Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9], [10], [11], [12], [13], [14], [15], [16], [17], [18], [19], [20], [21], [22], [23].

RozdziaÂł 8. Przebudzenie

KaÂżdy dzieĂą to odrobina Âżycia:
kaÂżde przebudzenie to odrobina narodzin,
kaÂżdy poranek to odrobina mÂłodoÂści,
kaÂżdy sen zaÂś to namiastka Âśmierci.
— Arthur Schopenhauer



Stuk, stuk, stuk... CzyjeÂś obcasy?
Cisza.
Miarowy oddech. Wdech, wydech... Szelest papieru. BrzĂŞk szkÂła.
CiemnoœÌ.


Harry nie chciaÂł opuszczaĂŚ tego miejsca — czymkolwiek byÂło. Nie czuÂł tu bĂłlu ani nie nĂŞkaÂły go Âżadne przykre myÂśli. Nic nie miaÂło tu poczÂątku ani koĂąca, przyczyny ani skutku, a on sam nie byÂł niczym wiĂŞcej poza miĂŞkkim kokonem bezpieczeĂąstwa i bÂłogiej ciemnoÂści. Co mogÂło byĂŚ waÂżniejsze od tego cudownego uczucia?

Jednak w pewnym momencie ta spokojna przystaĂą zaczĂŞÂła rozwiewaĂŚ siĂŞ, zastÂąpiona przez coÂś zupeÂłnie innego. MiaÂł wraÂżenie, Âże wyÂłania siĂŞ z nicoÂści do istnienia. Sekunda po sekundzie stawaÂł siĂŞ coraz bardziej Âświadomy swojego ciaÂła oraz tego, co go otacza. Najpierw ciepÂła na policzku, a póŸniej cichych odgÂłosĂłw — szumu wiatru, Âświergotu ptakĂłw, a nawet... tak, skrzypienia podÂłogowych desek pod czyimiÂś stopami. Harry skupiÂł siĂŞ na tych dÂźwiĂŞkach, jakby byÂły jedynÂą niciÂą ³¹czÂącÂą go z rzeczywistoÂściÂą. Na razie jednak nie umiaÂł poskÂładaĂŚ ich w caÂłoœÌ. ByÂły niczym fragmenty zapomnianego Âświata, ktĂłrych logiki nie rozpoznawaÂł. I moÂżliwe, Âże w tym stanie pó³snu, w ktĂłrym jawa mieszaÂła siĂŞ z marÂą, a koszmar z marzeniem, mogÂła min¹Ì wiecznoœÌ. MoÂżliwe teÂż, Âże zegar wygrywajÂący ciche tik-tak, wci¹¿ i wci¹¿ od nowa, odmierzyÂł zaledwie kilka ulotnych sekund.

Niespodziewanie œwiat nabra³ ostroœci i z ust Harry'ego wydoby³ siê cichy jêk. To by³o jak wynurzenie siê z wody i zaczerpniêcie pierwszego oddechu, a razem z nim powróci³o cierpienie i strach. Nagle rozpaczliwie zapragn¹³ otworzyÌ oczy. Czu³, ¿e musi to zrobiÌ, ¿e mo¿e w³aœnie w ten sposób uwolni siê od tego obezw³adniaj¹cego bólu i niepokoju. By³o to jednak ponad jego si³y. CiemnoœÌ poch³onê³a go raz jeszcze.


Stuk, stuk, stuk...
MiĂŞkki dotyk czyjejÂś dÂłoni.
I ciche szmery w ciemnoÂści.
Stuk... stuk... st...


Kiedy ponownie wrĂłciÂła mu ÂświadomoœÌ, jego pierwszÂą myÂślÂą byÂło, jak trudna i bezskuteczna byÂła jego walka w prĂłbie przejĂŞcia kontroli nad ciaÂłem. ZupeÂłnie jak gdyby ktoÂś byÂł reÂżyserem jego Âżycia i powiedziaÂł „pas” — wszystko zniknĂŞÂło, zgasÂły ÂświatÂła, a kurtyna opadÂła. Ale kiedy scena znĂłw utonĂŞÂła w blasku, on dalej staÂł w tym samym miejscu, jakby zupeÂłnie nic siĂŞ nie zmieniÂło — jakby byÂł aktorem idealnym, gotowym graĂŚ swojÂą rolĂŞ w momencie, w ktĂłrym podniesie siĂŞ kurtyna.

