Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18].

Ogromna wściekłość, jaka ciągle nie opuszczała szwedzkiego aurora, kazała mu przeczytać liścik kilka razy, zanim do niego dotarło to, co jego autor chciał mu przekazać. Jeszcze dłużej zajęło mu doprowadzenie swojego umysłu do stanu trzeźwego na tyle, by mógł myśleć racjonalnie. "Nie można angażować się w śledztwo emocjonalnie, bo to tylko utrudni sprawę" - powtarzał sobie w duchu słowa jego instruktora z czasów przygotowania do pracy aurora. Gdyby to tylko było takie proste... Czarnoksiężnik, z którym mierzył się od przeszło miesiąca nie tylko wygrał ten pojedynek z nim, ale zrobił mu takiego psikusa właściwie pod jego nosem. Ten strzał towarzyszący teleportacji... To musiało być wtedy. W liście poinformowano go, że znajdzie to, czego szuka na lewo stąd. Pedersen odwrócił się w tamtą stronę, ale tam były tylko drzwi prowadzące z powrotem na Pokątną. Przeszedł zatem przez nie, ściskając różdżkę w ręku, zachowując czujność i ostrożność najwyższej próby, bo przecież mogło to się okazać pułapką. Na Pokątnej teraz nie było już kompletnie nikogo. Uwagę Pedersena zwróciły natomiast wyłamane drzwi w budynku naprzeciwko. Była to księgarnia Esy i Floresy. Pedersen wszedł do środka. Tu, podobnie jak w menażerii i na całej ulicy, nie było żywej duszy, za to bałaganu przeoczyć się nie dało. Książki były porozrzucane po podłodze, gdzieniegdzie latały powyrywane z nich kartki, półki stały poprzekrzywiane i w ogromnym nieładzie, szuflady w ladzie były pootwierane, a ich zawartość także porozrzucano po całym budynku. Jakim cudem ten, kto to zrobił, przeszedł całkowicie przez niego niezauważony? Przecież był tutaj w pobliżu i z całą pewnością powinien przynajmniej usłyszeć jakiś harmider, a tu - nic. Tylko ten dźwięk teleportacji i koniec.

Pedersen obszedł całą księgarnię i dokładnie obejrzał każdy kąt, szukając wskazówki. Na dworze zrobiło się już ciemno i Szwed coraz bardziej zaczął nabierać przekonania, że został umyślnie wyprowadzony w pole. Natrafił jednak na coś, co tak bardzo nie pasowało do tego bałaganu w swoim otoczeniu, że było to wyraźnie widoczne. Wielkie zwierciadło stało pod jedną ze ścian. Było nie tylko niezniszczone, ale wyjątkowo czyste, połyskujące, nie było na nim żadnych smug czy osadów. Włożone było w zrobioną ze szczerego złota i wysadzaną drogimi kamieniami ramę. Nad zwierciadłem zaś widniał napis:

AIN EINGARP ACRESO GEWTEL AZ RAWTĄ WTE IN MAJ IBDO

Dziwne. Napis w jakimś obcym, nieznanym Pedersenowi języku. A może też napis, który nic nie znaczy, bądź jakiś szyfr? Kto wie... Szwed próbował kilku sposobów na odszyfrowanie owego napisu, ale żaden z nich nie okazał się skuteczny. Jednak kiedy tak się przyglądał owemu napisowi, zauważył coś jeszcze - w ramę wbita była mała karteczka papieru. Pedersen wyjął ją i odczytał jej treść.

Witam ponownie, panie Pedersen! A zatem zdecydował się pan na podniesienie rękawicy. Cieszę się zatem i nie mogę się doczekać, bo właśnie zasiadł pan ze mną do stołu z moją ulubioną grą. No to zaczynajmy. Proszę spojrzeć w to zwierciadło. Powinien pan zobaczyć w nim to, co naprowadzi pana na mój trop. Ale stanie się tak tylko wtedy, jeśli naprawdę jest pan tym, za kogo pana uważają - najmądrzejszym i najskuteczniejszym człowiekiem wśród całej tej grosza nie wartej zbieraninie nazywanej aurorami. Jeśli zaś to tylko pogłoski i nic innego, jeśli jest pan człowiekiem tak samo słabym jak wszyscy inni, wtedy nie jest pan godnym mnie przeciwnikiem. Życzę zatem przyjemnych wrażeń.

