Szwed znał jednak sprzedawcę różdżek na tyle dobrze, żeby sądzić, że i tak mu tego nie powie. Ten stary zgred był uparty jak osioł i nikomu nie ufał, nawet jemu - dawnemu przyjacielowi. Nigdy nie powiedziałby nikomu, gdyby faktycznie trzymał u siebie coś wyjątkowego. To z kolei rodziło pytanie - skąd w takim razie ten chłopak o tym wiedział? Konkluzje, jakie Pedersen wysnuł na podstawie zgromadzonych dowodów rodziły więcej pytań, niż odpowiedzi. Nie było innego wyjścia, trzeba było dowiedzieć się więcej o tej różdżce.

Święta się skończyły. Zdecydowanie było to najgorsze Boże Narodzenie w życiu szwedzkiego aurora, wliczając w to czasy Hogwartu, kiedy sam jeden musiał siedzieć w pokoju wspólnym Slytherinu w zimnych, zamkowych lochach, oczekując na cokolwiek, co pokazałoby mu, że święta to naprawdę taki magiczny czas jak wszyscy mówili. Kiedyś, podczas jednego z takich samotnych zimowych wieczorów, tuż przed samymi świętami, dostał list od swoich rodziców. Pisali mu w nim, że bardzo za nim tęsknią i chcą, żeby przyjechał do nich przynajmniej na święta. Miał wtedy 14 lat. I ten jeden jedyny raz w swoim życiu postanowił uwierzyć w czyjeś uczucia wobec niego. Wrócił więc do domu, ale nie zastał tam swojej rodziny. Druidan powiedział mu wtedy, że jego rodzice pojechali na święta na Cypr i z całą pewnością nie wysyłali do niego żadnego listu. Później okazało się, że list wysłał Dumbledore, który chciał w ten sposób zadrwić z jego losu. Naprawdę, nie było na tym świecie osoby, której Pedersen nienawidziłby tak mocno jak Dumbledore'a, wliczając w to nawet Mattissona.

Po świętach, auror zrobił dokładnie to, co zamierzał - udał się do magicznej biblioteki, aby poszukać coś na temat owego dziwnego symbolu, który opisano mu w liście i który widział u Gregorowicza. Spędził w bibliotece mnóstwo czasu. Wyniósł z niej cały zbiór pozycji i wspólnie z Amandą i Druidanem przeszukiwali wszystko, co tylko przyszło mu do głowy: znaczenie wszystkich magicznych symboli, historię czarnej magii, nawet kilka mugolskich książek. Nic z tego. Nadszedł już nowy rok, prawie cały styczeń minął im na bezskutecznym przeszukiwaniu ksiąg.
- Mam już tego serdecznie dość! - oświadczył pewnego dnia, odrzucając kolejną księgę na kupę. Wstał gwałtownie i podszedł do drzwi, gdzie na podłodze leżała i czekała na niego gazeta. Po tym, co dowiedział się w Niemczech, zamówił prenumeratę mugolskiego pisma. Na ogół jednak nie znajdował w nich nic ciekawego. Tym razem jednak wypatrzył małą wzmiankę, która bardzo go zainteresowała.

Adolf Hitler zaprzysiężony jako nowy kanclerz Niemiec.

W dniu dzisiejszym przewodniczący Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Pracy Adolf Hitler stanął na czele koalicyjnego rządu Niemiec. Do koalicji z NSDAP przystąpiła Niemiecka Narodowa Partia Ludowa (DNVP). Obie te partie uzyskały większość w listopadowych wyborach rozpisanych przez prezydenta Hindenburga po niemożności dalszego funkcjonowania rządu Kurta von Schleichera. Przez Berlin przeszła dziś wielka defilada brunatnych koszul dla uczczenia powstania nowego rządu, co dla zwolenników Hitlera ma być początkiem nowych Niemiec. Kanclerz Hitler zapowiada bowiem gruntowne zmiany w Republice Weimarskiej. Więcej informacji na stronie 18.