Wszystko w tamtym wspomnieniu wydawaÂło siĂŞ byĂŚ zamazane i niejasne, ale kaÂżde uczucie, kaÂżda myÂśl, kaÂżdy najmniejszy szczegó³, jaki do niego dotarÂł poprzez mg³ê umysÂłu, mĂłgÂł przywoÂłaĂŚ z krystalicznÂą klarownoÂściÂą. Gdyby w tamtym czasie potrafiÂł, zapewne zapÂłakaÂłby — tak koszmarne byÂło uczucie wracania do rzeczywistoÂści. Bo coÂś, czego nie umiaÂł nawet nazwaĂŚ, wyrwaÂło go z miejsca, ktĂłre byÂło lepsze od tego, co czekaÂło go tutaj. Bo Harry wreszcie, po raz pierwszy od wydarzeĂą na Privet Drive, otworzyÂł oczy i jego drugÂą myÂślÂą byÂło, Âże wolaÂłby ich nigdy nie otwieraĂŚ.

DÂługie rzĂŞsy, niczym skrzydÂła motyla, zatrzepotaÂły kilkakrotnie w ochronie przed jasnymi promieniami sÂłoĂąca i juÂż po chwili powieki odsÂłoniÂły zielone tĂŞczĂłwki oraz malujÂące siĂŞ na nich zdezorientowanie i bĂłl.

Pierwsz¹ rzecz¹, któr¹ Harry zobaczy³, by³o to, ¿e le¿y na ³ó¿ku pod bia³ymi przeœcierad³ami. Kolejn¹, ¿e znajduje siê w przestronnym pomieszczeniu, którego nigdy wczeœniej nie widzia³. Co dziwniejsze pokój sprawia³ wra¿enie przytulnego i bezpiecznego. Wysokie okna otwarte by³y na oœcie¿, pozwalaj¹c wœlizgn¹Ì siê do œrodka œwiat³u oraz œwie¿emu powietrzu. Przez chwilê z konsternacj¹ wodzi³ wzrokiem po otoczeniu, staraj¹c siê zrozumieÌ, w jaki sposób siê tu znalaz³. I kiedy jego myœli dryfowa³y niesk³adnie, próbuj¹c pochwyciÌ coœ, co da³oby mu jakiekolwiek wyjaœnienie, wspomnienia wróci³y do niego z pe³n¹ moc¹.

ÂŚmiercioÂżercy atakujÂący Privet Drive. WyczerpujÂący lot na miotle. Malfoy rzucajÂący Crucio. Oraz mgliste wspomnienie czyjegoÂś gÂłosu, powtarzajÂącego, Âże „wszystko bĂŞdzie dobrze”.

Harry pamiêta³ jednak coœ jeszcze. Widzia³ samego siebie w obszernym holu pe³nym ludzi. Sta³ obok z³otej statuy i mówi³, ¿e zbli¿a siê wojna. Jego drugie Ja czu³o wtedy z³oœÌ i pogardê. Pajêczymi palcami bawi³ siê ró¿d¿k¹, wiedz¹c, ¿e choÌ nikt jeszcze go nie widzi, za sekundê siê to zmieni. Pamiêta³ te¿ salê z ciemnozielonymi œcianami i pod³og¹ w czarno-bia³e romby oraz zebranych w niej œmiercio¿erców. W powietrzu wyraŸnie wyczuwa³o siê strach, kiedy jego s³udzy pe³zali po pod³odze, b³agaj¹c o przebaczenie. Nie okaza³ litoœci. By³ zbyt wœciek³y, bo napad na Privet Drive okaza³ siê fiaskiem.

I choÌ wszystkie szczegó³y rozmywa³y siê i umyka³y mu, kiedy próbowa³ siê na nich skupiÌ, jedno by³o dla Harry'ego krystalicznie jasne. Obrazom towarzyszy³o wiêcej bólu, ale ju¿ nie takiego, jaki wywo³ywa³ Cruciatus. Ten by³ inny. Mia³ wra¿enie, ¿e spala jego duszê.

