Pedersen siedział chwilę nad listem, przestudiowawszy dokładnie jeszcze dwa razy, starając się go zrozumieć. Pierwszą rzeczą, jaka zwróciła jego uwagę był fakt, że list został zaadresowany nie do niego, a do kogoś o nazwisku Lindrenn. Nie było to nic jakoś nadzwyczaj dziwnego z prostego powodu - Pedersen nie lubił sławy, a poza tym dobro śledztwa na ogół wymagało pozostania anonimowym, więc najczęściej używał innego nazwiska i, przy pomocy zaklęć, nieco zmieniał swój wygląd. Pedersen pociągnął jeszcze łyk kawy na otrzeźwienie, a potem wylał resztę przez okno, nie mogąc już ścierpieć smaku gorzkiej i źle przyrządzonej kawy. Klął jeszcze przez kilka chwil na Fridę, po czym podszedł do swojej biblioteczki, w której trzymał akta wszystkich prowadzonych przez siebie spraw. Machnął różdżką, a natychmiast na jego biurku wylądowała dość gruba sterta dokumentów obwiązanych wstążką z wyszytą literą L. W końcu znalazł poszukiwaną przez siebie sprawę. W 1927 r. pod nazwiskiem Lasse Lindrenn rozwiązywał sprawę tajemniczych ataków w okolicy Monachium. Okazało się, że za ataki odpowiedzialny był wilkołak, którego ostatecznie unieszkodliwiono. Zatem jeden problem został rozwiązany, pozostał jeszcze drugi - kto jest autorem listu?

Pedersen wsadził list do kieszeni, wziął w rękę swój raport dla szefa i wyszedł z pomieszczenia. Czerwona wstążka na klamce biura Karla Mattisona oznaczała, że szef Biura Aurorów nie przyszedł jeszcze do pracy. Pedersen udał się zatem do sekretarki Amandy. Ta, jak zwykle, wstała na jego widok.
- Proszę przekazać to dyrektorowi kiedy się pojawi - powiedział, kładąc raport na jej biurku. - Proszę także sprawdzić, czy wśród naszych niemieckich przyjaciół, z którymi łączyły nas w przeszłości kontakty, jest ktoś o inicjałach E.G. Najlepiej sprawdzić pod rokiem 1927.
Tak poinstruowana sekretarka skłoniła głowę przed Pedersenem, a on odszedł bez słowa w kierunku wyjścia. Po długim pobycie wśród mugoli, dziś postanowił sprawić sobie przyjemność i pójść do Magicznego Baru Jakuba Szlangfajera w Sztokholmie. Był to ekskluzywny klub czarodziejski w centrum miasta prowadzony przez wspomnianego Żyda. Obiekt był, dla ochrony przed mugolami, umieszczony w podziemiach jednej z kamienic w centrum miasta. Kamienica ta była nieukończona, a na jej drzwiach wisiała kartka z napisem "Nieczynne z powodu remontu. Przepraszamy.". Jednak aby uwagi mugoli nie zwróciły tłumy ludzi mimo wszystko wchodzących do tego budynku, wejście znajdowało się w sąsiedniej kamienicy. Trzeba było iść do piwnicy i przejść przez drzwi, które dla mugoli zawsze były zamknięte. Czarodziej z kolei mógł je otworzyć najprostszym zaklęciem. Pedersen wszedł zatem do piwnicy, podszedł do drzwi, mruknął Alohomora, a drzwi się otworzyły.

Bar był niemalże pusty. Ciężko się dziwić - był poniedziałek, środek dnia, większość czarodziejów w tej chwili pracowała. Pedersen podszedł do barmana.
- Dałbyś staremu druhowi coś mocniejszego, Jakubie?- rzekł na powitanie do starego właściciela, niskiego grubasa o sumiastych wąsach i prawie łysej głowie, z której zwisały jedynie dwa siwe pejsy.
- Trzymaj pan, panie Pedersen! - odpowiedział barman, machając różdżką od niechcenia w stronę kredensu, a butelka i szklanka same powędrowały do Pedersena. Barman nalał mu pół szklanki jakiegoś trunku. Pedersen obejrzał szklankę z jednej i drugiej strony, po czym wypił łyk i krzywiąc się, rozejrzał się po barze.
- Martwi was coś, Pedersen?- spytał z lekkim uśmieszkiem Szlangfajer, czyszcząc kieliszki.
Pedersen już otworzył usta żeby odpowiedzieć, ale w stojącym nad regałem lustrze zobaczył, że do baru wchodzi ktoś, na czyj widok natychmiast założył kapelusz i strzelił palcami, a na jego twarzy nagle wyrósł wąsik, zniknęły mu brwi i kolor oczu zmienił się z niebieskiego na zielony. Był to nie kto inny, jak dyrektor Mattison.

