Po kolacji, Pedersen kazał Druidanowi przygotować pokój gościnny dla Amandy. Kiedy skrzat przygotowywał jej nowe, zastępcze mieszkanie, auror zaprowadził swoją towarzyszkę do salonu. Nie było to zbyt duże pomieszczenie, a jedynie niewielki, okrągły pokoik. Mieściła się w nim kanapa i dwa fotele rozstawione przy niewielkim stoliku, przy ścianie stał zaś stolik do szachów i kart. Przy ścianie znajdował się kominek, a tuż obok niego największy skarb w domu Pedersena, XVII-wieczny fortepian, na którym uwielbiał grać. Dał znak Amandzie, by usiadła na kanapie, po czym on sam zasiadł do fortepianu. Zaczął grać, delikatnie muskając klawisze palcami. Amanda wydawała się zauroczona jego muzyką. Kiedy Druidan skończył przygotowywać pokój, Pedersen odprowadził ją do niego i pocałował ją w rękę na pożegnanie.
- Dobranoc, moja droga - powiedział do niej z czułością.
- Dobrej nocy, Sigurdzie - odpowiedziała ciepło Amanda.
Auror zamknął za nią drzwi. I odszedł.

Założył ciepły kożuch, wziął ze sobą swój kufer, do którego wsadził wyjęty z kredensu flakonik z miksturą. Było to Veritaserum. Teleportował się do Niemiec, dokładnie do tego miejsca, w którym uwięził czwórkę Niemców. Chatę nadal ochraniały przeciwzaklęcia i Szatańska Pożoga. Pedersen usunął ogień i wszedł do środka. Niemcy wciąż tam byli, zziębnięci i głodni. Auror ściągnął ich z powrotem na ziemię.
- No i co, jaśnie panowie? Teraz już będziecie ze mną rozmawiać, czy wolicie tak spędzić kolejne kilka godzin?
Erik zwrócił twarz ku niemu i wybełkotał coś, co można było zrozumieć jako "pić!" Pedersen wyczarował miskę, napełnił ją wodą, po kryjomu dolał do niej eliksir po czym podsunął do ust Erikowi. Ten jednym duszkiem wypił wszystko. Nagle jego oblicze zatraciło wszelki wyraz.
- Powtórzę jeszcze raz: kim jesteście i dla kogo pracujecie? - zapytał głośno Pedersen.
- Oddziały ochronne. Po niemiecku Schutzstaffel. W skrócie SS. Zajmujemy się ochranianiem wodza i jego ludzi. Wykonujemy wszystkie ich polecenia - odpowiedział Erik beznamiętnym, pozbawionym emocji głosem.
- Kto jest tym waszym wodzem?
- Adolf Hitler. Przyszły kanclerz Niemiec.
- Więc służą mu też czarodzieje?
- Tak.
- A czy on o was wie?
- Nie wiem.
- A gdzie on teraz jest?
- W Berlinie.
- A czego on ode mnie chce? Dlaczego próbuje się mnie pozbyć?
- Nie wiem. My jesteśmy od wykonywania rozkazów, nie mamy w zwyczaju pytać "po co?".

Szwed najwidoczniej przekonał się, że już więcej z niego nie wyciągnie. Podszedł do każdego z Niemców i przeszukał ich. Nie znalazł jednak nic, co mogłoby być mu potrzebne. Rozwiązał zatem liny, dał każdemu trochę wody i burknął:
- Wynosić się sprzed moich oczu i obym was więcej nie widział!
Czwórka Niemców posłusznie opuściła chatę. Nie mogli nic zrobić, bo Pedersen schował ich różdżki do kufra. Wrócił szybko do domu. Było bardzo późno, w związku z czym Amanda i Druidan spali, nikt zatem nie mógł zobaczyć jego przybycia. Sam auror był już tak znużony, że ledwo utrzymywał się na nogach, a oczy same mu się zamykały. Miał jednak jeszcze jedną rzecz do zrobienia, nim złoży swoją głowę na poduszce swojego łóżka. Podszedł do kominka w sali konferencyjnej i usunął z niego jedną cegłę. Uruchomiło to tajne przejście, którym Pedersen zszedł w dół. Wkroczył do ciemnego korytarza, który prowadził do piwnicy będącej jego magazynem. Trzymał tam w większości eliksiry i składniki do nich. Podszedł do jednej z półek. Próbował znaleźć tam jeden eliksir. Ten, który w tym momencie był mu najbardziej potrzebny. Trzymał tę fiolkę tyle czasu, oczekując na odpowiedni moment, aby wreszcie jej użyć. I znalazł.

Chwycił jedną z większych fiolek w całym magazynie. Spojrzał na nią i lekko otworzył. Natychmiast buchnęły z niego perłowe opary i para unosząca się w charakterystycznych spiralach. Eliksir miał zapach trawy po deszczu i lawendy. Był to jednak tylko zapach odczuwany przez Pedersena, ale przecież ten eliksir pachnie za każdym razem inaczej, w zależności od tego, kto go powącha. Amortencja. Schował flakonik do swojego kufra, po czym wszedł z powrotem do domu, odłożył cegłę na miejsce i poszedł do swojej sypialni, by zakończyć ten wyjątkowo ciężki dzień.