Krótko potem pamiêta³ ju¿ tylko ciemnoœÌ. Teraz natomiast by³ tylko ból.

Harry otworzyÂł usta w prĂłbie zawoÂłania kogoÂś. Kogokolwiek. ZdaÂł sobie jednak sprawĂŞ, Âże potrafi zdobyĂŚ siĂŞ jedynie na cichutkie:

— Pr-roszĂŞ…

Prawie nigdy o nic nie prosiÂł i nigdy nie bÂłagaÂł. Teraz jednak modliÂł siĂŞ, aby ktoÂś go usÂłyszaÂł. Okropnie chciaÂło mu siĂŞ piĂŚ, a cierpienie zaczynaÂło stawaĂŚ siĂŞ nie do zniesienia.

Ku jego uldze w tym samym momencie do pokoju wesz³a madame Pomfrey. Kiedy tylko zauwa¿y³a, ¿e jej pacjent jest przytomny, ostatnie kilka kroków niemal przebieg³a i natychmiast rozpoczê³a skrupulatne badanie. Jej ró¿d¿ka wibrowa³a jak szalona, wydaj¹c dziwne dŸwiêki. Trwa³o to kilka sekund, po czym Harry us³ysza³ pytanie wypowiedziane z tak wielkim napiêciem, jakby zale¿a³ od tego los œwiata:

— Panie Potter, sÂłyszy mnie pan? Jest pan w stanie odpowiedzieĂŚ?

— SÂły-yszĂŞ — wyszeptaÂł Harry. I choĂŚ trzeba byÂło peÂłnego skupienia, aby zrozumieĂŚ jego wypowiedÂź, wystarczyÂło. Zmarszczki na twarzy pielĂŞgniarki rozpogodziÂły siĂŞ, nawet jeÂśli jej postawa wydawaÂła siĂŞ byĂŚ nadal spiĂŞta.

— Wiesz kim jestem?

— Pomfrey.

— Jakie jest twoje ostatnie wspomnienie?

Czemu zadaje mu tak ma³o wa¿ne pytania?, zirytowa³ siê Harry. Odda³by naprawdê wiele za szklankê zwyk³ej ch³odnej wody i porz¹dn¹ garœÌ tabletek przeciwbólowych. Jednak kobieta wci¹¿ czeka³a na odpowiedŸ.

— Lucjusz Malfoy. Cru-uciatus.

— DziĂŞki Merlinowi — westchnĂŞÂła.

Przez gÂłowĂŞ Harry'ego przebiegÂła dziwna myÂśl, Âże wÂłaÂściwie nigdy wczeÂśniej nie widziaÂł pani Pomfrey tak bardzo zmartwionej. Nie wyglÂądaÂła tak nawet wtedy, gdy obudziÂł siĂŞ po upadku z miotÂły w trzeciej klasie, ani gdy za sprawÂą Lockharta straciÂł wszystkie koÂści w ramieniu. Z drugiej strony prawdÂą byÂło, Âże jeszcze nigdy nie czuÂł siĂŞ tak strasznie jak teraz. Czy magia nie mogÂła go wyleczyĂŚ?

Matrona machnê³a ró¿d¿k¹, przywo³uj¹c dwie fiolki. Nastêpnie podnios³a jego g³owê i przyciskaj¹c jedn¹ z nich do ust, nakaza³a wypiÌ. Ku zaskoczeniu Harry'ego pierwszy eliksir by³ przyjemny w smaku i od razu zaspokoi³ jego pragnienie. Na drugim jednak jego szczêœcie siê koùczy³o, ale nie mia³ si³y choÌby skrzywiÌ siê w proteœcie.

— DziĂŞkujĂŞ — wyszeptaÂł z ulgÂą. Od razu Âłatwiej mu siĂŞ oddychaÂło. MiaÂł wraÂżenie, jakby nagle zdjĂŞto z jego piersi ogromny ciĂŞÂżar, ktĂłry do tej pory przygniataÂł go i nie pozwalaÂł jasno myÂśleĂŚ.

