Tego zimowego wieczoru Dolinę Godryka nawiedziła zamieć śnieżna. Wiatr hulał, na wszystkie strony rozsiewając wielkie płaty śniegu. Mróz był niesamowity, szron do spółki ze śniegiem pozasłaniał wszystkie okna, a na ziemi biały puch blokował nawet drzwi wejściowe do domów. Nie sposób było w takich warunkach przebywać na zewnątrz.

W staromodnym, wiktoriańskim domu zegar wiszący na ścianie w drewnianej sypialni wybił właśnie godzinę dwudziestą. Na łóżku leżał około trzydziestoletni mężczyzna, wysoki, postawny, gładko ogolony ze średnio długimi blond włosami. Obok niego leżała kobieta. Była dosyć młoda, miała gęste, czarne włosy. Oddychała ciężko, twarz miała czerwoną, a minę taką, jakby zamierzała zaraz wybuchnąć płaczem.
- Na co jeszcze czekasz? - odezwał się w końcu mężczyzna. Dziewczyna bez słowa wstała i opuściła sypialnię. Blondyn także podniósł się z łóżka, narzucił szlafrok na ramiona i wyszedł z sypialni. Zszedł na dół, do kuchni i napił się rumu. Czyjeś kroki dały się słyszeć na korytarzu, blondyn jednak zdawał się kompletnie nie zwracać na to uwagi. Do kuchni weszła kobieta, około pięćdziesięcioletnia z krótkimi, siwiejącymi loczkami, w seledynowej pelerynie.
- Witam cioteczkę! - Grindelwald wstał od stołu, otworzył szeroko ramiona i podszedł do swojej ciotki, profesorki historii magii Bathildy Bagshot, aby ją powitać.
- Cóż to za dziewczyna była w naszym domu? - zapytała kobieta swojego siostrzeńca.
- Moja współpracownica, przychodzi tu, bo muszę ją jeszcze wiele nauczyć - odpowiedział bez chwili wahania Grindelwald.
- W szlafroku? - zapytała Bathilda, a Grindelwald lekko pobladł. Po chwili jednak odpowiedział:
- Kąpałem się i nie zdążyłem się przebrać... Niech cioteczka zobaczy, co udało mi się dzisiaj zdobyć! Oryginalny egzemplarz kroniki z powstania goblinów w XVII w.! Co ciocia o tym myśli? - Grindelwald miał niesamowitą wręcz umiejętność wychodzenia z takich trudnych sytuacji poprzez skierowywanie rozmowy na tematy interesujące kłopotliwego rozmówcę. Jego ciotka natychmiast to podchwyciła, a Grindelwald wymknął się ukradkiem z pokoju.

Musiał jakoś odreagować euforię, jaka go dzisiaj ogarnęła. Ostatnio wszystko mu się udawało - odnalazł w starej chacie w Dolinie Godryka pelerynę niewidkę, teraz brakowało mu już tylko Kamienia Wskrzeszenia do tego, żeby zostać prawdziwym panem śmierci. Jego największy, jak mu się wcześniej wydawało, przeciwnik - szwedzki auror Sigurd Pedersen, okazał się zwykłym próżniakiem, niegodnym tego, by uważać go za prawdziwego rywala. Zresztą, wyjątkowo gładko poszło mu wciągnięcie go w pułapkę. Podrzucił mu tę książkę i teraz już na pewno Pedersen sam zaczyna szukać tych insygniów, aby znaleźć je wszystkie przed nim. Teraz Grindelwald już nawet nie musi szukać kamienia, Pedersen znajdzie go za niego. No i Szwecja to kolejny kraj, który dołączył do swojej kolekcji... Ten stary idiota Mattisson był tak próżny, że nie trzeba było się specjalnie starać. Grindelwald zawarł z nim umowę, że pomoże mu objąć stanowisko w zamian za posłuszeństwo jemu. Jedyne, co trzeba było zrobić, to rzucić zaklęcie Imperius na tego durnia Regensvarna i obstawić Mattissona ludźmi. A Pedersenem nie należy się już przejmować, jest skończony...

Trzask aportacji oznaczał przybycie tego, na którego Grindelwald dzisiaj czekał. Był to Erich Gritheis, Szwajcar z pochodzenia, jeden z jego głównych agentów. Przez ostatnie kilka miesięcy śledził Pedersena i sprawiał, że robił dokładnie tak, jak Grindelwald sobie tego życzył. Przede wszystkim, to on wysyłał do Pedersena anonimy, właściwie to dzięki niemu Pedersen w ogóle się tej sprawy podjął. Śledził jego poczynania od początku, nasłał na niego służby specjalne w Niemczech, rzucił na niego zaklęcie Imperius zmuszając go, by włamał się do ministerstwa magii. Grindelwald wyszedł Szwajcarowi na spotkanie i powitał go.
- Zbierają się razem z tym skrzatem do Doliny Godryka. Będą tu zapewne lada moment, jeśli jeszcze ich tu nie ma. Zgotujemy im jakieś specjalne powitanie? - zdał raport Gritheis.
- Nie teraz, przyjacielu. Najpierw musi się przekonać, że nic tu nie znajdzie. Trzeba będzie jakoś mu podrzucić wszystkie nasze tropy dotyczące lokalizacji Kamienia Wskrzeszenia. Użyjemy jego zdolności, żeby go zdobyć. Jest takim idiotą, że na pewno to kupi. Brał wszystko, co mu podsunęliśmy. A teraz chodźmy do kuchni, musisz spróbować rumu mojej ciotki!