Czwartek
22 grudnia 1932 r.

Kiedy Pedersen się obudził, zegar ścienny naprzeciw jego łóżka wskazywał godzinę dziewiątą. Musiał odespać cały ten czas spędzony na nogach i na pełnych obrotach umysłu. Gdyby była to normalna sytuacja, dziś właśnie rozpoczynałby swój bożonarodzeniowy urlop. W takich chwilach na ogół dawał swojemu umysłowi i swojej różdżce odpocząć, sam zaś siedział w domu i delektował się wolnością. Niczego wtedy nie było mu trzeba. Nie miał rodziny. Jego rodzice nigdy się nim nie zajmowali. Byli klasycznym przykładem młodego małżeństwa, które przez przypadek doczekało się dziecka, które było dla nich tylko przeszkodą. Nawet w dzieciństwie rzadko ich widywał. A kiedy w wieku 11 lat otrzymał list z Hogwartu, nie wrócił już do domu. Ówczesny dyrektor - Fineas Nigellus Black, był nim wręcz zachwycony. Rozpływał się nad jego ambicjami i wieloma zdolnościami tak bardzo, że zapewnił mu możliwość pobytu w Hogwarcie przez wakacje. Black był bardzo specyficznym dyrektorem. Był typowym podstarzałym zgredem, nie znoszącym młodzieży. Jego życiowe motto brzmiało: "młodzi myślą, że starzy są głupi, a starzy wiedzą, że młodzi są głupi". Rzadko kiedy ruszał się ze swojego gabinetu, większość spraw w jego imieniu załatwiał jego zastępca, nauczyciel transmutacji Armando Dipett. Do Pedersena zawsze jednak odnosił się inaczej, uwielbiał jego bezkompromisowość i ogromną ambicję, ciągle mu powtarzał, że "będą z niego ludzie". Pedersen wiele mu zawdzięczał. To on pokazał mu, że ludzie to tylko zwykli szaleńcy, naiwni głupcy, którymi można tak łatwo manipulować... Zatem auror nigdy nie lubił towarzystwa ludzi. Lubił za to swojego skrzata, który jeszcze w czasach jego trudnego dzieciństwa był jego najlepszym przyjacielem. Dlatego święta zawsze spędzał w jego towarzystwie i nie potrzebował nikogo innego. Nie potrzebował w domu szaleńców.

Spojrzał jednak na nadal zaciśnięty w swoim ręku flakonik z Amortencją. Pomyślał o Amandzie. Kim ona była? Była sekretarką Biura Aurorów, dopóki stamtąd nie uciekła. Kiedy coś nie szło, zawsze ona stała w pierwszej linii ostrzału, a jednak zawsze to wytrzymywała. Musi być zatem wyjątkowo dzielną kobietą. Dzielną i zaradną, ale i dobrą, bo przecież nigdy nie chciała nikogo zawieść. A teraz? Teraz trafiła pod jego skrzydła i nadal starała się zrobić wszystko, żeby mu pomóc. A może ten eliksir wcale nie jest potrzebny...
- Boże jedyny, co się ze mną dzieje! - pomyślał Pedersen. - Zawsze byłem zimnokrwisty i pewny siebie, a teraz ma mnie zniszczyć słabość do jakiejś kobiety? Nigdy!
Wstał i chciał zrobić to, co planował - kazać Druidanowi dodać to do jej śniadania. Szybko jednak zrezygnował z tego pomysłu. Na to było już za późno, musiałby zrobić to o wiele wcześniej, ale po prostu... zaspał. Schował zatem flakonik do szafki nocnej, ubrał się i zszedł na śniadanie. Amanda i Druidan spędzili poranek grając w karty. Okazało się, że Amanda jest w tym całkiem niezła. Kiedy Druidan poszedł, by przygotować stół do śniadania, Pedersen pocałował Amandę w rękę na powitanie, a ona rzuciła mu się na szyję.
- Musimy kiedyś spróbować zagrać razem, Amando - powiedział cicho Pedersen.
- Bardzo chętnie, Sigurdzie - odpowiedziała Amanda z uśmiechem. - Mój ojciec uwielbia grać w brydża, robi to całymi godzinami po klubach. No wiesz... mugol. Jak cała reszta mojej rodziny...
- Ach, rozumiem - odpowiedział Pedersen z uśmiechem.

Razem zeszli na śniadanie. Druidan wystawił tam istny szwedzki stół: mnóstwo chleba, serów, mięs i ryb różnego rodzaju, szło nakarmić tym całą chińską armię. Kiedy jedli śniadanie i we trójkę beztrosko gawędzili, sowa przyniosła pocztę.