— ProszĂŞ nic wiĂŞcej nie mĂłwiĂŚ i nie nadwyrĂŞÂżaĂŚ siĂŞ, panie Potter.

Jednak Harry musiaÂł znaĂŚ odpowiedÂź na jedno bardzo waÂżne dla niego pytanie:

— Jak dÂługo?

Madame Pomfrey nie odpowiedziaÂła od razu. Przez chwilĂŞ wygÂładzaÂła koÂłdrĂŞ i poduszkĂŞ pod czujnym spojrzeniem zielonych oczu. W koĂącu spojrzaÂła na chÂłopca.

― DziewiĂŞĂŚ dni. I jest to niebywaÂłe szczĂŞÂście. Przez chwilĂŞ byliÂśmy pewni, Âże nigdy siĂŞ pan nie obudzi. — Czyli aÂż tak byÂło Âźle? ― PĂłjdĂŞ zawiadomiĂŚ dyrektora, Âże odzyskaÂł pan przytomnoœÌ. A teraz proszĂŞ siĂŞ przespaĂŚ.

Harry'emu nie trzeba byÂło tego powtarzaĂŚ. Przyjemne ciepÂło juÂż od jakiegoÂś czasu rozprzestrzeniaÂło siĂŞ wzdÂłuÂż jego ciaÂła, ÂłagodzÂąc bĂłl i sztywnoœÌ koĂączyn. Harry zamkn¹³ oczy, rozkoszujÂąc siĂŞ nagÂłym spokojem — pierwszym, od kiedy torturowaÂł go Lucjusz Malfoy. Wszystko bĂŞdzie dobrze, pomyÂślaÂł. BĂłl odchodzi. £ó¿ko jest tak przyjemnie miĂŞkkie i wygodne. Jest bezpieczny. Po raz pierwszy od tamtego dnia jest bezpieczny.

Zanim zapad³ w g³êboki sen, jego ostatni¹ myœl¹ by³o, ¿e mo¿e tym razem nie zdradzi go puchar, który nie jest pucharem a œwistoklikiem, ani nie zawiod¹ os³ony, które mia³y nie zawieœÌ. Kiedy pod¹¿a³ w krainê snów, trzyma³ siê kurczowo tej myœli. Musia³ siê jej trzymaÌ, bo inaczej utraci³by swój spokój.


* * *

Gdzie okiem nie siĂŞgn¹³, rozpoÂścieraÂły siĂŞ pofaÂłdowane gĂłry piasku. Od czasu do czasu silniejszy podmuch wiatru podrzucaÂł w gĂłrĂŞ k³êby pyÂłu, tworzÂąc w powietrzu fantazyjne wzory. Cisza i spokĂłj przesiÂąkaÂły tĂŞ umar³¹ przestrzeĂą — przestrzeĂą bez nawet jednego karÂłowatego drzewa czy roÂśliny. Jedynymi przerywnikami w monotonnym krajobrazie stanowiÂły kolory: brÂąz kamieni, zÂłoto piasku, ¿ó³Ì sÂłoĂąca i lazur nieba.

Syriusz Black z ponur¹ min¹ przygl¹da³ siê temu widokowi. Jego wzrok jednak nie b³¹dzi³ bez celu, a zdawa³ siê czegoœ szukaÌ. I w koùcu znalaz³ to. Daleko na tle horyzontu wy³ania³a siê pokraczna budowla. Na powrót przes³oni³ twarz bia³¹ chust¹ i z cichym pykniêciem znikn¹³, aby pojawiÌ siê kilka kilometrów dalej.

— Ostatni raz siĂŞ na to godzĂŞ — mrukn¹³, kiedy ze zmarszczonym czoÂłem przyglÂądaÂł siĂŞ ruinom.