Zatem dziwactwa ciąg dalszy. Coś z tyłu głowy podpowiadało Pedersenowi, że nie powinien tego robić, bo lustra bywają niebezpieczne. To również może być skażone czarną magią, co jest tym bardziej prawdopodobne, że mówimy tu o jakimś wyjątkowo potężnym i przebiegłym czarnoksiężniku. Ale było jednak coś innego, coś, co kazało mu spojrzeć w to zwierciadło. "(...) stanie się tak tylko wtedy, jeśli naprawdę jest pan tym, za kogo pana uważają - najmądrzejszym i najskuteczniejszym człowiekiem wśród całej tej grosza nie wartej zbieraninie nazywanej aurorami. Jeśli zaś to tylko pogłoski i nic innego, jeśli jest pan człowiekiem tak samo słabym jak wszyscy inni, wtedy nie jest pan godnym mnie przeciwnikiem.". Oczywiście, że jest najlepszy. Nikt nie rozwiązał tylu spraw, co on. I nikt nie mógł się z nim równać, nikt ani nic nie jest w stanie go powstrzymać. A tym bardziej nie da się wystrychnąć na dudka jakiemuś złodziejowi różdżek! Skoro rzuca wyzwanie Sigurdowi Pedersenowi, poczuje ten gorzki smak porażki!
I Pedersen spojrzał w zwierciadło.

Spodziewał się, że zwierciadło pokaże mu odbicie czegoś, co miało mu pomóc w pokonaniu owego czarnoksiężnika. Ale zobaczył coś zupełnie innego, coś czego nigdy nie spodziewałby się tutaj zobaczyć. Lustro pokazywało mu jego, siedzącego na miejscu ministra magii w jego gabinecie. Na jego piersi wisiało i połyskiwało mnóstwo orderów. Czyli, że co - pomyślał - żeby pokonać tego chłystka muszę zostać ministrem magii? Za moment jednak ów obraz rozmył się. Teraz Pedersen siedział w fotelu w salonie u siebie w domu i relaksował się, popijając szkocką whiskey, a obok niego na naramienniku fotela siedziała Amanda z głową opartą na jego ramieniu. I ten widok przybił Pedersena. Już nawet nie zastanawiał się jaki to niby ma związek z całą tą sprawą. Z oczu pociekły mu łzy. Szczerze mówiąc, w tym momencie nie chciał się stąd nawet ruszać. Chciał się na to patrzeć dopóki nie zniknie, a jeszcze bardziej chciał, żeby Amandzie nic się nie stało, żeby jak najszybciej się odnalazła.

Podczas tego wpatrywania się w wyświetlający się w zwierciadle najlepszy seans filmowy, jaki Pedersen kiedykolwiek w życiu widział, zdążył już wstać nowy dzień. Ale Szwed zdawał się nie zwracać na to uwagi, nic w tym momencie nie było w stanie oderwać go od tego widoku. Nic, nie licząc już całkowitego braku sił, który sprawił, że pod aurorem same mimowolnie ugięły się nogi i Pedersen padł na twarz przed zwierciadłem, uderzając głową o jego nogę. To go otrzeźwiło i natychmiast wrócił do rzeczywistości. Dotarło do niego, że zmarnował co najmniej kilka godzin. Zatem już nawet nie spojrzał w zwierciadło, tylko wyszedł z powrotem na Pokątną. Będąc już przy progu, potknął się o jakąś książkę, co do której mógłby przysiąc, że jeszcze przed chwilą jej tu nie było. Podniósł ją z ziemi i spojrzał na okładkę. Był to wyjątkowo stary egzemplarz Baśni Barda Beedle'a. Przyklejona do niej była czerwona wstążka z napisem:

Wygrałem, Pedersen. Jesteś równie słaby, jak wszyscy inni.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?