Pedersen wyjął z kieszeni swój zegarek. Była 16:51.
- Od prawie trzech godzin powinien już być w biurze - mruknął pod nosem Pedersen. - Muszę zmykać - rzucił do barmana, po czym zostawił na ladzie pięć sykli i odszedł, zdejmując lekko kapelusz przed swoim dyrektorem, który usiadł przy stoliku z jakąś kobietą. Mattison był jakieś dziesięć lat starszy od Pedersena, ale za to niezwykle dostojny, szarmancki, twardy, a przede wszystkim - bogaty. A to bardzo przyciągało do niego kobiety. Dopiero kiedy doszedł do drzwi, mógł się odwrócić i zauważył, że kobietą, którą jego szef adorował, była Frida - charłaczka zatrudniona jako biurowa pokojówka. Wyszedł z klubu, przywrócił sobie normalny wygląd i wrócił do ministerstwa, klnąc soczyście na Fridę i swojego szefa, który "zamiast zajmować się swoją niezwykle odpowiedzialną pracą, woli zabawiać się z każdą młodą panną, która nawinie mu się pod rękę". Kiedy wszedł już do ministerstwa i spojrzał na jego portret wiszący w holu, gdzie wisiały portrety szefów i dyrektorów wszystkich biur i departamentów, wpadł w tak wielką wściekłość, że zamierzał już pisać do ministra z donosem na swojego szefa. Ale tak naprawdę chodziło tu o coś innego - Pedersen zwyczajnie chciał zająć jego miejsce. Zazdrościł mu wszystkiego, co tylko ma, z kobietami włącznie.
- Położyłam panu listę, o którą pan prosił na pańskim biurku, panie Pedersen - powiedziała lekko piskliwym głosem Amanda, kiedy ten ją mijał. Sigurd nagle się zatrzymał i spojrzał na sekretarkę.
- Dziękuję, pani Amando - odpowiedział z uśmiechem, kłaniając się lekko, po czym wrócił do swojego biura zostawiając sekretarkę w osłupieniu.

Na biurku leżała lista pracowników niemieckiego Ministerstwa Magii, którzy mogliby być ewentualnymi kandydatami. Było ich aż trzydziestu czterech.
- To na nic - pomyślał Pedersen, kiedy usłyszał zamykanie się drzwi w gabinecie obok. A zatem, szef wreszcie się pojawił! Pedersen odczekał parę minut, po czym zapukał do drzwi jego gabinetu.
- Proszę wejść - odpowiedział mu głos Mattisona. - Ach, to wy, Pedersen. Właśnie czytałem pański raport.
- To dobrze - odpowiedział Pedersen z uśmiechem, choć jego oczy i myśli wyrażały nieco inne uczucia. - Może teraz pan zrozumie, że nie ma już sensu siedzieć dużej w tej zawszonej dziurze. Mam tutaj o wiele ważniejszą sprawę i chciałbym się nią zająć - powiedział, kładąc szefowi na biurku otrzymany list. Mattison, który najwidoczniej przywykł do takiej bezczelności swojego najlepszego pracownika, poprawił swój monokl i zerknął na list.
- No dobrze, Pedersen - odparł. - Jeśli tak bardzo chcecie, możecie się tym zająć. Czy coś jeszcze?- zapytał pośpiesznie.
- Nie, to wszystko -odpowiedział Pedersen ("ten stary dement nawet tego nie przeczytał...") i wyszedł, mijając się w drzwiach z Fridą. Wrócił do swojego biura i jeszcze raz uważnie przeczytał list. Wynikało z niego, że musi udać się do Lubeki i znaleźć karczmę o "charakterystycznej i rozpoznawalnej tylko dla naszych ludzi nazwie". Zerknął szybko na rozkład statków do Niemiec, który miał w swoich archiwach. Najbliższy odpływał następnego dnia o czwartej nad ranem. "Nie mam już tu nic do roboty", pomyślał, zabierając ze sobą list i listę pracowników niemieckiego Ministerstwa Magii sporządzoną przez Fridę, po czy stanął przed kominkiem, wziął garść proszku Fiuu, wszedł do środka i mruknął "Langusta". Rzucił proszek, błysnęły jadowicie zielone płomienie i chwilę później Pedersena już w ministerstwie nie było.