WiedziaÂł, Âże najbezpieczniejszym dla niego wyjÂściem byÂło trzymanie siĂŞ z dala od Anglii. Najlepiej w miejscu, w ktĂłrym panujÂą upaÂły, a wiĂŞc takim jak to. JeÂśli bowiem moÂżna byĂŚ czegoÂś pewnym, to tego, Âże egzystowanie dementorĂłw w Afryce jest rĂłwnie absurdalne, co stwierdzenie, Âże trytony nie potrzebujÂą wody, aby przeÂżyĂŚ. ÂŻycie na emigracji pociÂągaÂło za sobÂą zmaganie siĂŞ z zagranicznym Ministerstwem Magii, ale kaÂżdy kraj wolaÂł zajmowaĂŚ siĂŞ swoimi sprawami zamiast Âściganiem cudzych przestĂŞpcĂłw. Kto zatem lepiej nadawaÂł siĂŞ do zleconego przez Albusa zadania, jak nie on? Mimo to zdecydowanie wolaÂł tropiki od afrykaĂąskich pustyĂą i stepĂłw. AÂż przechodziÂły go ciarki na myÂśl, Âże roi siĂŞ tu od mantykor, skorpionĂłw gigantĂłw, sfinksĂłw, chimer i tylko Merlin wie, czego jeszcze.

Jednak nie nazywaÂłby siĂŞ Syriuszem Blackiem, gdyby nie umiaÂł poradziĂŚ sobie na przykÂład z takÂą mantykorÂą. Có¿ z tego, Âże wielkie to i paskudnie niebezpieczne? Blackowie nie sÂłynĂŞli z tego, aby pokonaÂło ich jakieÂś przeroÂśniĂŞte bydlĂŞ. ChociaÂż jak pomyÂśleĂŚ o wujku Benie... — Merlinie, ÂświeĂŚ nad jego duszÂą — po spotkaniu z chiĂąskim ogniomiotem zostaÂły po nim jedynie spopielone szczÂątki. Niemniej mimo wysokich umiejĂŞtnoÂści obrony wcale nie oznaczaÂło, Âże lubiÂł codziennie stawaĂŚ z potworami oko w oko. A szczegĂłlnie, Âże niektĂłre oczy byÂły wyjÂątkowo obrzydliwe.

Niestety batalion mog¹cych czaiÌ siê tu okropnoœci nie by³ jedynym jego zmartwieniem. Przebywaj¹c w tym miejscu, zosta³ niemal zupe³nie odciêty od wiadomoœci z Anglii. Ka¿dego dnia niepokoi³ siê tym, jak radzi sobie jego chrzeœniak. To, co dzieciak prze¿y³ podczas ostatniego zadania turnieju, by³o potworne. Serce omal nie pêk³o mu z ¿alu, kiedy zobaczy³ Harry'ego po powrocie z tamtego cmentarza. Jedyne, czego teraz chcia³, to zostaÌ w Anglii i byÌ blisko. Niemal pok³óci³ siê z tego powodu z Dumbledore'em, bo nie powinien teraz znikaÌ niczym tchórz. Albus jednak twierdzi³, ¿e kiedy Harry wróci do Dursleyów, Syriusz nie bêdzie mia³ mo¿liwoœci siê z nim widywaÌ. W koùcu przekona³ go, ¿e bardziej przyda siê Zakonowi.

Black szczerze wÂątpiÂł, czy ci mugole sÂą w stanie dobrze zaj¹Ì siĂŞ Harrym. Nie miaÂł oczywiÂście dowodĂłw na zÂłe traktowanie — chÂłopiec wyglÂądaÂł normalnie i zdrowo. Z drugiej strony miaÂł wraÂżenie, Âże jest zbyt niski i szczupÂły jak na swĂłj wiek. ZaniepokoiÂły go teÂż znoszone i zdecydowanie zbyt duÂże ubrania. KroplÂą, ktĂłra przelaÂła czarĂŞ, byÂło przemyÂślenie zgody Harry'ego na propozycjĂŞ, jakÂą mu rok temu zÂłoÂżyÂł.