To przypomniało Pedersenowi o "dobrych" zmianach, które miały nastąpić w Niemczech, a o których dowiedział się od sprzedawcy kiełbasek na rynku w Lubece. A te brunatne koszule... Czy to nie są ci, którzy zaatakowali go na trakcie? W szeregach tego człowieka służyli czarodzieje. Zaatakowali go na rozkaz Hitlera bądź jednego z jego dowódców. W każdym razie kto by nie wydał takiego rozkazu, musiał być czarodziejem i musiał wiedzieć, że napastnicy także nimi są... Możliwości są zatem tylko dwie: albo sam Hitler jest czarodziejem, albo w swoim najbliższym otoczeniu ma czarodzieja. Ale przecież mugole tak łatwo nie tolerowaliby magii, a już na pewno nie chcieliby wykorzystywać do czegoś czarodzieja. Zbyt boją się magii, boją się choćby w nią uwierzyć, a poza tym jaką pierdołą musiałby być czarodziej, żeby dawał się wykorzystywać mugolowi? O wiele bardziej prawdopodobna wersja zdarzeń była taka, że Hitler był tylko głową, a szyją był zupełnie ktoś inny. I to nie tylko "ktoś". To musiał być czarodziej. A jak dodać do tego informacje od anonimowego korespondenta i Gregorowicza, można wywnioskować, że człowiek, który okradł Gregorowicza, ma coś z tym wszystkim wspólnego. Natomiast człowiek, który powierzył Pedersenowi tę sprawę, kimkolwiek jest, z całą pewnością musiał mieć na myśli właśnie TO, kiedy pisał o zagrożeniu całego świata.

Szwed doznał coś w rodzaju olśnienia, wparowało w niego to cudowne uczucie ekscytacji, które odczuwał zawsze, kiedy zbliżał się do rozwiązania sprawy. Podniósł się szybko z fotela.
- Chyba już wszystko wiem! - powiedział podekscytowany do Amandy. - Szykuj się do podróży!
Amanda, nieco zdziwiona taką reakcją Pedersena, wstała znad stosu książek i poszła do swojego pokoju, auror zaś chwycił leżący na swoim biurku rozkład statków. Dobre kilka minut zajęło mu szukanie, ale w końcu znalazł to, co chciał - statek ze Sztokholmu do Dover odpływał jutro o 6:13. Kiedy powiedział o tym Amandzie i Druidanowi, byli nieco zaskoczeni, no bo po co mieliby jechać do Anglii, skoro sprawa dotyczy Niemiec. Pedersen dawał im jednak jasno do zrozumienia, że wie co robi i dlatego nikt się go już o to nie pytał. A płynęli do Anglii dlatego, że w Londynie mieszkał i działał najlepszy obok Gregorowicza wytwórca różdżek na świecie - Ollivander. Tylko on mógł mu pomóc. Pedersen wierzył, że sprawa owej różdżki jest tutaj kluczowa, nikt inny zatem nie udzieli mu lepszych informacji.

Anglia. Kraj, którego Pedersen nienawidził z całego serca. Wracał tutaj po wielu latach. Kiedy opuszczał Hogwart, obiecywał sobie, że już nigdy tu nie wróci. Najwidoczniej los miał wobec niego inne plany i wyraźnie śmiał mu się w twarz. Był to kraj ponurych arystokratów o niezwykle ponurej atmosferze podsycanej przez ponurą pogodę. Poza tym, szwedzkiego aurora łączyło z tym krajem wiele niemiłych wspomnień, związanych rzecz jasna z Hogwartem. Musiał jednak tam wrócić, bo tego wymagała sytuacja. Wsiadł więc razem z Amandą na statek i odpłynęli. Całą drogę spędzili gawędząc ze sobą wesoło, grając w karty i przytulając się pod oknem kajuty, obserwując gwiazdy (na dworze było jednak za zimno...). W końcu dotarli do Anglii. Z Dover do Londynu dostali się Błędnym Rycerzem. Była to chyba jedyna rzecz, jaka Anglikom wyszła dobrze - czarodziejski autobus, który w mig zabierał wszystkich na miejsce przeznaczenia. Pedersen poprowadził Amandę na ulicę Pokątną, gdzie mieściły się wszystkie czarodziejskie sklepy w Anglii. Był tam też sklep z różdżkami Olivandera. Nie czekając ani chwili dłużej, Pedersen otworzył drzwi sklepu i przeszedł wraz z Amandą przez jego próg.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?