MiaÂł duÂżo czasu, aby dokÂładnie siĂŞ nad tym zastanowiĂŚ. Najpierw cieszyÂł siĂŞ, Âże syn Jamesa i Lily chce z nim zamieszkaĂŚ. PóŸniej przyszÂło wspomnienie z wÂłasnego dzieciĂąstwa, kiedy nader gorliwie sam przyjmowaÂł zaproszenia PotterĂłw na wakacje — byle tylko byĂŚ z dala od swojej nienawistnej, pokrĂŞconej rodziny. Czy ktokolwiek, kto jest szczĂŞÂśliwy w swoim domu, zgodziÂłby siĂŞ go tak Âłatwo porzuciĂŚ na rzecz kogoÂś zupeÂłnie obcego, a na dodatek azkabaĂąskiego uciekiniera? Syriusz wiedziaÂł, jaka jest odpowiedÂź.

W koùcu musia³ przerwaÌ ponure rozmyœlania i ponownie rozejrza³ siê po okolicy. Upewniwszy siê, ¿e poza nim nie ma tu ¿ywej duszy, wszed³ do œrodka ma³ego domku. Wewn¹trz panowa³a nieprzenikniona ciemnoœÌ, wiêc jednym ruchem ró¿d¿ki oœwietli³ drogê wzd³u¿ w¹skiego korytarza. Kiedy wszed³ g³êbiej, wisz¹ce na œcianach pochodnie zap³onê³y magicznym œwiat³em.

SprawdziÂł skrupulatnie miejsce na obecnoœÌ czarnomagicznych klÂątw — a Merlin Âświadkiem, Âże znaÂł siĂŞ na nich rĂłwnie dobrze co Snape, skoro przez pó³ dzieciĂąstwa mieszkaÂł w domu naszpikowanym klÂątwami — i ruszyÂł do przodu, aÂż dotarÂł do okrÂągÂłego pomieszczenia, ktĂłre wyglÂądaÂło na pracowniĂŞ. To nie bĂŞdzie Âłatwe, pomyÂślaÂł Black z niepokojem, kiedy zobaczyÂł na podÂłodze szkielet zasnuty pajĂŞczynÂą. Nie byÂło zaskoczeniem, Âże tam gdzie trup, tam znajdowaÂło siĂŞ to, czego szukaÂł. Kufer. I to nie byle jaki kufer. Black aÂż na skĂłrze czuÂł wibrowanie magii. NajwyraÂźniej jego poprzednik nie miaÂł zbyt duÂżo szczĂŞÂścia. Syriusz mĂłgÂł tylko zgadywaĂŚ, czy byÂł to jakiÂś przypadkowy zÂłodziejaszek czy ÂśmiercioÂżerca nasÂłany przez Voldemorta. ChoĂŚ po wyglÂądzie szaty byÂłby skÂłonny obstawiaĂŚ na to drugie. ZresztÂą niewaÂżne, wÂłaÂściciel tego kufra nie Âżyje, a sam obiekt stoi tu nietkniĂŞty. JeÂśli uda mu siĂŞ zÂłamaĂŚ chroniÂące czary, Zakon zdobĂŞdzie przewagĂŞ w tej wojnie. MajÂą prawdziwe szczĂŞÂście, Âże Voldemort nie wie, jak bardzo cenna jest jego zawartoœÌ. Inaczej zjawiÂłby siĂŞ tu osobiÂście, zamiast wysyÂłaĂŚ jakiegoÂś partacza.

Po godzinie wysiÂłkĂłw Black klasn¹³ w dÂłonie. Ciemne oczy wrĂŞcz zamigotaÂły z podekscytowania. KlÂątwy zostaÂły przeÂłamane. UchyliÂł wieko i rozejrzaÂł siĂŞ uwaÂżnie. W Âśrodku znajdowaÂło siĂŞ parĂŞ bezuÂżytecznych piĂłr, kilka ksiÂąg, a takÂże zapisanych zwojĂłw pergaminu z aktywnym zaklĂŞciem impregnowania. W koĂącu na samym dnie znalazÂł szkatuÂłkĂŞ. WyglÂądaÂła niepozornie — wykonano jÂą z nielakierowanego drewna i nie miaÂła Âżadnych ozdĂłb. Jednak kiedy jÂą otworzyÂł, znalazÂł to, czego szukaÂł: maÂły zÂłoty kluczyk.

Syriusz schowaÂł go do kieszeni i opuÂściÂł ruiny.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.